Ένα νέο «Μεγάλο Παιχνίδι» είναι έτοιμο να εξελιχθεί

Ένα νέο «Μεγάλο Παιχνίδι» είναι έτοιμο να εξελιχθεί

Επιμέλεια: Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης*

Τα σημάδια είναι ολοφάνερα, παρά τις καθησυχαστικές δηλώσεις των κάθε λογής δυτικών ηγετών, που θέλουν να μας κάνουν να πιστέψουμε ότι όλα βαίνουν καλώς όταν δεν συμβαίνει κάτι τέτοιο. Η Fed (η αμερικανική τράπεζα) φοβάται πολύ να προχωρήσει με τα επιτόκια, τα σουπερτάνκερ συνωστίζονται στον Κόλπο του Μεξικού, όπου κάτι πολύ περίεργο συμβαίνει, και 487 εκατομμύρια βαρέλια αργού πετρελαίου κάθονται προς το παρόν άπραγα μέσα σε τάνκερ. Ο δείκτης Baltic Dry (BDI), ένα βαρόμετρο του όγκου των παγκόσμιων εμπορικών συναλλαγών, έχει «φθάσει στους 504 βαθμούς, το χαμηλότερο όλων των εποχών». Όλα αυτά είναι ενδείξεις ότι η τάξη του κόσμου μας τελειώνει κάπου εδώ. Η Κίνα, φυσικά, θεωρείται ο σημαντικός παράγοντας για την αλλαγή αυτή.

Μακάρι, όμως, να ήταν η Κίνα η μόνη υπεύθυνη για όλα αυτά.

Λόγω της νεοαποκτηθείσας μακροοικονομικής επιρροής της, η Κίνα πρέπει να ασχοληθεί με πιο επιτακτικά, μόνιμα και απτά πλάνα -ενώ εμείς στη Δύση θρηνούμε για την μείωση της κινεζικής οικονομικής ανάπτυξης. Η Κίνα, στην πραγματικότητα, βρίσκεται σε μια εξαιρετικά μακρά διαδικασία αλλαγής του πολιτισμού της που δεν ενδιαφέρει ουσιαστικά τα δυτικά μέσα ενημέρωσης. Ενώ οι άνθρωποι της ενημέρωσης επιδιώκουν να εντυπωσιάσουν με ένα παιχνίδι παγκόσμιας ηγεμονίας του στυλ «Κίνα εναντίον ΗΠΑ», η πραγματική δράση διαδραματίζεται μακριά από τη Σαγκάη ή την Νέα Υόρκη. Τα χρήματα, η πρόθεση, και ο προγραμματισμός πίσω από αυτή την ιστορική διαδικασία είναι σχεδόν εξ ολοκλήρου κινεζικά. Όμως, το γεγονός της υποτιθέμενης έκπτωσης της Αμερικής από μόνη παγκόσμια υπερδύναμη, δεν οφείλεται μόνο στην Κίνα. Υπάρχουν περισσότεροι από δύο σημαντικοί πόλοι της παγκόσμιας δύναμης–εκτός από Αμερική και Κίνα- και, μάλιστα, το Πεντάγωνο θεωρεί ότι οι απειλές για την αμερικανική εθνική ασφάλεια προέρχονται από τέσσερις: την Ρωσσία, την Κίνα, το Ιράν και την Βόρεια Κορέα.

Νηφάλιος Μέθη και Άνομος Λύσσα

Νηφάλιος Μέθη και Άνομος Λύσσα

«Έλληνες και Βάρβαροι

Ποτέ δε χτυπήσαν οι καμπάνες χαρμόσυνα μιαν ολόκληρη μέρα.

Διακόπτουν στη μέση τις γιορτές σας οι βάρβαροι,

Έλληνες. Μέσα ή έξω απ’ τις πύλες, πάντοτε οι βάρβαροι.

...Και χτες και προχτές. Και σήμερα, οι βάρβαροι».

[Νικηφόρος Βρεττάκος, Νοέμβρης 1965]

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Η τραγικότητα του νεώτερου Ελληνισμού, μετά το 1830, ήταν εξ αρχής ότι βολόδερνε μεταξύ του δυτικόφρονα μηδενισμού και της δικής του αιώνιας πνευματικής παράδοσης, μεταξύ της συμμόρφωσης στους νόμους του καθημερινού δαρβίνειου άγους και της απόδρασης στην συνείδηση του κοσμικού χρέους, μεταξύ της άνομης υλικής λύσσας και της νηφάλιας πνευματικής μέθης.

Ιδιαίτερα τις τελευταίες τέσσερις δεκαετίες, έχοντας ασπασθεί τις αξίες ενός δυτικού πολιτισμού τον οποίον κατά βάθος δεν πιστεύουν, αν δεν περιφρονούν κιόλας, οι Έλληνες βρέθηκαν στα πρόθυρα της βαρβαρότητας με αποτέλεσμα σήμερα να κρέμονται στο χείλος του γκρεμού.

Η Αριστερά, η Δεξιά και η Γερμανία

Η Αριστερά, η Δεξιά και η Γερμανία

του Π. Κονδύλη

αποσπάσματα από το ομώνυμο βιβλίο του

[…] Οι μεν εξακολουθούν να θεωρούν εαυτούς «αριστερούς», παρόλο που, συγχρόνως, διεκδικούν την κληρονομιά του «πραγματικού φιλελευθερισμού», δηλώνοντας έτσι απλώς – και άθελά τους – την προσαρμογή τους στην πραγματικότητα της δυτικής μαζικής δημοκρατίας. Οι δε  διαφοροποιούνται προσκολλώμενοι στο φάντασμα ενός «συντηρητισμού» ο οποίος έχει πεθάνει προ πολλού και τον οποίον καμία «συντηρητική επανάσταση» δεν πρόκειται να αναστήσει. Βέβαια η επίκληση της «επανάστασης» διανοίγει καινοφανείς δυνατότητες χαλαρών συμμαχιών με δυνάμεις που δεν αυτοχαρακτηρίζονται «συντηρητικές» αλλά «εθνικές» ή «αντιδυτικές»  […]

Η Δύση δεν υπάρχει πια. «Δύση» ήταν το αντικομμουνιστικό στρατόπεδο (διαφορετικά Ιαπωνία και Ν. Κορέα δεν θα ανήκαν στη «Δύση»). Οσοι – και κυρίως οι κοσμοπολίτες «αριστεροί» – θεωρούν ότι η συνοχή της Δύσης στηρίζεται απλώς στις κοινές της αξίες είναι πολιτικά και ιστορικά αφελείς. Οι κοινές αξίες καθεαυτές δεν δημιουργούν κοινά συμφέροντα – το αντίθετο, ναι, μπορεί να συμβεί – ούτε εμπόδισαν ποτέ τις αιματηρές συγκρούσεις μεταξύ χριστιανικών ή φιλελεύθερων λαών. Το πολιτικά σημαντικό ερώτημα είναι: τι εννοούμε όταν λέμε δυτικός προσανατολισμός και τι μπορεί να σημαίνει  δυτικός προσανατολισμός για τη Γερμανία αν η Δύση διασπαστεί και η Γερμανία χρειαστεί να επιλέξει πχ μεταξύ ενός ευρωπαϊκού χώρου και της φιλίας με τις ΗΠΑ ή, αντίστροφα, εάν η ευρωπαϊκή ενοποίηση γίνει υπό προϋποθέσεις που η πλειονότητα του γερμανικού λαού θα απέρριπτε;  Διότι η ώρα της αλήθειας θα σημάνει όταν θα χρειαστεί να γίνει κατανομή όχι πλέον των ωφελημάτων της ευημερίας αλλά του παθητικού και των χρεών.[…]

Επιάμεν πάτον, αλλά είσιεν τρύπαν...

Επιάμεν πάτον, αλλά είσιεν τρύπαν...

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Η Ελλάδα μοιάζει σαν ένα γεωγραφικό σημείο που πλήττεται συγχρόνως από τρία μεγάλα συστήματα θύελλας: το οικονομικό (μνημόνια), το εθνικό μέτωπο σε Κύπρο, Αιγαίο, Βαλκάνια και το δημογραφικό/μεταναστευτικό.

Εκεί που νομίζαμε ότι είχε πιάσει ...τον πάτο, ήρθε και προστέθηκε και το προσφυγικό τσουνάμι από την Συρία. Όπως λένε και στην Κύπρο, «επιάμεν πάτον, αλλά είσιεν τρύπαν...». Με αφορμή το τελευταίο, ξανάρχισαν τον χορό οι εγχώριες και αλλοδαπές Κασσάνδρες της συμφοράς, που θέλουν ντε και καλά να «τελειώσουν» το ελληνικό έθνος-κράτος πριν την ώρα του.

Όμως, όπως έλεγε και ο Κώστας Μπαλάφας, ο φωτογράφος της Εθνικής Αντίστασης (’40-’44) που ήξερε τον τόπο μας καλά: «Δεν είμαστε έθνος περαστικό»... Αυτή την αλήθεια ας την χωνέψουμε καλά.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ-ΠΟΡΕΙΕΣ. Τι νόημα μπορεί να έχουν σε κατεχόμενη χώρα;

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΕΙΣ-ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΕΣ-ΠΟΡΕΙΕΣ. Τι νόημα μπορεί να έχουν σε κατεχόμενη  χώρα;

Γράφει η Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη

Περνώντας   σήμερα το πρωί από το Σύνταγμα άκουσα για λίγο τους ομιλητές, που εξακόντιζαν πύρινα βέλη εναντίον της Κυβέρνησης και απαιτούσαν την άμεση απόσυρση του επίμαχου νομοσχεδίου, εναντίον των αγροτών.

Και διερωτήθηκα: από  ποιόν απαιτούν αυτήν την απόσυρση; Από μια Κυβέρνηση η οποία εμφανίζεται επίσημα πια, ως το εκτελεστικό όργανο των δανειστών και του κουαρτέτου;  Από μια Κυβέρνηση της οποίας, χωρίς υπερβολή, το 100% της δραστηριότητάς της καταναλίσκεται  σε ατέρμονες συζητήσεις και προσπάθειες  για το πως θα ικανοποιήσει όσο γίνεται καλύτερα  το κλιμάκιο των ελεγκτών; Από  μια Κυβέρνηση που αγωνιά για το αν και πότε θα δεήσουν να έρθουν τα παιδάκια του κλιμακίου του ΔΝΤ για να την συγχαρούν για την κατανόηση των σχετικών διαταγών τους και  την  εφαρμογή τους, αλλά ταυτόχρονα και να την επιπλήξουν επειδή όφειλε να κάνει περισσότερα;  Αλλά κάτω από αυτές τις συνθήκες είναι, σαφώς  παρανοϊκό,  το αίτημα των εξαθλιωμένων κοινωνικό-επαγγελματικών ομάδων για επιβίωση, να απευθύνεται  προς την Κυβέρνηση, που επέλεξε ακριβώς  ως ρόλο της,  να φέρει, με κάθε τρόπο και με κάθε θυσία,  σε πέρας αυτά τα εγκληματικά μέτρα.

Τι κρύβει η πτώση του ελικοπτέρου στο Αιγαίο;

Τι κρύβει η πτώση του ελικοπτέρου στο Αιγαίο;

Τουρκικό "χέρι" ή έλλειψη ανταλλακτικών ο λόγος της πτώσης;

Αν και είναι πάρα πολύ νωρίς για να εξάγουμε συμπεράσματα για τις συνθήκες πτήσης και τους λόγους που οδήγησαν στην πτώση του Agusta Bell του Ελληνικού Πολεμικού Ναυτικού, κατά τη διάρκεια άσκησης, θα αποπειραθούμε αρχικά να σκιαγραφήσουμε την περιοχή της πτώσης, αλλά και τις πιθανές συνθήκες πτήσης που είχε τραγική κατάληξη.

Σαν πρώτιστο αξιοσημείωτο του όλου συμβάντος πρέπει να τονίσουμε την μη δυνατότητα του άριστα εκπαιδευμένου και έμπειρου πληρώματος (Κυβερνήτης: Αναστάσιος Τουλίτσης.. Συγκυβερνήτης: Κων/νος Πανανάς.. Ναυτίλος: Ελευθέριος Ευαγγέλου) να εκπέμψει σήμα βοήθειας λόγω διακοπής των επικοινωνιών, ενώ η ταχύτητα απώλειας του στίγματος από τα ραντάρ δημιουργεί σοβαρές απορίες σχετικά με τους λόγους της πτώσης του Ελληνικού Augusta Bell.

Ιστορικά και γεωπολιτικά θεμέλια για μια ελληνορωσική στρατηγική προσέγγιση

Ιστορικά και γεωπολιτικά θεμέλια για μια ελληνορωσική στρατηγική προσέγγιση

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου (*)

Κυρίες και Κύριοι, αγαπητοί φίλοι,

Ευχαριστώ πολύ τους οργανωτές για την πρόσκλησή τους να μιλήσω σε αυτό το Φόρουμ και τους συγχαίρω για την πρωτοβουλία τους, μια πρωτοβουλία που, τολμώ να πω, μάλλον άργησε πολύ στην πραγματικότητα. Το δυναμικό των ελληνορωσικών σχέσεων είναι τεράστιο, δυστυχώς όμως, σπάνια στην ιστορία μας, υλοποιήθηκε. Κάλλιο αργά βέβαια παρά ποτέ, λέει ο λαός μας.

Ο τέως Υπουργός Εξωτερικών, ο Πέτρος Μολυβιάτης μου διηγήθηκε μια μέρα τη συζήτηση που είχε με τον πρώην σοβιετικό Πρόεδρο Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, καθώς τον συνόδευε στο αεροδρόμιο, μετά από μια επίσκεψή του στην Αθήνα. Ο Γκορμπατσώφ εξέφρασε την ικανοποίησή του για τη συνομιλία με τον Καραμανλή και την προθυμία του να κάνει κάτι για την Ελλάδα. Αυτό που μπορείτε να κάνετε για την Ελλάδα, αλλά και για τον κόσμο όλο, του απάντησε ο Μολυβιάτης, είναι να ξαναγίνετε μεγάλη δύναμη. Ακούγοντας τον ο Μιχαήλ Σεργκέγιεβιτς, συγκινημένος, έσκυψε και τον φίλησε.