Η δύση της Δύσης: απληστία, ταχύτητα, φόβος της απλότητας και ο Ανθρώπινος Παράγοντας

Η δύση της Δύσης: απληστία, ταχύτητα, φόβος της απλότητας και ο Ανθρώπινος Παράγοντας

Τι είναι οι δυτικές αξίες;

Γράφει ο καθηγητής William Mallinson

Ξεκίνησα να σκέφτομαι τι θα γράψω πριν από λίγους μήνες, αλλά είμαι πλέον έτοιμος να σφίξω τα δόντια και να λύσω το γόρδιο δεσμό της αμφιταλάντευσης γύρω από τα αναφερόμενα γεγονότα και συμβάντα, την προπαγάνδα, τα μοχθηρά μίση, τον αταβισμό, την απληστία και τις φιλοδοξίες.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για την ολοκλήρωση του παρόντος άρθρου και την παύση της αναβλητικότητάς μου ήταν η - για μένα σουρεαλιστική – δολοφονία μιας νεαρής Ρωσίδας δημοσιογράφου, κόρης ενός ακαδημαϊκού γνώριμού μου, του Αλεξάντερ Ντούγκιν, ο οποίος προήδρευσε δύο σεμιναρίων στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ της Μόσχας, στα οποία και μίλησα. Σε κάθε περίπτωση, η δολοφονία της κόρης του δεν ήταν ο λόγος για το παρόν άρθρο. Ήταν απλά αποφασιστικός παράγοντας για την ολοκλήρωσή του. Η λογική πίσω από τη συγγραφή του αναπτύσσεται στην επόμενη παράγραφο, και περιλαμβάνει την αναζήτηση της απλότητας ως αρωγού στην κατανόηση όσων συμβαίνουν και των λόγων για τους οποίους η σήψη μοιάζει συχνά να συνοδεύει το τέλος των αυτοκρατοριών.

Θα παραδεχτούμε, άραγε, ποτέ ότι η αλήθεια κι η απλότητα αποτελούν συμμάχους, αλλά ότι η αδυναμία φοβάται και τις δύο; Ας πιάσουμε τον ταύρο από τα κέρατα κι ας αναδιφήσουμε βαθιά στο νου μας, ανακαλώντας τα λόγια του Τζιαμπατίστα Βίκο ότι ο κόσμος περνάει αενάως από την τάξη στην αταξία και ότι επί του παρόντος μοιάζει να κινείται προς την αταξία. Σκοπεύω να επιχειρηματολογήσω και να εξηγήσω, στον εαυτό μου όσο και στον αναγνώστη, ότι ο αποκαλούμενος Δυτικός κόσμος βρίσκεται σε πολιτική, κοινωνική και ηθική παρακμή, πράγμα που επί του παρόντος καθίσταται ολοφάνερο από τις ταραχές στην Ουκρανία και τις επιπτώσεις των συνεχιζόμενων αντιδικιών γύρω από τον κορονοϊό και άλλους ιούς. Ας ξεκινήσουμε παραθέτοντας τις παρατηρήσεις κάποιων σοβαρών στοχαστών, οι οποίες θα μπορούσαν να μας στρέψουν προς την κατεύθυνση της ελεύθερης σκέψης και του στοχασμού. Έχοντας προλειάνει το έδαφος, θα πραγματευτώ τον όρο ‘Δύση’ και τις φερόμενες αξίες της. Θα επιχειρήσω κατόπιν να ορίσω την παρακμή, τα συμπτώματά της, την εμμονή με τη Ρωσία, την έλλειψη ηγεσίας. Τέλος, θα επιχειρήσω να προτείνω μια επιστροφή στην κοινή λογική, την ενσυναίσθηση και την υπευθυνότητα.

Η ανάγκη για επανάσταση της ελληνικής συνείδησης

Η ανάγκη για επανάσταση της ελληνικής συνείδησης

(Ο πολιτισμός το έσχατο όπλο)

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*,
υποψήφιου Δημοτικού Συμβούλου με τον Συνδυασμό Αθήνα για την Ελλάδα

Όταν ο εθνικός μας ποιητής Διονύσιος Σολωμός επέλεγε τον τίτλο «Ελεύθεροι Πολιορκημένοι» για ένα από τα κορυφαία έργα του, και της νεοελληνικής ποίησης γενικότερα, ήθελε να τονίσει ότι οι Έλληνες, αν και πολιορκημένοι στο Μεσολόγγι, δηλαδή στερημένοι της σωματικής τους ελευθερίας, διατηρούσαν ακέραιη την ελευθερία στο νου και την ψυχή τους.
Επέλεξε έτσι μια χτυπητή και με νόημα αντίθεση που σημάδεψε δραματικά την ιστορική μας πορεία μέχρι σήμερα, αλλά που πολύ φοβάμαι ότι σε λίγο μπορεί να μην ισχύει.
Οι σύγχρονοι Έλληνες, ο υπαρκτός Ελληνισμός, κινδυνεύουν να γίνουν σκλάβοι πολιορκημένοι, αν όχι φυλακισμένοι, μέσα στον ίδιο τον μεταμοντέρνο και παγκοσμιοποιημένο κόσμο τους, που τους επιβλήθηκε σαν μονόδρομος χωρίς επιλογές, γιατί άργησαν να το κατανοήσουν και να αντιδράσουν.
Τόσο η πορεία της χώρας μας και της Ευρώπης, όσο και οι τύχες της παγκόσμιας κοινότητας βρίσκονται στα χέρια ενός αλαζονικού παγκόσμιου καθεστώτος που στήνει μεθοδικά ένα παγιδευτικό ιστό για τα έθνη, τους πολίτες και τις κοινωνικές τάξεις.

Η Ελλάδα και η Αγέλη των Λύκων

Η Ελλάδα και η Αγέλη των Λύκων

Στρατηγική Γέφυρα Ανατολής και Δύσης

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Η Ελλάδα σήμερα αντιμετωπίζει τη μεγαλύτερη απειλή της σύγχρονης ιστορίας της, καθώς η χρεωκοπία δεν είναι τόσο οικονομική, είναι συνάμα πνευματική, εθνική, δημογραφική, γεωπολιτική.

Το πολιτικό σύστημα της υποταγής, του φατριασμού, του διχασμού, της “κωλοτούμπας” και των μεγάλων προδοσιών όπως η Μικρασιατική καταστροφή, ο δωσιλογισμός με συνέπεια τον Εμφύλιο και ο Αττίλας Ι και ΙΙ, έβλαψε την Ελλάδα κατά συρροήν και κατ' εξακολούθηση. Οι πολιτικοί γκαουλάϊτερ αυτού του τόπου (ιδίως μετά την εκχώρηση της κυριαρχίας σε θεσμούς όπως το ΝΑΤΟ, η ΕΟΚ, και η ΕΕ), όντας ανίκανοι, άφωνοι και εντελώς πιστοί στα ξένα μεγάλα αφεντικά, φρόντιζαν πάντα να διαδέχονται αλλήλους στους κυβερνητικούς θώκους για να βγάζουν σταθερά στο σφυρί την εθνική μας ανεξαρτησία όποτε τους ζητηθεί. Αυθωρεί και παραχρήμα... Το ίδιο ετοιμάζεται να κάνει τώρα εν όψει των πολλών εκλογικών αναμετρήσεων που έρχονται. 

Η Δύση και η Άλωση

Η Δύση και η Άλωση

“Το δε την πόλιν σοι δούναι ουτ' εμόν εστίν ουτ' άλλου των κατοικούντων εν αυτή, κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής ημών”

(Απάντηση του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου στον Μωάμεθ Β')

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Ένα μεσημέρι του 2002, δύο εργάτες κτύπησαν την πόρτα του γραφείου της καθηγήτριας Τζούντιθ Χέριν (Judith Herin) στο King's College, στο Λονδίνο. Έρχονταν από το εργοτάξιο για την ανακαίνιση του κτιρίου και, περνώντας έξω από το γραφείο της, η επιγραφή “Καθηγήτρια Βυζαντινής Ιστορίας” τους παρακίνησε να ρωτήσουν “Τι είναι η βυζαντινή ιστορία;”, όπως αφηγείται η ίδια η Τζούντιθ Χέριν. Αφού τους εξήγησε εν συντομία, την ευχαρίστησαν θερμά και της ζήτησαν να γράψει “ένα βιβλίο και γι' αυτούς”, δηλαδή γραμμένο για να ενδιαφέρει το ευρύτερο κοινό. Αυτά γράφει η Βρετανίδα καθηγήτρια στην εισαγωγή του βιβλίου της “Τι είναι το Βυζάντιο” (Εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα 2008), όπου εξηγεί ότι το ενδιαφέρον και ο θαυμασμός για την περίοδο αυτή της ιστορίας έγκειται στο γεγονός ότι σταδιακά ο σύγχρονος Δυτικός κόσμος συνειδητοποιεί ότι δεν θα υπήρχε χωρίς την θωράκιση και την έμπνευση που του παρείχε ο κόσμος της βυζαντινής Ανατολής. Καταλαβαίνει, επίσης, ότι το Βυζάντιο σημαίνει πολύ περισσότερα πράγματα από την αυτοκρατορική εξουσία, τον απίστευτο πλούτο και την θαλάσσια ισχύ.

Γκλομπαλιστές εναντίον “Λαϊκιστών”

Γκλομπαλιστές εναντίον “Λαϊκιστών”

Η σύγκρουση που θα κρίνει το μέλλον της Δύσης

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Τα τεκτονικά οικονομικά ρήγματα που ενεργοποιήθηκαν με την οικονομική κρίση του 2008 αποκάλυψαν, εκτός των άλλων, ότι βρισκόμαστε σ' ένα στάδιο θεμελιώδους ιστορικής μετάβασης όπου μαίνεται ένας υπόγειος πόλεμος για τον έλεγχο του πλανήτη.

Η Δύση βρίσκεται σε βαθειά παρακμή, εγκλωβισμένη σε λάθος πολιτικές και στρατιωτικές επιλογές -τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η Ε.Ε.- για τρεις, τουλάχιστον, δεκαετίες. Οι προνομιούχες χώρες του δυτικού κόσμου, μέσα στο ρηχό, ωφελιμιστικό, πρότυπο που πρότειναν ως τρόπο ζωής, με την οικονομική διάσταση να επικρατεί της πολιτικής, έχασαν τα, για αιώνες, αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματά τους στην παραγωγή, την τεχνολογία και την δημοκρατική οργάνωση της κοινωνίας.

Η βίαιη οικονομικο-κοινωνική παρακμή, που τραντάζει συθέμελα την πάλαι ποτέ βιομηχανική Δύση, είχε ως φυσική συνέπεια την μετατόπιση του άξονα ισχύος υπέρ των ανατολικών και αναδυόμενων χωρών.

Η αλήθεια που κρύβεται επιμελώς: Οι Δυτικοί λαθρομετανάστες που ρημάζουν τον πλανήτη

Η αλήθεια που κρύβεται επιμελώς: Οι Δυτικοί λαθρομετανάστες που ρημάζουν τον πλανήτη

Καθημερινά ακούμε ότι χιλιάδες Αφρικανοί και Ασιάτες μετακινούνται και προκαλούν τις μεγάλες “προσφυγικές κρίσεις” σε όλη την Ευρώπη! Οι κυβερνήσεις και τα μέσα ενημέρωσης σκορπούν τον πανικό, σηκώνονται ξανά σύνορα και οι ένοπλες δυνάμεις κινητοποιούνται παντού. Αλλά ο αριθμός των αλλοδαπών που εισέρχονται παράνομα στην Ευρώπη είναι ασύγκριτα μικρότερος από τον αριθμό των Δυτικών μεταναστών που κατακλύζουν, συχνά παράνομα, σχεδόν όλες τις γωνιές του κόσμου.

Δεκάδες εκατομμύρια μετανάστες από την Ευρώπη και την Βόρεια Αμερική, νόμιμοι και παράνομοι, έχουν πλημμυρίσει τις πόλεις και την ύπαιθρο στην Ασία, τη Λατινική Αμερική, ακόμα και την Αφρική. Πρόκειται για ένα φαινόμενο τεράστιας έκτασης που, όμως, δεν παίρνει σκοπίμως την ανάλογη δημοσιότητα.

Κάθε χρόνο, εκατομμύρια άνθρωποι εγκαταλείπουν την Ευρώπη και τη Βόρεια Αμερική κατά ορδές. Κατά βάθος δεν μπορούν να αντέξουν άλλο τον δυτικό τρόπο ζωής, τις κοινωνίες τους, αλλά ποτέ δεν θα τους ακούσετε να το ομολογούν. Είναι πάρα πολύ υπερήφανοι και πολύ αλαζόνες! Όμως, όταν θεωρήσουν κάποια από τις αμέτρητες περιοχές του κόσμου κατάλληλη για τις προσωπικές τους ανάγκες - ασφαλή, ελκυστική και φθηνή - απλά τα μαζεύουν και πάνε να ζήσουν εκεί! Οι Δυτικoί μετανάστες ορμάνε σαν τους ταύρους και το έδαφος τρέμει κάτω από τα πόδια τους.

Régis Debray: Εγκώμιον αγίων Εικόνων!

Régis Debray: Εγκώμιον αγίων Εικόνων!

Μονή της Παναγίας του Άρακα, Λαγουδερά, Κύπρος, 1192 μ.Χ.

Πώς συνέβη και ένας Γάλλος αναθρεμμένος με τον Διαφωτισμό, θιασώτης της Ουτοπίας της Επανάστασης- για την πραγμάτωση της οποίας έθεσε σε θανάσιμο κίνδυνο την ίδια του τη ζωή, στα βουνά της Βολιβίας, στο πλευρό του Τσε Γκεβάρα – και σύμβουλος του προέδρου Μιτεράν ανακάλυψε τη βυζαντινή Εικόνα, για την οποία το ελληνικό ορθόδοξο πνεύμα συγκρούονταν για δύο περίπου αιώνες με το ανατολίτικο ανεικονικό;

Του Ευάγγελου Νιάνιου

"Πανήγυρις φαιδρά, ιερά πανδαισία, δεύτε πιστοί μεθέξωμεν· ακραιφνής Φράγκος και γαρ ημάς συγκαλείται, εστιάτωρ ων πνευματικός, ού η τράπεζα γέμει ελληνικών εδεσμάτων’"... Το βιβλίο του Ρεζίς Ντεμπραί «Ζωή και θάνατος της εικόνας» – περί αυτού πρόκειται – που πρωτοκυκλοφόρησε το 1992 είναι ένας ύμνος στην αιώνια – ειδωλολατρική και ορθόδοξη – Ελλάδα. Και όμως διαπραγματεύεται ένα καθόλα σύγχρονο θέμα: τις γεωπολιτικές διαστάσεις της εικόνας. Aυτό που εντυπωσιάζει στο βιβλίο δεν είναι ο εκθειασμός των Αρχαίων προγόνων μας – δεν είναι ο πρώτος που το κάνει και άλλοι ίσως τον ξεπερνούν σε επαίνους – αλλά ο ανυπόκριτος εγκωμιασμός των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας, από τον Μέγα Αθανάσιο μέχρι τον άγιο Νικηφόρο, τον Πατριάρχη και η αναγνώριση ότι η νίκη των εικονολατρών επί των εικονομάχων συνιστά μέγιστη πολιτισμική κατάκτηση. Η διεισδυτική του ματιά συνδυάζει την κοινωνιολογική κριτική και το θεολογικό σχόλιο.

Ο νέος “διωγμός των νηπίων”

Ο νέος “διωγμός των νηπίων”

Η αποϊέρωση της Δύσης

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

“Η δουλεία είναι η νέα ελευθερία. Μόνος του, ελεύθερος, ο άνθρωπος είναι πάντα νικημένος. Αλλά αν αποκηρύξει την προσωπικότητά του, αν υποταχθεί ολοκληρωτικά και απόλυτα, τότε μπαίνει μέσα στην συλλογική δύναμη... έχουμε κόψει τους δεσμούς μεταξύ παιδιού και γονέων, μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Αλλά αργότερα, δεν θα υπάρχει ούτε γυναίκα ούτε φίλος”. (Από το “1984” του Όργουελ).

Χριστούγεννα για μια ακόμη χρονιά και η συντονισμένη κατεδάφιση του πνεύματος της μεγάλης αυτής γιορτής συνεχίζεται υπό τις προσταγές της παγκοσμιοποίησης, παρά την βαθειά κρίση της. Γιατί η παγκοσμιοποίηση δεν είναι μόνο η επικράτηση σε όλες τις χώρες του πλανητικού ολοκληρωτισμού των τραπεζιτών. Είναι και οι εντολές των επικυρίαρχων ελίτ: “χτυπήστε τις παραδόσεις τους για να τους κάνετε να υποταχθούν”.

Το Χαλέπι επέστρεψε στην Συριακή πατρίδα

Το Χαλέπι επέστρεψε στην Συριακή πατρίδα

Μητέρα Συρία / Όρθια στάθηκες απέναντι σε μια αυτοκρατορία / που 'θελε να σε μοιράσει δίχως όρους / σε τρομοκράτες, τζιχαντιστές και μισθοφόρους.

[Πέτρος Αργυρίου, Χριστούγεννα στη Συρία]

Ανακοίνωση του ΚΚΣ, ηχηρό χαστούκι στην ευρω-αριστερά και τα αργυρώνητα δυτικά ΜΜΕ

Η “Νέα Τάξη” σταμάτησε μπροστά στο “Πατρίδα ή Θάνατος” του λαού της Συρίας...

Η ιστορική ανακοίνωση-απάντηση της Κεντρικής Επιτροπής του Κομμουνιστικού Κόμματος Συρίας στην ευρωπαϊκή “αριστερά” του Σόρος και τις ενσωματωμένες νεοταξικές “δημοσιογραφικές πόρνες”, έχει ως εξής:

Το Ξεραμένο Φιδοπουκάμισο της Παγκοσμιοποίησης

Το Ξεραμένο Φιδοπουκάμισο της Παγκοσμιοποίησης

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Οι εκλογές στις Ηνωμένες Πολιτείες και το Δημοψήφισμα στην Ιταλία επιβεβαίωσαν άλλη μια φορά δύο κυρίαρχα φαινόμενα της σημερινής παγκόσμιας κρίσης. Πρώτον, την απόλυτη αναξιοπιστία του διακομματικού συρφετού της πολιτικής και μιντιακής ελίτ του δυτικού κόσμου, που προσωποποιούν τον θρίαμβο της αθλιότητας σε όλους τους τομείς της ζωής. Δεύτερον, την δυναμική που έχει αποκτήσει πλέον το φαινόμενο της οργισμένης αντίδρασης της καταρρέουσας μεσαίας τάξης απέναντι στις ελίτ των Γκλομπαλιστών.

Μετά τα κινήματα των πλατειών στο Νότο της Ευρώπης, τις εξεγέρσεις στην Γαλλία και αλλού για τα αντιεργατικά μέτρα ή το μεταναστευτικό, και το Brexit, οι προλεταριοποιημένοι νεόπτωχοι και οι κατεστραμμένοι μικρομεσαίοι ξαναχτυπούν με την ψήφο σε όποια ευκαιρία τους δίνεται.

«Ύβρις φυτεύει τύραννον»

«Ύβρις φυτεύει τύραννον»

Ο λαϊκισμός ή εθνολαϊκισμός είχε ξεχαστεί στα σκονισμένα ράφια της ιστορίας και ξαφνικά η νίκη του Τραμπ τον κατέστησε επίκαιρο. Λαϊκιστής σήμερα ονομάζεται από τα διεθνή κατεστημένα μέσα πας τις ο οποίος διακηρύσσει πίστη σε Εκκλησία, πατρίδα, εθνική ταυτότητα, διακατέχεται από αξιακές αναφορές, κριτικάρει την χρηματιστική ολιγαρχία και κερδοσκοπία, την εικονική οικονομία έστω και αν τάσσεται υπέρ του παραγωγικού καπιταλισμού.

του Στέλιου Παπαθεμελή

Η αποχαλίνωση του ισλαμιστή έχει σπάσει προ πολλού το φράγμα της ύβρεως. Δικαιώνει όμως έτσι τον χορό τού Οιδίποδα Τυράννου τού Σοφοκλέους που φωνάζει ότι: «ύβρις φυτεύει τύραννον» (στ.871). Η αλαζονεία αν χορτάσει άσκοπα από πολλά που είναι άδικα και επιβλαβή, σαν ανεβεί στην πιο ψηλή κορφή [όπως κακή ώρα ο γείτονας], συνήθως γκρεμοτσακίζεται απότομα στην καταστροφή όπου δεν μπορεί να πατήσει σταθερά («εί πολλών υπερπλησθή μάταν… απότομον ώρουσεν εις ανάγκαν ένθ’ ου ποδί χρησίμω χρήται»)(στ.875).

Πρόοδος; Τελεία και παύλα

Πρόοδος; Τελεία και παύλα

Οι παραδείσιες ουτοπίες οδηγούν στην Κόλαση!

Κανείς πλέον σήμερα δεν πιστεύει στην υπόσχεση της “προόδου”. Κανείς πλέον δεν πιστεύει ότι το μέλλον θα είναι καλύτερο, αν δεν το διεκδικήσουμε εμείς, μόνοι μας, αυτό. Κανείς δεν πρέπει να συγχέει τις τεχνολογικές εξελίξεις με την έννοια της προόδου, αντιθέτως, μας υπόσχονται ένα ζοφερότερο μέλλον. Στην γενική δυσφήμιση της “διαφωτιστικής” ιδέας της προόδου βασικό ρόλο έπαιξαν οι αποτυχημένοι “-ισμοί” και η άθλια “παγκοσμιοποίηση”. Η υπόσχεση του γήϊνου Παραδείσου ήταν “σατανική”. Ο κόσμος τώρα ανακαλύπτει ξανά τον Θεό και γυρίζει στις μεγάλες θρησκείες.

Αυτά πάνω-κάτω λέει ο Γάλλος καθηγητής Φιλοσοφίας Ρομπέρ Ρεντεκέρ στην ενδιαφέρουσα συνέντευξη που έδωσε στην Figaro.

Οι Δυτικοί "Ελευθερωτές" Σφαγείς μας

Μια από τις πιο μαύρες σελίδες της ελληνικής ιστορίας επαναλαμβάνεται και σήμερα...

Γράφει ο Δρ. Αυγουστίνος (Ντίνος) Αυγουστή

Όταν τον Απρίλιο του 1828 η Ρωσία κήρυξε τον πόλεμο στην Τουρκία, η Αγγλία και η Γαλλία βρήκαν την ευκαιρία και έστειλαν στρατεύματα στην Ελλάδα. Οι Φράγκοι όσο καιρό έμειναν στην πατρίδα μας δεν άφησαν σε χλωρό κλαρί τους Έλληνες. Μέχρι και το κεφάλι του Κολοκοτρώνη διατίμησαν πέντε χιλιάδες φράγκα!

Μια από τις μελανότερες σελίδες της παρουσίας των άλλων στην πατρίδα μας, γράφτηκε τον Ιανουάριο του 1833. Ήταν τρεις μήνες μετά τη δολοφονία του Ιωάννη Καποδίστρια (9 Οκτωβρίου 1831). Όταν ο Ιωάννης Κωλέττης έμαθε ότι έρχεται ο Όθωνας, ζήτησε από του Γάλλους φίλους του να ξεκαθαρίσουν την κατάσταση ώστε να υπάρξει απόλυτη υποταγή στο νέο καθεστώς που ετοίμαζαν για την Ελλάδα! 

Η Κατάρρευση της Δυτικής Δημοκρατίας

Η Κατάρρευση της Δυτικής Δημοκρατίας

Του Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς

[Έκθεση διάγνωσης θανάτου της Δημοκρατίας -στο τμήμα εκείνο του πλανήτη που με τη μάσκα της δημοκρατίας εξαπολύει πολέμους και επισωρεύει νεκρούς και ερείπια- αποτελεί το κατωτέρω άρθρο του καθηγητού, συγγραφέα, τέως υπουργού και γενναίου αγωνιστή της δημοκρατίας και της αλήθειας Πωλ Γκραιγκ Ρόμπερτς, η επικοινωνία με τον οποίον εμπλουτίζει πάντοτε την ενημερότητα και την κρίση του αναγνώστη. Ιδού τι γράφει:]*

Η Δημοκρατία δεν υπάρχει πλέον στη Δύση. Στις ΗΠΑ ισχυρότατες ομάδες συμφερόντων, όπως το σύμπλεγμα άμυνας/ασφαλείας, η Γουώλ Στρητ, το Λόμπυ του Ισραήλ, η αγρομπίζινες και οι βιομηχανίες εξόρυξης ενέργειας, ορυκτών και ξυλείας ανέκαθεν ήλεγχαν την κυβέρνηση περισσότερο από όσο ο λαός. Αλλά τώρα, ακόμη και η προσομοίωση δημοκρατίας έχει εγκαταλειφθεί.

Αντίσταση ή Εξαφάνιση, αυτές είναι οι επιλογές μας

Αντίσταση ή Εξαφάνιση, αυτές είναι οι επιλογές μας

Διαρκής επανάσταση

Η Φλογέρα του Βασιλιά του Κωστή Παλαμά (Πρόλογος)

Στην εκκλησιά, στον κλίβανο, στο σπίτι, στ' αργαστήρι,

παντού, στο κάστρο, στην καρδιά, τ' αποκαΐδια, οι στάχτες.

Πάει κι ο ψωμάς, πάει κι ο χαλκιάς, πάει κ' η γυναίκα, πάνε

τα παλληκάρια, οι λειτουργοί, και του ρυθμού οι τεχνίτες,

του Λόγου και οι προφήτες.

Τα χέρια είναι παράλυτα, και τα σφυριά παρμένα

και δε σφυροκοπά κάνεις τ' άρματα και τ' αλέτρια,

κ' η φούχτα κάποιου ζυμωτή λίγο σιτάρι αν κλείση,

δε βρίσκει την πυρή ψυχή ψωμί για να το κάμη.

Κι από κατάκρυα χόβολη μεστή η γωνιά, κι ακόμα

και πιο πολύ απο τη γωνιά που του σπιτιού η καρδιά είναι,

κακοκατάντησε η καρδιά του άνθρωπου. Κρίμα. Κρίμα.

Σκοτεινό ρέπιο κ' η εκκλησιά, και δίχως πολεμήστρες

το κάστρο, και χορτάριασε κ' έγινε βοσκοτόπι.

Κι ο μέγας Έρωτας μακριά, και είν' άβουλος ο άντρας

κι άπραχτος, και στο πλάι του χαμοσυρτή η γυναίκα

κυρά της έχει τη σκλαβιά και δούλο της το ψέμα.

Σβυσμένες όλες οι φωτιές οι πλάστρες μέσ' στη Χώρα.

Η Αδελφότητα εναντίον του Έθνους-Κράτους

Η Αδελφότητα εναντίον του Έθνους-Κράτους

Ο ισλαμικός εξτρεμισμός ως εργαλείο του “μυστικού ιμπεριαλισμού”

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Ο τρόπος που ο κόσμος σήμερα ενωμένος, μετά την συμφωνία Ρωσσίας-ΗΠΑ, αντιδρά στην βαρβαρότητα του “Χαλιφάτου” (ISIS) δίνει την ευκαιρία να διαλυθούν και οι πολιτικοί μύθοι γύρω από την λειτουργία και τις επιδιώξεις του ισλαμικού εξτρεμισμού.

Η εμφάνιση του ISIS ως μιας δύναμης που δεν αφήνει καμμία επιλογή στους κατοίκους των περιοχών που ελέγχει – να το αποδεχθούν ή να κηρυχθούν αποστάτες και, συνεπώς, να κινδυνεύουν να εκτελεσθούν, έχει προηγούμενο στην μεσαιωνική Δύση μάλλον παρά στην μουσουλμανική ιστορία.

“Ένας μεσαιωνικός Χριστιανός βασιλιάς δήλωνε cuius regio, eius er religio ή σε όποιον ανήκει το βασίλειο ανήκει και η θρησκεία, απαιτώντας από τους υπηκόους του είτε να δεχθούν την θρησκεία του αυθέντη, είτε να φύγουν ή να σκοτωθούν”, όπως γράφει ο Afzal Ashraf (www.aljazeera.com/indepth/opinion/profile/afzal-ashraf.html), ειδικός αναλυτής του βρετανικού ινστιτούτου άμυνας και ασφάλειας (RUSI) σε ένα άρθρο του για το Al Jazeera.

Τιμωρός Καιρός

Τιμωρός Καιρός

Η Ηώς στην Ελληνική Μυθολογία είναι η θεότητα-πρόδρομος του Ήλιου, στον οποίο άνοιγε κάθε αυγή την "Θύρα της Ανατολής".

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Υπάρχουν στον κόσμο τούτο κρυμμένοι νόμοι σκληροί και απαραβίαστοι: ότι το κακό πάντα στην αρχή επικρατεί, μα πάντα στο τέλος νικιέται. Η ελευθερία δεν δωρίζεται, αντίθετα, με αίμα καταχτιέται. Ανυπόταχτη, ασυμβίβαστη δρασκελάει τις φοβισμένες χώρες και πηγαίνει στους γενναίους λαούς που την καλούν.

Ο 21^ος αιώνας που ανέτειλε την καλεί νάρθει στην τραυματισμένη, για αιώνες, γη της Μικρασίας και ήδη στα περήφανα βουνά του Κουρδιστάν η ελευθερία κερδίζεται μέσα από τις κάννες των όπλων.

Η Άγκυρα περικυκλωμένη από κατακτημένους λαούς και κράτη, στα οποία χρωστάει εδάφη και αίμα, αντιμετωπίζει την ρομφαία της ιστορικής δικαιοσύνης.

Η στρατιωτική αναμέτρηση με τα εκατομμύρια Κούρδων στην Ανατολία που είναι σε εξέλιξη γρήγορα θα γίνει καθολικός πόλεμος, που θα φθάσει στην ίδια την Κωνσταντινούπολη. Εδώ και μερικές μέρες συγκλονίζεται ήδη κι ο Πόντος από συγκρούσεις αυτονομιστών με την τουρκική στρατοχωροφυλακή.

Neocons: Η ιδεοληψία που οδήγησε στο σημερινό Χάος

Neocons: Η ιδεοληψία που οδήγησε στο σημερινό Χάος

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Ζούμε σε μια εποχή που είναι η πιο σημαντική περίοδος σε όλη την ιστορία με βάση τις δυνατότητες της ανθρωπότητας και ταυτόχρονα η πιο επικίνδυνη για την τελική καταστροφή.

Στο «οικουμενικό χωριό» υπάρχει μεγάλη αναταραχή και το αν θα καταφέρουμε να αποφύγουμε το απόλυτο χάος εξαρτάται από το αν ξέρουμε την ιστορία και την διαβάσουμε σωστά. Όταν μελετηθεί σωστά, δείχνει ποιος συνδυασμός συγκεκριμένων συνθηκών και πολιτικών ευθυνών οδήγησε έως εδώ.

Αν δεν γνωρίζουμε γιατί ανακύπτει ένα πρόβλημα, αν δεν μπορούμε να βρούμε την ρίζα του, ποτέ δεν θα μπορέσουμε να το επιλύσουμε και να το εξαλείψουμε.

Αν δεν διαβάσουμε σωστά το παρελθόν, τότε το παρόν δημιουργεί σύγχυση και το μέλλον θα μας εμπνέει μόνο τον φόβο και την απαισιοδοξία.

Σοσουντόφσκι: "Δεν ζούμε απλά ένα νέο ψυχρό πόλεμο. Στον Γ’ Παγκόσμιο δεν θα υπάρξει νικητής"

Σοσουντόφσκι: "Δεν ζούμε απλά ένα νέο ψυχρό πόλεμο. Στον Γ’ Παγκόσμιο δεν θα υπάρξει νικητής"

Συνέντευξη του διευθυντή του Center for Research on Globalization στο Press TV  

Η Ρωσία εξακολουθεί να ισχυρίζεται ότι οι σχέσεις της με το ΝΑΤΟ δεν πρόκειται να βελτιωθούν εάν η  στρατιωτική συμμαχία των Δυτικών δεν υιοθετήσει μια νέα πολιτική προς την κατεύθυνση αυτή.

Ο απεσταλμένος της Ρωσίας στο ΝΑΤΟ, Αλεξάντερ Γκρούσκο, δήλωσε ότι κανείς δεν θα πρέπει να αναμένει ουσιαστική πρόοδο στις διπλωματικές σχέσεις, όταν οι εκπρόσωποι των δύο πλευρών θα συναντηθούν στις Βρυξέλλες εντός αυτού του μηνός. Θα είναι η πρώτη τους συνάντηση μετά την κρίση στην Ουκρανία.

Η ακριβής ημερομηνία της συνόδου δεν έχει αποκαλυφθεί ακόμη, αλλά έγινε γνωστό ότι η ημερήσια διάταξη θα συμπεριλαμβάνει την εφαρμογή της συμφωνίας κατάπαυσης του πυρός στην Ουκρανία, γνωστή ως "Μινσκ-2", την στρατιωτική δραστηριότητα του ΝΑΤΟ και το ζήτημα του Αφγανιστάν.

Η Δυτική στρατιωτική συμμαχία έχει καταστήσει σαφές ότι η οποιαδήποτε συνάντηση με τη Ρωσία θα πρέπει να θέσει επί τάπητος την σύγκρουση μεταξύ των ουκρανικών κυβερνητικών δυνάμεων και των φιλορωσικών παραστρατιωτικών ομάδων στην ανατολική Ουκρανία.

Το χάσμα μεταξύ Ελληνικού και Δυτικού Πολιτισμού

Το χάσμα μεταξύ Ελληνικού και Δυτικού Πολιτισμού

Η σύγκρουση δύο διαφορετικών Πολιτισμών

Γράφει ο Δρ Μάνος Δανέζης*

Η Πολιτισμική κατάρρευση

Ο Δυτικός Πολιτισμός διέρχεται μια περίοδο δραματικά αυξανόμενης κοινωνικής κρίσης, η οποία συν τω χρόνω αποσαρθρώνει τις παγκόσμιες κοινωνικές δομές.

Η οικονομική  κατάρρευση που βιώνουμε, αλλά και η κατάρρευση όλων των κοινωνικών δομών, δεν είναι το αίτιο αλλά το αποτέλεσμα μιας ολοκληρωτικής κατάρρευσης αξιών και ιδεών.

Αυτό που καταρρέει είναι ολόκληρο το «Δυτικό Πολιτισμικό Ρεύμα», όπως αυτό διαμορφώθηκε μετά την μεγάλη επιστημονική επανάσταση του 16^ου - 17^ου αιώνα.

Ο Δυτικός Πολιτισμός, άρα και η Οικονομία, από τότε ασπάστηκαν τα φιλοσοφικά και επιστημονικά δόγματα αυτής της Επανάστασης τα οποία όμως ήδη έχουν καταρρεύσει κάτω από τα πορίσματα της σύγχρονης Επιστημονικής Σκέψης.