1968-2015: Από την ηδονή της Αναρχίας στην πίκρα της Νέας Τάξης
Μετά από 47 χρόνια
από τον γαλλικό Μάη του ’68, εκπομπές, εκδηλώσεις, αναμνήσεις, συζητήσεις και
πολλές νέες εκδόσεις συνεχίζουν να ασχολούνται με το νόημα της μεγάλης
αυτής αντιαυταρχικής, αντιγραφειοκρατικής χειραφέτησης από το φάντασμα της
παληάς ευρωπαϊκής «καλής κοινωνίας», όπως έλεγε ο Κορνήλιος
Καστοριάδης. Το μεγάλο αίνιγμα του γαλλικού Μάη είναι ότι κανείς ακόμα δεν
μπορεί να πει με βεβαιότητα αν ήταν μια επανάσταση, μια εξέγερση, αν άλλαξε ή
όχι τον κόσμο ή αν υπήρξε απλώς ένα έξαλλο εφηβικό «πάρτυ» των μελλοντικών «γιάπηδων».
Ή ακόμα αν έγινε πραξικοπηματικά η ανατροπή ενός ηγέτη, του Ντε Γκωλ, που είχε
φύγει από το στρατιωτικό ΝΑΤΟ και ενοχλούσε με την φιλοαραβική πολιτική του.
Όλη αυτή η
αντιφατικότητα γύρω από τον Μάη αποδεικνύει ότι το ’68 και νίκησε και ηττήθηκε. Γεννήθηκε
σίγουρα από ρεαλιστικές κοινωνικές ανάγκες, έθεσε αμέσως επί τάπητος την
ουτοπία και το ξεπέρασμα της «ανάγκης», πραγματοποίησε ρήξεις και ανατροπές
πρωτόγνωρες με καυστικό χιούμορ και ποιητικό λόγο, αλλά, πάνω απ’ όλα, ίσως
προσπάθησε να εγκαινιάσει την εποχή του «πλανητικού ανθρώπου» και άνοιξε τελικά
τον δρόμο για την ισοπεδωτική και φασίζουσα «παγκοσμιοποίηση» που
βιώνουμε. Την πορεία σε μια αφασική, "αταξική" με την έννοια μιας
κοινωνικής πολτοποίησης, πλανητική αγορά χωρίς ιστορικό στίγμα και χωρίς
πολιτικές αντιστάσεις, με ένα ετεροχρονισμένο «διαφωτιστικό» λόγο και έναν
μεταμοντέρνο «φιλελευθερισμό» αλά sixties.
