78 χρόνια από τη μάχη του Στάλινγκραντ

 78 χρόνια από τη μάχη του Στάλινγκραντ

Εβδομήντα οκτώ χρόνια πριν, στις 2 Φεβρουαρίου 1943, σαν αστραπή σχίζει το ευρωπαϊκό σκοτάδι η είδηση της νίκης.

Οι απλοί άνθρωποι, οι εργάτες, οι χωρικοί αναχαιτίζουν τις στρατιές των χιτλερικών δημίων, οργάνων του διεθνούς κεφαλαίου, στέλνοντας σ' όλους τους σκλαβωμένους λαούς το μήνυμα της ελπίδας!

Μια λέξη κρέμεται στα χείλη όλων: Στάλινγκραντ! Ισοδυναμεί με την λέξη "Ελευθερία".

Σήμερα, που και πάλι οι ίδιες βάρβαρες ορδές των οικονομικών δολοφόνων και των τοκογλύφων ξεχύνονται εναντίον μας από την μαύρη καρδιά της Ε.Ε., ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ. Ας τους απαντήσουμε ξανά με τον ίδιο τρόπο: 

Στάλινγκραντ! 

Σήμερα κλείνουν 78 χρόνια από το τέλος της μάχης του Στάλινγκραντ, μιας από τις δραματικότερες μάχες όλων των εποχών. O ιστορικός υλισμός θα βλέπει πάντοτε σκεπτικά δηλώσεις όπως ότι το τάδε ή το δείνα γεγονός άλλαξε την ιστορία. Αυτό φυσικά δεν μπορεί να στερήσει από συγκεκριμένα γεγονότα την κολοσσιαία καθοριστικότητα που είχαν για την εξέλιξη της ιστορίας των ανθρώπων και των κοινωνιών. Εδώ λοιπόν θα αποδώσουμε την δέουσα σημασία και τιμή στην σημαντικότερη και πιο πολυσυζητημένη ίσως μάχη του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου.

Η κατάσταση του Ανατολικού Μετώπου  στα μέσα του 1942

Σοβιετικοί μαχητές στην επίθεση

Η Γερμανική εκστρατεία απέναντι στη Σοβιετική Ένωση που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1941 μόνο σαν ένα τεράστιο αψυχολόγητο ποντάρισμα με εξίσου μεγάλο ρίσκο μπορεί να χαρακτηριστεί. Η αήττητη σχεδόν μέχρι τότε ναζιστική πολεμική μηχανή είναι στραμμένη απέναντι σε μια αχανή χώρα, με άγνωστα χαρακτηριστικά και άγνωστες δυνατότητες. Αυτό είχε ήδη φανεί σε ένα βαθμό μέχρι τότε, όταν οι εκτιμήσεις των Ναζί έχουν ήδη αποδειχθεί εσφαλμένες. Οι έτσι κι αλλιώς ρατσιστές και ανορθολογικοί ναζί έχουν υποτιμήσει απίστευτα τον αντίπαλό τους: Ο σοβιετικός στρατός είναι σχετικά αξιόμαχος, αν και όχι σε επαρκές επίπεδο ακόμα, οι παραγωγικές δυνατότητες της νεαρής ακόμα ΕΣΣΔ έχουν διασωθεί από την εισβολή και δουλεύουν σε πλήρως πολεμικούς ρυθμούς και το καθεστώς είναι προφανώς δημοφιλέστερο από τους κατακτητές και τους προδότες και δεν έχει καταρρεύσει σε μια νύχτα όπως υπολόγιζε η ναζιστική ηγεσία.Επίσης, μετά τις πρώτες γρήγορες (και μεγάλες επιτυχίες)  του Γερμανικού  στρατού ως τον Οκτώβρη του 1941 η υπόθεση της ήττας του Κόκκινου Στρατού μετράει ήδη μια ηχηρή αποτυχία έξω από τη Μόσχα τον Δεκέμβρη και το Γενάρη της νέας χρονιάς.Μέσα σε μια λευκή κόλαση στους -50 βαθμούς Κελσίου σε φάσεις, είναι η πρώτη φορά που οι Γερμανοί ηττώνται σε τόσο μεγάλο επίπεδο, μεγέθους ομάδων στρατιών δηλαδή (μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες στρατιωτών σε κάθε πλευρά) και η νέα χρονιά θα βρει τις δύο δυνάμεις να αναζητούν το επόμενο βήμα τους κοιτώντας πιο προσεκτικά τον εχθρό απέναντι.

ΠΑΤΡΙΔΑ, ΣΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΣΟΥ…

ΠΑΤΡΙΔΑ, ΣΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΣΟΥ…

Λορέντζος Μαβίλης

Στις 28 Νοεμβρίου του 1912, κατά την διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, βρίσκει ομηρικό θάνατο ο Επτανήσιος λυρικός ποιητής Λορέντζος Μαβίλης, σε ηλικία 52 ετών. Τραυματίστηκε στην Μάχη του Όρους Δρίσκου, στην επιχείρηση του στρατού μας για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων.

«Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα είχα την μεγάλη τιμή να πεθάνω για την Ελλάδα», είχε πει, θυμίζοντας το επιτάφιο επίγραμμα του Αισχύλου όπου τονίζεται η συμμετοχή του μεγάλου τραγικού ποιητή στην Μάχη του Μαραθώνα.

Φλογερός πατριώτης, ρομαντικός οραματιστής, ανηψιός του Καποδίστρια από την πλευρά της μητέρας του, ο Μαβίλης διατηρούσε δεσμό με την ποιήτρια Μυρτιώτισσα, η οποία υπηρετούσε την ερωτική ποίηση. Το ποίημά της «Τι άλλο, καλέ μου» είναι αφιερωμένο στην μνήμη του.

Το Πνεύμα του ‘21 Ζωντανό και Σήμερα

Το Πνεύμα του ‘21 Ζωντανό και Σήμερα

Η Εθνική Ανεξαρτησία καταχτιέται με αγώνες, δεν χαρίζεται από προστάτες!

“Ποτέ δε χτυπήσαν οι καμπάνες χαρμόσυνα μιαν ολόκληρη μέρα.

Διακόπτουν στη μέση τις γιορτές σας οι βάρβαροι,

Έλληνες. Μέσα ή έξω από τις πύλες, πάντοτε οι βάρβαροι.

(Νικηφόρος Βρεττάκος, Έλληνες και Βάρβαροι)

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Η επέτειος της Ελληνικής Επανάστασης, της “Άνοιξης των Λαών”, του 1821 γιορτάζεται εφέτος μέσα σε μια ζοφερή πραγματικότητα· με τον ελληνικό λαό σε βαθιά αγωνία για τους όρους της καθημερινής προκοπής και τις προοπτικές της εθνικής μας επιβίωσης.

Οι κοινωνικές και ψυχολογικές επιπτώσεις της μνημονιακής χρεοκρατίας είναι παντού ορατές, γιατί δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να έχεις μέσα στην πατρίδα σου το αίσθημα του ραγιά.

Πλησιάζει η επέτειος των Διακοσίων χρόνων, δύο ολόκληροι αιώνες, από την Παλιγγενεσία του 1821 και η μάχη για την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού κορυφώνεται στην σημερινή γενιά των Ελλήνων. Ενώ η ιστορία βρίσκεται και πάλι στην κυοφορία μιας συνολικής μεταμορφωτικής διαδικασίας, η χώρα μας, εγκλωβισμένη σε ανεδαφικά στρατηγικά δόγματα, δεν δείχνει ικανή να αντιμετωπίσει τους βάρβαρους μέσα κι έξω από τα σύνορα, όπως περιγράφει στο παραπάνω ποίημά του ο Βρεττάκος. Στα δημοτικά τραγούδια επιζεί κατ' εξοχήν αυτό το πνεύμα του διμέτωπου αγώνα απέναντι σε Τούρκους και Φράγκους και της ταυτισμένης με τον θάνατο εσωτερικής παρακμής. “Μέσα με δέρνει ο Θάνατος, ν' όξω με δερν' ο Τούρκος – κι απ' τη δεξιά μου τη μεριά Φράγκος με πολεμάει”, λέει ο στίχος ενός θρήνου μετά την Άλωση της Πόλης, πολύ επίκαιρος στην τωρινή συγκυρία.

Αίτημα σε Εκκρεμότητα

Αίτημα σε Εκκρεμότητα

Μνήμες '40-'44

Μνήμες '40-'44

Πάρε τα όπλα ευγενικέ Λαέ της Ελλάδας!

Πίνακας του ζωγράφου του Έπους του '40 Αλέξανδρου Αλεξανδράκη

Αυτός ο αγώνας είναι η εθνική μας ταυτότητα

Απ' τη Βαβέλ, από τα Σόδομα και Γόμορα

πετάχτη ο Μαμωνάς, καβάλησε τον πόλεμο

κι ερίχτη στην Ελλάδα, μαύρος χαλασμός.

(Βασίλη Ρώτα, “Τραγούδι της κατοχής”)

Τέτοιες χρονιάρες ημέρες η μνήμη πετάει αλαφριά, άλλοτε σαν χελιδόνι κι άλλοτε σαν πουλί της καταιγίδας. Πετάει στα παλιά και στα παλιότερα, στα νέα και στα πιο νέα. Ανηφορίζει βουνά, κατηφορίζει λαγκαδιές, ταξιδεύει στα κύματα και στους αιθέρες, μ' όλους τους καιρούς, νύχτα και ημέρα. Μπαίνει σε τραίνα στιβιαγμένα με στρατιώτες, που κουνάνε μαντήλια, βλέπει μάτια δακρυσμένα, μορφές σπαραγμένες, παράθυρα που ανοίγουν, ακούει φωνές: “Στο καλό! Με τη Νίκη!”.

Νίκος Καζαντζάκης ο Γήινος

Νίκος Καζαντζάκης ο Γήινος

«Όπου αστοχήσεις γύρισε κι όπου πετύχεις φύγε…»

από τον Στέφανο Ληναίο

26.10.22016

..…και ο Νίκος Καζαντζάκης έφυγε… Στις 26 Οκτώβρη 1957…(Ηράκλειο 1884 - Αντίμπ 1957)

«Παππού Δομήνικε…

Έρχουμαι κοντά σου και στέκουμαι όρθιος, τώρα που τέλεψε η μάχη…Νίκησα; Νικήθηκα; Δεν ξέρω…

Έρχουμαι να ξαπλώσω δίπλα σου, να γίνω χώμα δίπλα σου…

Φιλώ το χέρι σου, φιλώ τον ώμο το δεξό σου, φιλώ τον ώμο το ζερβό σου…
Παππού… καλώς σε βρήκα …»

40 αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με την 11/9

40 αναπάντητα ερωτήματα σχετικά με την 11/9

Δεκαπέντε χρόνια έχουν περάσει από την χειρότερη επίθεση στην αμερικανική ιστορία μέσα στην ενδοχώρα των ΗΠΑ, και δη στα δύο σημαντικότερα διοικητικά και νευραλγικά κέντρα της χώρας. Επιθέσεις που άφησαν περισσότερους νεκρούς, όπως λέγεται επισήμως, ακόμα και από την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και αναστάτωσαν τις ΗΠΑ πιο πολύ από την δολοφονία του Κέννεντυ το 1963.

Λίγα μόνο 24ωρα μετά την επίθεση στο Περλ Χάρμπορ, ο Αμερικανός πρόεδρος Ρούζβελτ διόριζε την ερευνητική Επιτροπή Roberts. Μετά την δολοφονία του Κέννεντυ στις 22 Νοεμβρίου 1963, ο Τζόνσον διόρισε την Επιτροπή Warren για να ερευνήσει την υπόθεση μόλις 7 ημέρες μετά.

Στην περίπτωση της 11/9 όλες αυτές οι διαδικασίες καθυστέρησαν πάρα πολύ ή δεν προχώρησαν καθόλου. Και υπήρχαν πολλές ενστάσεις για τις βεβιασμένες και ελλιπείς μεθόδους που ακολουθήθηκαν και για τα πορίσματα που εκδόθηκαν.

Μια σημαία από τη Σμύρνη

Μια σημαία από τη Σμύρνη

Τέτοιες μέρες, πριν από 94 χρόνια, ο ελληνισμός ξεριζωνόταν από την πανάρχαια κοιτίδα της Ιωνίας. Αυτά που ακολούθησαν την μικρασιατική καταστροφή του '22, όπως και την τραγωδία της Κύπρου, το 1974, δεν είναι άσχετα με την σημερινή παρακμή και την απουσία γεωστρατηγικής αντίληψης και εθνικής πολιτικής σε τόσο κρίσιμες, πάλι, στιγμές.

Έχει ειπωθεί από τους σχεδιαστές της Νέας Παγκόσμιας Τάξης ότι ο δυσκολοκυβέρνητος ελληνικός λαός για να πάψει να παρενοχλεί, πρέπει να πληγεί βαθειά στις πολιτιστικές του ρίζες. Η μικρασιάτισσα Ελληνίδα Αγγέλα Παπάζογλου “σοφών υπερβαίνουσα γνώσιν” με έναν τρόπο αυτονόητο, πηγαίο, δυνατό, μυεί στο γοητευτικό βίωμα της ελληνικότητας.

Ο Ναυπλιώτης ήρωας κυβερνήτης του καταδρομικού “Έλλη” τον Αύγουστο του 1940 (βίντεο)

Ο Ναυπλιώτης ήρωας κυβερνήτης του καταδρομικού “Έλλη” τον Αύγουστο του 1940 (βίντεο)

Ο ηρωικός κυβερνήτης της θρυλικής Έλλης που τορπίλισαν ύπουλα στην Τήνο οι Ιταλοί κατά την εορτή της Μεγαλόχαρης στις 15 Αυγούστου του 1940 ήταν ο Ναυπλιώτης Άγγελος Χατζόπουλος.

Ένας δοξασμένος αξιωματικός, γόνος μεγάλης και γνωστής οικογένειας του Ναυπλίου, σπούδασε στην Ακαδημία Πολέμου του Γάινουβ της Αγγλίας και μιλούσε 4 γλώσσες.

Πορεία Ελευθερίας για τα είκοσι χρόνια από τη θυσία των Ισαάκ και Σολωμού

Πορεία Ελευθερίας για τα είκοσι χρόνια από τη θυσία των Ισαάκ και Σολωμού

Είκοσι χρόνια από τη θυσία των Τάσου Ισαάκ και Σολωμού Σολωμού η Πρωτοβουλία Μνήμης Ισαάκ-Σολωμού, η οποία έχει ως βασικό στόχο τη διατήρηση της μνήμης της θυσίας τους, διοργανώνει και φέτος εκδηλώσεις με την Πορεία Ελευθερίας Μοτοσικλετιστών.

Στην «Πορεία Ελευθερίας» συμμετέχουν 42 άντρες και γυναίκες με 30 μηχανές, ενώ μαζί τους είναι η κόρη του Τάσου Ισαάκ, Αναστασία, και η αδελφή του Άντρη. Πραγματοποιείται επί είκοσι χρόνια και φέτος ξεκίνησε από το Βερολίνο και την Πύλη του Βραδενβούργου στις 16 Ιουλίου, πέρασε από την Πράγα, την Βουδαπέστη, την Σόφια και το Βελιγράδι, έφτασε στην Ελλάδα, και μετά από στάσεις σε Μακεδονία και Μαγνησία, σήμερα βρίσκεται στην Αθήνα, όπου αντιπροσωπεία της έγινε δεκτή από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας Προκόπη Παυλόπουλο.

Εάλω η Πόλις! Οι τελευταίες στιγμές της μεγαλύτερης τραγωδίας του Ελληνισμού

Εάλω η Πόλις! Οι τελευταίες στιγμές της μεγαλύτερης τραγωδίας του Ελληνισμού

Ένα πουλί, καλό πουλί έβγαιν’ από την Πόλη, ουδέ σ’ αμπέλια κόνεψε, ουδέ σε περιβόλια
μόνο πήγε κι εκόνεψεν εις του Ηλιού το κάστρο.Έσειξε το ’να του φτερό, στο αίμα βουτηγμένο,έσειξε τ’ άλλο του φτερό, χαρτίν είχε γραμμένο.Να το διαβάσει δε μπορεί, ούδ’ ο Μητροπολίτης! Κι ένα παιδί, καλό παιδί έρχεται κι αναγνώθει,το αναγνώθει κι όλο κλαίει κι όλο στηθοκοπιέται:
«Αλί σε μας και βάι σε μας, πάρθηκε η Ρωμανία».Μοιρολογούν οι εκκλησιές και κλαίν’ τα μοναστήρια
κι ο Αη-Γιάννης ο Χρυσόστομος κλαίει και δερνοκοπιέται.
-Μην κλαις, μην κλαις, Άη-Γιάννη μου, και μη δερνοκοπιέσαι.
-Η Ρωμανία επέρασεν, η Ρωμανία επάρθη!
-Η Ρωμανία κι αν ’πέρασεν, ανθεί και φέρνει κι άλλη.

Θρήνος του Πόντου για την Άλωση της Πόλης

Ελληνικά δημοτικά τραγούδια
Ακαδημία Αθηνών, Εκλογή

Μαυροθάλασσα - Την Πατρίδα μ' έχασα

19 Mαΐου - Hμέρα Εθνικής Μνήμης για την Γενοκτονία των Ελλήνων του Πόντου και τον Ξεριζωμό τους....

Τραγούδι-Μοιρολόϊ αναφερόμενο στον διωγμό των Ποντίων από την Γη τους...
 

1941: Οι δωσίλογοι καλωσορίζουν τους "Θεσμούς"

1941: Οι δωσίλογοι καλωσορίζουν τους "Θεσμούς"

Κείμενο: Νίκος Μέντζας

6 Απριλίου 1941. Στις 5:15 τα ξημερώματα ξεκινάει η επιχείρηση “Μαρίτα”, η επίθεση δηλαδή των γερμανικών στρατευμάτων εναντίον της Ελλάδας. Η επιχείρηση απέβλεπε, μεταξύ άλλων, στην κάλυψη των νώτων για την επιχείρηση “Μπαρμπαρόσα” εναντίον της Σοβιετικής Ένωσης και τον αμεσότερο εφοδιασμό των δυνάμεων του Ρόμελ στην Βόρεια Αφρική. Οι Έλληνες καλούνται αυτή τη φορά να αντιταχθούν στη ναζιστική μηχανή του Τρίτου Ράιχ που εισβάλει στην Ελλάδα. Οι Γερμανοί είχαν υποσχεθεί στους Βούλγαρους την Δυτική Θράκη και την Ανατολική Μακεδονία. Ως αντάλλαγμα, οι τελευταίοι θα επέτρεπαν την ελεύθερη διέλευση μέσα από την Βουλγαρία για το πέρασμα στην Ελλάδα. Η αντίσταση στα 21 οχυρά της γραμμής Μεταξά, στο Ρούπελ, Ιστίμπεη, Μαλιάγκα, Παλιουριώνες, Καρατάς, Νυμφαία, Εχίνος στο Μπέλες κ.ά. ήταν σθεναρότατη, μέσα σε συνθήκες ιδιαίτερα έντονες, με αστραπιαίες επιθέσεις από τα γερμανικά Στούκας, ακατάπαυστη βροχή από οβίδες πυροβολικού και αρμάτων μάχης και ρίψη χημικών αερίων εντός των οχυρών. Η αριθμητική (μόνο) ανισότητα σε εξοπλισμό και έμψυχο δυναμικό μεταξύ των δυο πλευρών ήταν τρομακτική. Η γερμανική πλευρά με την 12η Στρατιά και την 1η Τεθωρακισμένη Ομάδα Μεραρχιών υπό τον στρατάρχη Wilhelm List αποτελούταν από 12 μεραρχίες επανδρωμένες με 500.000 περίπου άνδρες, πλαισιωμένη από εξακόσια άρματα μάχης και εξακόσια περίπου αεροπλάνα.  Η ελληνική πλευρά  παρέτασσε μόλις τρεις μεραρχίες και δυο ταξιαρχίες με 70.000 άνδρες, πολλοί από αυτούς τραυματισμένοι από τον ελληνοϊταλικό πόλεμο, ενώ μεγάλο μέρος του ελληνικού στρατού βρισκόταν στο αλβανικό μέτωπο. Μεγάλο ποσοστό των αξιωματικών ήταν έφεδροι.

Κυπριακό: Από τον Αγώνα της ΕΟΚΑ στα Σχέδια Ανάν

Κυπριακό: Από τον Αγώνα της ΕΟΚΑ στα Σχέδια Ανάν

Του Αλέκου Μιχαηλίδη*

Καλησπέρα και χρόνια πολλά.

Αν ήταν εδώ ο ποιητής μας Βασίλης Μιχαηλίδης, θα ήταν αρκετό να αναγνώσει ένα κομμάτι από το «Η Κύπρος προς τους λέγοντας ότι δεν είναι ελληνική»:

Χρόνοι, που πάτε βουρητοί τζιαι δεν θεν να στραφείτε,
δικλάτε, δέτε πίσω σας, γυρίστε τζιαι σταθείτε,
δείτε κατάμματα τους λας που με κακολοούσιν
τζιαι βάρτε φως στ’ αμμάδκια τους ν’ αμπλέψουν να με δούσιν.

Δυστυχώς όμως, είχε άλλες υποχρεώσεις και έτσι θα υποστούμε τη δική μου εισήγηση.

Σαν σήμερα άρχιζε ο Εθνικο-Απελευθερωτικός Αγώνας της Κύπρου

Σαν σήμερα άρχιζε ο Εθνικο-Απελευθερωτικός Αγώνας της Κύπρου

Πέρασαν 61 χρόνια από την έναρξη του Αγώνα της ΕΟΚΑ 

Την 1η Απριλίου του 1955, άρχισε ο Απελευθερωτικός Αγώνας της Κύπρου μας και όταν έγινε γνωστό στο παγκόσμιο, η είδηση θεωρήθηκε… πρωταπριλιάτικο ψέμα! Και τότε ήταν -όπως και σήμερα- Παρασκευή…

Πέρασαν 61 χρόνια από εκείνη την Πρωταπριλιά του 1955, που η ΕΟΚΑ άρχισε επίσημε τον Απελευθερωτικό Αγώνα κατά των Άγγλων με σκοπό την ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα. Ο αγώνας τερματίστηκε το 1959, οπότε έγιναν οι συμφωνίες Ζυρίχης-Λονδίνου…

Στις 15 Ιανουαρίου 1950, η Εθναρχούσα Εκκλησία Κύπρου πραγματοποίησε δημοψήφισμα, στο οποίο ο Ελληνικός Κυπριακός λαός ψήφισε την Ένωση της Κύπρου με την Ελλάδα, σε ποσοστό 95,7%. Οι Άγγλοι, όμως, τήρησαν και πάλι αρνητική στάση.

Η κραυγή της Ελλάδος

Η κραυγή της Ελλάδος

Ζωή χωρίς ελευθερία είναι χειρότερη κι από τον θάνατο

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Σήμερα που η χώρα μας βυθίζεται καθημερινά στον βάλτο της χρεωκοπίας –οικονομικής, πολιτικής, πνευματικής- και αντιμετωπίζει το φάσμα μιας νέας υποδούλωσης σε υπερεθνικά μορφώματα, επιχειρείται δόλια από τις νεοταξικές δυνάμεις η κατεδάφιση του 1821.

Αυτό γίνεται με το πρόσχημα της ιστορικής έρευνας αλλά ο βαθύτερος λόγος είναι να λοβοτομηθεί η ιστορική μνήμη του λαού και να ενσταλαχθεί στις νέες γενιές το δηλητήριο του ενδοτισμού και της υποταγής.

Ένας βασικός στόχος της νεοταξικής αναθεωρητικής παρέμβασης στην ιστορία μέσα από τα νέα εκπαιδευτικά συγγράμματα και την ηλεκτρονική «επιμόρφωση» του λαού –τύπου ντοκυμαντέρ ΣΚΑΪ- αλλά και την γενικότερη προπαγάνδα, είναι η απενεχοποίηση των Οθωμανών και της τουρκοκρατίας και η διαστρέβλωση του εθνικο-απελευθερωτικού μηνύματος του 1821.

 Ο Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, στον Λόγο στην Πνύκα, είχε ξεκαθαρίσει ότι: «Όταν αποφασίσαμε να κάμωμε την Επανάσταση, δεν εσυλλογισθήκαμε ούτε πόσοι είμεθα ούτε πως δεν έχομε άρματα ούτε ότι οι Τούρκοι εβαστούσαν τα κάστρα και τας πόλεις ούτε κανένας φρόνιμος μας είπε «πού πάτε εδώ να πολεμήσετε με σιταροκάραβα βατσέλα», αλλά ως μία βροχή έπεσε εις όλους μας η επιθυμία της ελευθερίας μας, και όλοι, και ο κλήρος μας και οι προεστοί και οι καπεταναίοι και οι πεπαιδευμένοι και οι έμποροι, μικροί και μεγάλοι, όλοι εσυμφωνήσαμε εις αυτό το σκοπό και εκάμαμε την Επανάσταση».

Από τον Άγνωστο στον Κανένα

Από τον Άγνωστο στον Κανένα 

[ΠΥΛΗ ΤΩΝ ΦΙΛΩΝ: Την Παρασκευή, 24 Ιουλίου, 41 χρόνια από την πτώση της Χούντας, έγινε για πρώτη φορά στον χώρο του περιστυλίου της Βουλής των Ελλήνων μια σεμνή, αλλά φορτισμένη, τελετή για την επέτειο. Οι ομιλητές και το κοινό αυτής της ιδιαίτερης εκδήλωσης, που πραγματοποιήθηκε με πρωτοβουλία της προέδρου της Βουλής Ζωής Κωνσταντοπούλου, και αγνοήθηκε επιδεικτικά από την πολιτική ηγεσία της χώρας, ήταν αληθινοί αγωνιστές της αντιδικτατορικής Αντίστασης, της μεταπολιτευτικής περιόδου και του κινήματος των Πλατειών των Αγανακτισμένων. Γι’ αυτό τον λόγο, στην θέση των τετριμμένων γενικοτήτων των σχετικών δεξιώσεων, είχαμε την ευκαιρία να ακούσουμε αρκετά ουσιαστικά και ειλικρινή λόγια από ανθρώπους σαν τον Μανώλη Γλέζο, τον πανεπιστημιακό Κώστα Δουζίνα και τους άλλους ομιλητές. Ξεχωρίσαμε την βαθειά και πατριωτική φωνή της καθηγήτριας Πέπης Ρηγοπούλου, που ως φοιτήτρια τραυματίστηκε στην πύλη του Πολυτεχνείου τις ημέρες του ’73, με την οποία έκλεισε η εκδήλωση].

Ομιλία της Πέπης Ρηγοπούλου*

Θέλω να ευχαριστήσω την κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου, την Πρόεδρο της Βουλής των Ελλήνων, για την τιμή που μου έκανε να με καλέσει σήμερα εδώ. Θέλω να πω ότι είναι η πρώτη φορά που βρίσκομαι σε αυτήν και σε όποιαν άλλη  επέτειο. Και δεν είναι τυχαίο. Ένιωσα την υποχρέωση να είμαι σήμερα εδώ λόγω των κρίσιμων στιγμών που περνάμε. Λόγω της ήττας που έχουμε υποστεί και που δεν πρέπει να την απωθήσουμε.    

Η Αντιδικτατορική Πάλη μέσα στις Ένοπλες Δυνάμεις

Η Αντιδικτατορική Πάλη μέσα στις Ένοπλες Δυνάμεις

Αξιωματικοί και πλήρωμα του αντιτορπιλικού "ΒΕΛΟΣ" μετά την εκδήλωση του κινήματος

Εισήγηση του Δημήτρη Αλευρομάγειρου*, αντιστρατήγου ε.α. επίτιμου γενικού επιθεωρητή στρατού στην εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε στο αμφιθέατρο της Στρατιωτικής Σχολής Ευελπίδων για τα 48 χρόνια από την επιβολή της επάρατου δικτατορίας.

Κυρίες και Κύριοι

Ο Αντόνιο Γκράμσι [1] είχε ονομάσει την προφασιστική κοινοβουλευτική κατάσταση στην Ιταλία "καρικατούρα κοινοβουλευτισμού".

Μετά την απελευθέρωση της Ελλάδας από την τριπλή φασιστική κατοχή [Γερμανία-Ιταλία-Βουλγαρία], όπου τόσο η ένοπλη αντίσταση των 216 ημερών [28/10/1940-1/6/1941] όσο και η περήφανη Εθνική Αντίσταση [1941-1944], η μεγαλύτερη σε έκταση και βάθος σε ολόκληρο τον κόσμο, φαλκιδεύτηκε  από τον ακολουθήσαντα  βροτολοιγό εμφύλιο, αποτέλεσμα και επιτυχία των Βρετανών 'συμμάχων " μας αλλά και με βαρεία δική μας ευθύνη.

Η μετεμφυλιακή "κοινοβουλευτική " λειτουργία του κράτους, ιδία με τα γεγονότα  του 1965, ομοιάζει κατά πολύ εκείνης της προφασιστικής Ιταλίας.

Σε αυτό συνέβαλε και το τότε παγκόσμιο περιβάλλον με επίκεντρο το διαρκές πρόβλημα της Μέσης Ανατολής, αλλά και για τον Ελλαδικό χώρο η αποδοχή μιάς έξωθεν στρεβλής "λύσης" του Κυπριακού με τον "ζουρλομανδύα" των συμφωνιών "Ζυρίχης και Λονδίνου" του 1959 [έτσι ονόμασε τις συμφωνίες ακόμα και ο Άγγλος μετέπειτα Πρωθυπουργός του Η.Β. λόρδος Κάλλαχαν].

Από την Χούντα στην Νέα Τάξη

Από την Χούντα στην Νέα Τάξη

Μυσταγωγία Ελευθερίας για τον Νοέμβρη του ‘73

«.... είμαστε 'μεις τα παιδιά εκείνων που το '56 κατέβαιναν στους δρόμους της Αθήνας για την Αυτοδιάθεση της Κύπρου και που πήραμε απ' τους γονιούς μας εντολή να θυσιαστούμε για την ελευθερία της ....αυτή την εντολή έχουμε δώσει κι εμείς στα δικά μας παιδιά.... μην ακούτε αυτούς που σας ψιθυρίζουν ότι δεν χρειαζόμαστε ήρωες.... η θυσία αποτελεί ηθική προτροπή σε όλους τους λαούς, σε όλες τις θρησκείες, σε όλες τις ιδεολογίες ....»

Λάμπρος Παπαδημητράκης, Σκηνοθέτης, Εκφωνητής στον Ραδιοφωνικό Σταθμό του Πολυτεχνείου

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Σαράντα ένα χρόνια κλείσανε εφέτος από τον Νοέμβρη του ’73, την ηρωϊκή «μεγαλοβδομάδα» του σύγχρονου Ελληνισμού. Τις ημέρες εκείνες που η φωτεινή δύναμη της νέας γενηάς σήκωσε την Ελλάδα λίγο ψηλότερα... «καθώς τα ατίμητα άλογα του Δία ολόρτα σηκώνονται άμα νιώσουν στην οπλή τους τον οχτρό», όπως λέει ο Άγγελος Σικελιανός στο ποίημά του Προς την Άνω Ελλάδα.

Στην συνέχεια, το τελευταίο μεγάλο «Όχι» των φοιτητών και της ελληνικής νεολαίας πνίγηκε στο αίμα της Κύπρου, ξεθώριασε από τον ψεύτικο «θρίαμβο» της μεταπολίτευσης, παραμορφώθηκε από την σαθρή μυθολογία του εκσυγχρονισμού, που πάνω της χτίστηκαν οι καρριέρες των νέων αφεντικών, και χρεωκόπησε στον βάλτο της τρόϊκας και του ευρώ.

Η δικαίωση δεν ήρθε ποτέ για τους Κουμή-Κανελλοπούλου

Η δικαίωση δεν ήρθε ποτέ για τους Κουμή-Κανελλοπούλου

17 Νοεμβρίου 1980: Επέτειος του Πολυτεχνείου, ο 24χρονος πέφτει θύμα της κτηνώδους βίας των ΜΑΤ 

17 Νοεμβρίου 2014. Η 41η επέτειος της αιματοβαμμένης εξέγερσης του Πολυτεχνείου που είχε στόχο την ανατροπή της χούντας στην Ελλάδα...

Την ίδια μέρα, συμπληρώνονται 34 χρόνια από τη δολοφονία των δύο νεαρών παιδιών, του Ιάκωβου Κουμή και της Σταματίνας Κανελλοπούλου. Τόσα χρόνια μετά, η δικαίωση δεν έχει έρθει ποτέ για τις άδικες πολιτικές δολοφονίες των δύο νέων, που έγιναν από τα ΜΑΤ το 1980 κατά τη διάρκεια της πορείας του Πολυτεχνείου. Παρά τις προσπάθειες και τους αγώνες, η υπόθεση δεν έφτασε καν στο ακροατήριο...

[Πηγή: It’s All Greek To Me, 13/11/2011]

«Ο εισαγγελέας καλούσε κόσμο να αναγνωρίσει στο πρόσωπο του Κουμή έναν αντι-εξουσιαστή που κατέβαζε βιτρίνες. Εμένα, τη σύντροφό του, δεν με κάλεσε ποτέ», λέει στον «Φιλελεύθερο» η σύζυγος του Ιάκωβου, Μαρία. Σε μια σπάνια συνέντευξή της, η Μαρία Κουμή μιλά για τις συγκλονιστικές στιγμές του Νοέμβρη του 1980, τα χρόνια που ακολούθησαν και τη σημερινή επέτειο. Μαζί της, ο συγγραφέας και εκδότης Λουκάς Αξελός, σύντροφος του Κουμή, που μαζί με τον χημικό Παύλο Χατζηπαύλου, ήταν από τους τελευταίους ανθρώπους που είδαν ζωντανό τον Ιάκωβο εκείνο το μοιραίο βράδυ.