«Όχι» στο Ξεπούλημα του Νερού

«Όχι» στο Ξεπούλημα του Νερού

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Σύμφωνα με την ισχύουσα νεοφιλελεύθερη λογική, ιδιωτικοποίηση του νερού λέγεται κάθε συμμετοχή του ιδιωτικού τομέα στην παροχή υπηρεσιών ύδρευσης και αποχέτευσης. Αυτό συμβαίνει όταν οι επιχειρήσεις αναλαμβάνουν τον έλεγχο των υπηρεσιών του νερού η ακόμα και τον έλεγχο των ίδιων των υδάτινων πόρων. Ουσιαστικά, η ιδιωτικοποίηση του νερού υλοποιεί την ιδέα ότι το νερό δεν είναι αγαθό αλλά εμπόρευμα και οι υπηρεσίες του μπορούν να πουληθούν στην αγορά.

Παράνομη η Ψήφιση από την Βουλή της Σύμβασης του Ελληνικού

Παράνομη η Ψήφιση από την Βουλή της Σύμβασης του Ελληνικού

Κατατέθηκε χθες στη Βουλή προς κύρωση η από 14-11-2014 σύμβαση Αγοραπωλησίας Μετοχών της εταιρίας «ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΑΕ» και η από 19.7.2016 τροποποιητική σύμβαση. Με την ψήφιση αυτή προστίθενται και άλλες παραβιάσεις στο μακρύ κατάλογο των παρανομιών που αφορούν την επίμαχη σύμβαση καθώς:

1.      Δεν έχει τελεσιδικήσει η διαδικασία ελέγχου της σύμβασης στο Ελεγκτικό Συνέδριο,

2.      Δεν έχει εγκριθεί Στρατηγική Μελέτη Περιβαλλοντικών Επιπτώσεων (ΣΜΠΕ) ούτε έχει γίνει διαβούλευση με το ενδιαφερόμενο κοινό και επομένως παραβιάζεται για μία ακόμη φορά η Οδηγία 2001/42/ΕΚ της Ευρωπαϊκής ένωσης.

Η μάχη της Ανθρωπότητας για τον Γαλάζιο Χρυσό

Η μάχη της Ανθρωπότητας για τον Γαλάζιο Χρυσό

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Το νερό είναι ένα από τα πολυτιμότερα στοιχεία της ζωής και αποτελεί ένα αναπόσπαστο μέρος του πλανήτη, ένα δυναμικό κομμάτι της δημιουργίας και της φύσης για δισεκατομμύρια χρόνια.

Αυτό που κάνει τη Γη μας τόσο όμορφη και μοναδική στον χώρο του διαστήματος (Γαλάζιο Πλανήτη) είναι οι μεγάλες εκτάσεις των ωκεανών με το άφθονο γαλάζιο νερό και τα ηλιόλουστα σύννεφα από πάνω του. Πραγματικά, δεν μπορούμε να συλλάβουμε την ζωή όπως την ξέρουμε χωρίς το νερό.

Η πρωταρχική σημασία του νερού για τη ζωή αλλά και την εξέλιξη του πολιτισμού -ύδρευση, υγιεινή κλπ- καταγράφεται στην τέχνη, τη λογοτεχνία και την θρησκεία όλων των πολιτισμών. Το «Άριστον μεν Ύδωρ» κατά τον Πίνδαρο, το «αίμα» της γήϊνης ζωής, σύμφωνα με τον Εμπεδοκλή και τον Αριστοτέλη, το «νεαρόν ύδωρ» των Βυζαντινών - απ' όπου με παραφθορά βγήκε το «νερό» - έχει προσφέρει άφθονο υλικό τόσο στους αρχαίους μυθολογικούς κύκλους όσο και στις σύγχρονες λαϊκές αφηγήσεις και λογοποιΐες.