Τι σημαίνει το «ΟΧΙ» του Ελληνικού Λαού
Τη λέξη «λάθος» βάζω
σε εισαγωγικά, γιατί αναφέρομαι στο πολιτικό λάθος, το οποίο είτε είναι
ηθελημένο –όπως πιστεύω ότι είναι στην περίπτωσή μας- είτε δεν είναι, οπότε και
πάλι χρεώνεται ως ηθελημένο στην πολιτική ηγεσία –κυρίως όταν είναι κορυφαίας
σημασίας, όπως το προκείμενο.
Το «Όχι» πριν από το
Δημοψήφισμα χαρακτηριζόταν από μεν την πολιτική ηγεσία υποστήριξης του «Ναι» ως
άρνηση της Ευρώπης, από δε την πολιτική ηγεσία του «Όχι» ως άρνηση της
εκβιαστικής συμπεριφοράς της Ευρώπης. Το «Ναι» από την άλλη μεριά κατά μεν τους
υποστηρικτές του εξέφραζε τη χωρίς όρους
παραμονή στην Ευρωζώνη -αφού κάνεις δεν έθετε την προϋπόθεση της μη παραβίασης
των δικαιωμάτων του ανθρώπου και της διασφάλισης της εθνικής μας κυριαρχίας-
κατά δε τους υποστηρικτές του «Όχι» εξέφραζε «Όχι» μόνο την άρνηση της
εκβιαστικής συμπεριφοράς των δανειστών, αλλά και «Ναι» στην Ευρωζώνη, χωρίς να
θέτει άλλον όρο. Εδώ ήταν φανερό ότι η κομματική πολιτική των δύο αντίθετων στρατοπέδων
ήταν στον πυρήνα της, ως προς το χρέος και το καθεστώς χρέους της Ελλάδας,
ταυτόσημη. Οι διαφορές τους
περιορίζονταν απλώς σε επιφανειακότερα ζητήματα συμπεριφοράς και σε κάποιους
όρους εφαρμογής του επιβαλλόμενου από τους δανειστές οικονομικού προγράμματος.
