Ο τρόπος «ενημέρωσης» για την Μέση Ανατολή από τα ΜΜΕ: το σύνδρομο Τομ και Τζέρι

Ο τρόπος «ενημέρωσης» για την Μέση Ανατολή από τα ΜΜΕ: το σύνδρομο Τομ και Τζέρι

Eπιμέλεια:  Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Σε αντίθεση με άλλα διεθνή θέματα, η σύγκρουση του Ισραήλ με τους Παλαιστινίους αποτελεί το αντικείμενο πολυάριθμων άρθρων, θεμάτων και ρεπορτάζ. Το πρόβλημα της κάλυψης από τα ΜΜΕ αυτής της σύγκρουσης δεν είναι συνεπώς ποσοτικό αλλά ποιοτικό. Η αποκρυπτογράφηση του συγκεκριμένου τρόπου κάλυψης μας κάνει να διακρίνουμε τρεις σημαντικές τάσεις που χαρακτηρίζουν τις πληροφορίες σχετικά με την Μέση Ανατολή, όπως μας τις «πασσάρουν» τα κατεστημένα μίντια.

1. Η τέχνη της εξισορρόπησης... μιας ανισόρροπης κατάστασης:

Η πρώτη τάση είναι η μόνιμη εντολή της «ισορροπημένης» αντιμετώπισης της σύγκρουσης. Τα γεγονότα στη Μέση Ανατολή συγκινούν ιδιαίτερα για πολιτικούς, ιστορικούς και πολιτιστικούς λόγους, και προσλαμβάνονται με βαρύ συναισθηματικό φορτίο, πράγμα που επηρεάζει τον τρόπο που προσπαθούν να τα καλύψουν τα κατεστημένα ΜΜΕ. Γιαυτό και η εντολή για «ουδέτερη» αντιμετώπιση, η οποία μερικές φορές μπορεί να παρομοιαστεί με μια μορφή λογοκρισίας ή αυτολογοκρισίας εκ μέρους ορισμένων δημοσιογράφων και της σύνταξης: η είδηση δεν θα πρέπει να προσβάλει το ένα από τα δύο «στρατόπεδα» και, για το σκοπό αυτό, υιοθετούν μια «ισορροπημένη» θέση.

Οι Κλουζώ, οι Πουαρώ ...και ο Πούτιν

Οι Κλουζώ, οι Πουαρώ ...και ο Πούτιν

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

«Είμαστε όλοι Γάλλοι», φώναξαν ομαδικά οι ηγέτες της Ευρωπαϊκής Ένωσης... στο μιντιακό παραλήρημα «αλληλεγγύης και τρόμου» που ξέσπασε μετά τις αμφιλεγόμενες επιθέσεις στο Παρίσι (από νεαρούς ευρω-τζιχαντιστές, απόκληρους των δυτικών μεγαλουπόλεων).

Κι όμως είναι όλοι τους ιδεολογικά, πολιτικά και στρατηγικά ISIS γιατί αυτοί το εξόπλισαν, το στρατολόγησαν και το ανέχτηκαν. Αυτοί και οι σύμμαχοί τους στην Ουάσιγκτων και το Τελ Αβίβ μισούν θανάσιμα το τρίγωνο Τεχεράνη-Δαμασκός-Χεζμπολλάχ, που αντιστέκεται σθεναρά στα σχέδιά τους να αποτελειώσουν την Μέση Ανατολή –και με την κατευθυνόμενη βαρβαρότητα των τζιχαντιστών.

Δεν τελειώνει μόνο εδώ η ρητορική υποκρισία των δυτικών ηγεσιών, στοχεύει και παραπέρα: στην ενίσχυση της καταστολής, δια του τρόμου, των ευρωπαϊκών λαών που δείχνουν να αφυπνίζονται και να αντιστέκονται στην ολοκλήρωση του ευρω-νταχάου της κοινωνίας των δύο τρίτων, της τοκογλυφικής λιτότητας και του πολιτισμικού μηδενισμού.

Τα Πραγματικά Νέα ... Πίσω από τις Ειδήσεις των ΜEDIA

ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ΝΕΑ ... ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΤΩΝ ΜEDIA

Από τον Λάμπη Κωνσταντινίδη

για την Πύλη των Φίλων

Που τελικά θα καταλήξουν τα πράγματα με την αναμενόμενη αναπόφευκτη κατάρρευση του επικρατούντος παρασιτικού χρηματοοικονομικού συστήματος;

Η διεθνής πολιτική και οικονομική κατάσταση αναδεικνύει κάποιες πραγματικότητες, που αν απομονώσουμε τον θόρυβο και την σύγχυση που δημιουργούν τα ελεγχόμενα ΜΜΕ, τότε είναι εύκολο να τις δούμε. Ποιες είναι αυτές;

·         Οι Δυτικές οικονομίες των Η.Π.Α και της Ε.Ε. είναι καθηλωμένες σε ύφεση εδώ και 7 χρόνια χωρίς καμιά ένδειξη για κάτι καλύτερο.

·         Οι Δυτικές χώρες δημιουργούν συνθήκες αποπροσανατολισμού των πολιτών τους μέσω εμπολέμων καταστάσεων σε διάφορες περιοχές του πλανήτη. Αυτή την στιγμή τέτοιες συνθήκες υπάρχουν κυρίως στην Μέση Ανατολή, το Αφγανιστάν και την Ουκρανία.

Η επιστροφή του Τζορτζ Όργουελ και ο πόλεμος του Big Brother: Για το Ισραήλ, την Ουκρανία και την Αλήθεια

Η επιστροφή του Τζορτζ Όργουελ και ο πόλεμος του Big Brother: Για το Ισραήλ, την Ουκρανία και την Αλήθεια

Πρόσφατα, είδα σε σκηνή του Λονδίνου μια παράσταση του 1984 του Τζωρτζ Όργουελ. Η προειδοποίηση του Όργουελ για το μέλλον έμοιαζε μακρινή, καθόλου απειλητική, σχεδόν καθησυχαστική. Ήταν σαν ο Έντουαρντ Σνόουντεν να μην είχε αποκαλύψει τίποτα, ο Big Brother να μην ήταν ψηφιακός ωτακουστής των πάντων και ο ίδιος ο Όργουελ να μην είχε πει, «Για να διαφθαρεί κάποιος από τον ολοκληρωτισμό, δεν χρειάζεται να ζει σε ολοκληρωτική χώρα».

Η  αξιοπρόσεκτη αυτή παραγωγή έδινε ένα μέτρο της πολιτικής κουλτούρας και στην εποχή μας. Όταν άναψαν τα φώτα, οι θεατές άρχισαν να φεύγουν. Δεν φαινόταν να είχαν συγκινηθεί καθόλου.