Ο «Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος» μαίνεται. 50 χώρες υπό τις ΗΠΑ συγκρούονται με την Ρωσία

Ο «Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος» μαίνεται 

50 χώρες υπό τις ΗΠΑ συγκρούονται με την Ρωσία

Γιώργος Ρωμανός, Συγγραφέας Αναλυτής, Ιστορικός ερευνητής

Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι ουσιαστικά ένας «Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος». 50 χώρες της Δύσης εκ των οποίων 30 χώρες του ΝΑΤΟ με 3 πυρηνικές δυνάμεις: Αμερική, Γαλλία, Αγγλία, συγκρούονται με 1 χώρα, την Ρωσία, από τις 24 Φεβρουαρίου 2022. Ο πλανήτης χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα. Από την διαρκώς συνεχιζόμενη κλιμάκωσή του θα εξαρτηθεί αν θα φύγουν και τα εισαγωγικά από το «Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος». Ο όρος προκαλεί αμηχανία στις κυβερνήσεις της Δύσης που προτιμούν να μιλούν για έναν «Ευρωπαϊκό Πόλεμο» και για «ρωσική εισβολή και κατοχή στην Ουκρανία», ενώ αυτό είναι η δική τους εκδοχή.

Η μέχρι σήμερα αποσιώπηση του όρου δεν αλλάζει την ουσία των πραγμάτων που έχουν ισχυρό ιστορικό προηγούμενο. Εφιαλτικά πανομοιότυπος με τον εν εξελίξει στην Ουκρανία ήταν και ο πόλεμος που ξεκίνησε το 1914. Κι εκείνος αρχικά ονομάστηκε «Ευρωπαϊκός Πόλεμος» και κατόπιν «Μεγάλος Πόλεμος» (αγγλ. the Great War, γαλλ. Grande Guerre). Ωστόσο ο Χέκελ^[1], συνειδητοποίησε τι ακριβώς συνέβαινε στον πλανήτη και, στις 20 Σεπτεμβρίου 1914, χρησιμοποίησε πρώτος τον όρο Α΄ΠΠ, λέγοντας επί λέξη στο ραδιοφωνικό δίκτυο «The Indianapolis Star», ότι: «δεν υπάρχει αμφιβολία πως η πορεία και ο χαρακτήρας του επίφοβου «Ευρωπαϊκού Πολέμου» [...] θα γίνει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος με την πλήρη έννοια της λέξης». Αλλά ποια είναι σήμερα αυτή η «πλήρης έννοια της λέξης», για τον «Γ΄ΠΠ» μέσα στα αχαρτογράφητα νερά των αλλεπάλληλων παγκόσμιων κρίσεων που αλλάζουν τον πλανήτη;

Το «διαρκές έγκλημα» του 1922 - Ο ανίκητος-ηττημένος νέος Ελληνισμός και οι αναλογίες με το σήμερα

Το «διαρκές έγκλημα» του 1922

Φιλοβενιζελική αφίσα που απεικονίζει το εθνικό όραμα της Μεγάλης Ιδέας, το οποίο έθεσε σαν πρόταγμα ο Ελ. Βενιζέλος στηριζόμενος, όμως, απόλυτα στα συμφέροντα των Άγγλων. Οι «σύμμαχοι» μας έμπλεξαν στον δικό τους πόλεμο, ενώ έπρεπε να τους μπλέξουμε εμείς στους δικούς μας στόχους, στα πλαίσια μιας ολοκληρωμένης εθνικής στρατηγικής για την ελληνική Ανατολή που δυστυχώς δεν υπήρξε ποτέ.

Ο ανίκητος-ηττημένος νέος Ελληνισμός και οι αναλογίες με το σήμερα

 

«Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι στην Μικρά Ασία δεν ηττήθη ο γενναίος ελληνικός Στρατός. Η πολιτική ηγεσία του ηττήθη…»

Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ)

 

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Όταν το απόγευμα της 5ης Σεπτεμβρίου 1922 είχε ολοκληρωθεί η εκκένωση της Μικράς Ασίας, ούτε ένας Έλληνας στρατιώτης δεν πατούσε πλέον την γη της Ιωνίας. Και, στις μέρες που θα ακολουθούσαν, θα έφευγαν κυνηγημένοι και οι τελευταίοι Έλληνες Μικρασιάτες από την πατρώα τους γη. Η Ελλάδα, που μετά τους Βαλκανικούς πολέμους «προκαλούσε τον τρόμο στους εχθρούς της και τον σεβασμό στους φίλους της», βρισκόταν μπροστά «στο βαθύτερο κατρακύλισμά της», όπως γράφει στην μοναδική μαρτυρία του για εκείνη την εποχή, με τίτλο «Χαμένες Πατρίδες», ο δημοσιογράφος Γιάννης Π. Καψής, γέννημα-θρέμμα της Μικρασίας. «Ο Κεμάλ ήταν έτοιμος να περάσει στην Θράκη και τότε κανείς δεν θα τον σταματούσε ώς την Αθήνα», τονίζει χαρακτηριστικά, δίνοντας μια σκληρή εικόνα της πιο τραγικής σελίδας της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Η δραματική έξοδος του Ελληνισμού από τα -για τρεις χιλιετίες- ελληνικά εδάφη του Πόντου, της Ιωνίας και της Ανατολικής Θράκης είναι μεγαλύτερη εθνική καταστροφή από την Άλωση της Πόλης. Σήμανε το οριστικό τέλος του Ανατολικού πνεύμονα του έθνους μας, του ένδοξου ελληνιστικού και βυζαντινού παρελθόντος μας που επηρέασε καθοριστικά την παγκόσμια ιστορία.

«Η καταστροφή εξεταστέον αν δεν είναι μεγαλυτέρα και από την πτώσιν της Κωνσταντινουπόλεως (το 1453). Εις την πτώσιν της Κωνσταντινουπόλεως, το έθνος έμεινεν εις τας εστίας του …υποταγμένον και δούλον, αλλ’ έμεινεν συνεχίζον την ζωήν του, δεν έπαθεν την συμφοράν την οποίαν έπαθεν σήμερον», θα γράψει ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Μια συμφορά που δεν αφορά μόνο τον ξεριζωμό του Ελληνισμού από την Ιωνία, αλλά και από τον Πόντο και, στην συνέχεια, από την Ανατολική Θράκη.

Η αλήθεια για τα μνημόνια και το 4ο Ράιχ

Τα ηγεμονικά σχέδια της πρωσικής κυβέρνησης καλύπτονται πίσω από το ιδεολογικό πέπλο της ευρωπαϊκής ενοποίησης, έτσι ώστε να μην ενοχλούν – οπότε ο ευρωπαϊσμός της Γερμανίας είναι ουσιαστικά γερμανικός εθνικισμός, ενώ η πολιτική λιτότητας αποτελεί το όπλο για την οικονομική κατοχή των εταίρων της.

«Στην πραγματικότητα οι ναζί και οι σύμμαχοι τους αφιέρωσαν πάρα πολλά χρόνια στην αναζήτηση έξυπνων προγραμμάτων που θα προωθούσαν την οικονομική και πολιτική ενσωμάτωση των ευρωπαϊκών κρατών – προγράμματα που έχουν μία εντυπωσιακή ομοιότητα με το σημερινό σχεδιασμό της Ευρωζώνης» (πηγή).