Η Ελληνική Οικουμενικότητα και η εμφάνιση του Χριστού!

Η Ελληνική Οικουμενικότητα και η εμφάνιση του Χριστού! 

Οι τοιχογραφίες βρίσκονται στον προαύλιο χώρο της Μονής Μεγάλου Μετεώρου

«Κι ωσάν ο νέος Απόλλωνας, σημάδι που γυρεύει του Πύθωνα, π’ αδιάκοπα, γοργολυγάει, να βρει, κι  ολόγυρά του ρυθμικά τοξεύει και χορεύει, κι είναι σα λύρας άκουσμα, κάθε φορά,  η νευρή»

Άγγελου Σικελιανού «Δωδεκαετής»

(από την ποιητική συλλογή Αντίδωρο)

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Είναι αναμφισβήτητη για την σύγχρονη ιστορική έρευνα η τεράστια συμβολή του Ελληνισμού στην εδραίωση του Χριστιανισμού και η παρουσία της ελληνικής σκέψης στις ιστορικές διεργασίες που οδηγούν στην πρώτη Χριστολογία. Η Ελληνιστική περίοδος, δηλαδή τα 300 χρόνια ανάμεσα στην βασιλεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου (336-323 π.Χ.) και του Αυγούστου, του πρώτου Ρωμαίου αυτοκράτορα (31 π.Χ. – 14 μ.Χ.), θεωρείται ως μια περίοδος με εσωτερική συνοχή και ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον καθώς ο εξελληνισμός της τότε Οικουμένης εξαπλωνόταν κατά χιλιάδες χιλιόμετρα σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή, προκαλώντας ριζικές πολιτιστικές αλλαγές.

Η αδιάκοπη δημιουργία νέων ελληνικών πόλεων έκανε τον ελληνικό πολιτισμό, κυρίαρχο από την Αίγυπτο έως την Ινδία, να δίνει νόημα στην ανθρώπινη ζωή μέχρι την συνάντηση με τον Χριστό, όπως μας λέει συμβολικά ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός στο παραπάνω ποίημά του, αναφερόμενος στην επίσκεψη του δωδεκαετή Ιησού στο Ναό.

Η μακεδονική σάρισσα έφερε το ελληνικό πνεύμα στην τότε οικουμένη, προετοιμάζοντας τον δρόμο για να συναντηθούν ο μοναδικός θεός των φιλοσόφων που φανερώθηκε στην ανθρώπινη λογική με τον Θεό που μίλησε δια των προφητών στην ιστορία.

«οι λίθοι κεκράξονται»!..

«οι λίθοι κεκράξονται»!..

Όταν ο Χριστός έμπαινε στα Ιεροσόλυμα, ο λαός τον υποδέχτηκε μετά βαΐων και κλάδων, επευφημώντας τον και κραυγάζοντας: «Ωσαννά, ευλογημένος ο ερχόμενος εν ονόματι Κυρίου». Και οι φαρισαίοι αγανακτισμένοι του είπαν: «Δεν ακούς τι λένε; Πες τους να σωπάσουν»! Για να τους αποκριθεί ο Χριστός: «Αν αυτοί σωπάσουν, θα κραυγάσουν οι πέτρες». Και επειδή  ακριβώς δεν επέβαλε τη σιωπή σ’ εκείνους, που τον επευφημούσαν, του επέβαλαν εκείνοι τη σιωπή του σταυρού, όπως θ’ ακούσουμε στη Μεγάλη Βδομάδα.

Αλλά η περίπτωση του Χριστού δεν είναι μοναδική. Γιατί λίγο πριν οι Εβραίοι επιβάλλουν με το σταυρό τη σιωπή στο Χριστό, η Ηρωδιάδα είχε επιβάλει  με το τσεκούρι του δήμιου τη σιωπή στον Πρόδρομο. Κι ακόμη παλιότερα, στα399 π. Χ, οι Αθηναίοι είχαν επιβάλει τη σιωπή στο Σωκράτη με το κώνιο. Και ο νόμος αυτός της ομερτά, είναι η πάγια τακτική όλων σχεδόν των εξοχοτάτων και μεγαλειοτάτων αλλά και σεβασμιώτατων μηδενικών. Οι οποίοι επιστρατεύουν τα δηλητήρια, τους σταυρούς, τις αγχόνες, τις καρμανιόλες, τις πάσης φύσεως δολοφονίες, ή  συκοφαντίες και τα «αποφασίζομεν και διατάσσομεν» ως πέρας πάσης αντιλογίας. Μη μπορώντας ν’ αντιμετωπίσουν διαφορετικά την προσβεβλημένη μοχθηρία τους και τη συνακόλουθη μωρία, τη δική τους και των αυλικών τους. Δεδομένου ότι δεν διαθέτουν πειστικά επιχειρήματα, προκειμένου να κλείσουν τα απύλωτα στόματα της αλήθειας και της δικαιοσύνης. Και είναι ευνόητο ότι το δρόμο αυτό ακολούθησαν και οι προστάτες της αρχαίας θρησκείας Ρωμαίοι αυτοκράτορες εναντίον των χριστιανών. Για να έχουμε τα εκατομμύρια των μαρτύρων.