Το νέο «Τείχος του Αίσχους» στην Ευρώπη

Το νέο «Τείχος του Αίσχους» στην Ευρώπη

«Η Γερμανία δεν διαθέτει κοινή λογική στην οικονομία, αλλά ούτε και συμπόνια. Αυτό που επιβάλλει με το ραβδί είναι τυφλή ηλιθιότητα»

Τζόζεφ Στίγκλιτς, στην Libération, 17/7/2015

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Όταν τα μεσάνυχτα της 3^ης Αυγούστου του 1914 άρχιζε ο Α’ Παγκόσμιος Πόλεμος, ο Βρετανός υπουργός Εξωτερικών Σερ Έντουαρντ Γκρέϋ (Edward Grey) συνόψισε σε μια φράση του τα συμβαίνοντα ως εξής: «Απόψε τα φώτα θα σβηστούν σε όλη την Ευρώπη και δεν πρόκειται να τα δούμε να ανάβουν πάλι».

Στην δραματική πορεία της Ευρώπης έκτοτε, μέσα από δύο παγκοσμίους πολέμους, ρήξεις και αποσταθεροποιήσεις και έναν νέο παγκόσμιο οικονομικό πόλεμο που βιώνουμε σήμερα, πρωταγωνίστησε το φάντασμα της γερμανικής ηγεμονίας και η απληστία των Γερμανοεβραίων Τραπεζιτών που κρύβονται πίσω από το παγκόσμιο χρηματοπιστωτικό σύστημα και την Νέα Παγκόσμια Τάξη.

Ευρώπη ή Θάνατος

Ευρώπη ή Θάνατος

του Βασίλη Ξυδιά

[Πηγή: Αντίφωνο, 22/09/2015]

Ανάμεσα στην καθυστέρηση και την… πρόοδο

Καθώς η Ελλάδα κινδυνεύει ως χώρα, ένας νέος πατριωτισμός αναδύεται. Είναι ο πατριωτισμός των «Μένουμε Ευρώπη». Στις εναντίον τους κατηγορίες για ατομικιστικό ωχαδερφισμό, εθνομηδενισμό, δωσιλογισμό και άλλα παρόμοια οι ευρωπαϊστές απαντούν πατριωτικά. Δεν είναι το προσωπικό όφελος ή ο φόβος απλώς που τους κινεί, αλλά το πατριωτικό συμφέρον: η Ελλάδα να ανήκει στον προοδευμένο δυτικό κόσμο. Σ’ αυτόν που γενιές και γενιές Ελλήνων ονειρεύτηκαν και που προς στιγμήν είχαμε πιστέψει ότι είχαμε πλέον ενταχθεί. Σχεδόν το είχαμε πετύχει. Παραλίγο η Ελλάδα να ανήκει στην Ευρώπη. Όχι στον Τρίτο Κόσμο, ούτε στην Αφρική, ούτε στα Βαλκάνια.

Η μάχη της Ανθρωπότητας για τον Γαλάζιο Χρυσό

Η μάχη της Ανθρωπότητας για τον Γαλάζιο Χρυσό

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Το νερό είναι ένα από τα πολυτιμότερα στοιχεία της ζωής και αποτελεί ένα αναπόσπαστο μέρος του πλανήτη, ένα δυναμικό κομμάτι της δημιουργίας και της φύσης για δισεκατομμύρια χρόνια.

Αυτό που κάνει τη Γη μας τόσο όμορφη και μοναδική στον χώρο του διαστήματος (Γαλάζιο Πλανήτη) είναι οι μεγάλες εκτάσεις των ωκεανών με το άφθονο γαλάζιο νερό και τα ηλιόλουστα σύννεφα από πάνω του. Πραγματικά, δεν μπορούμε να συλλάβουμε την ζωή όπως την ξέρουμε χωρίς το νερό.

Η πρωταρχική σημασία του νερού για τη ζωή αλλά και την εξέλιξη του πολιτισμού -ύδρευση, υγιεινή κλπ- καταγράφεται στην τέχνη, τη λογοτεχνία και την θρησκεία όλων των πολιτισμών. Το «Άριστον μεν Ύδωρ» κατά τον Πίνδαρο, το «αίμα» της γήϊνης ζωής, σύμφωνα με τον Εμπεδοκλή και τον Αριστοτέλη, το «νεαρόν ύδωρ» των Βυζαντινών - απ' όπου με παραφθορά βγήκε το «νερό» - έχει προσφέρει άφθονο υλικό τόσο στους αρχαίους μυθολογικούς κύκλους όσο και στις σύγχρονες λαϊκές αφηγήσεις και λογοποιΐες.

Τα Μη, τα ΟΧΙ και οι ΟΧΙΕΣ

Τα Μη, τα ΟΧΙ και οι ΟΧΙΕΣ

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Όσο κι αν δεν φαίνεται, ή ΔΕΝ το αφήνουν να φανεί, όσο κι αν η κούραση και η πιθανή απογοήτευση εμποδίζει την καθαρή κρίση να το αντιληφθεί, αυτές οι τρίτες φετινές εκλογές είναι οι πιο ΚΑΘΟΡΙΣΤΙΚΕΣ για την πορεία των πραγμάτων στην χώρα μας.

Οι κρίσιμες εξελίξεις για το μέλλον μας, των Ελλήνων και όλων των λαών της περιοχής, που έχουν τα τελευταία χρόνια δρομολογηθεί, τώρα πρόκειται να κορυφωθούν.

Το συστημικό κατεστημένο των δωσίλογων υπερπροδοτών το γνωρίζει καλύτερα απ’ όλους αυτό, κι αφού κατάφερε να σωθεί από το ΟΧΙ του Ιουλίου με την υπογραφή του Τσίπρα, τώρα χρησιμοποιεί τον ωχαδερφισμό, τον θυμό, το αίσθημα των διαψευσμένων προσδοκιών και την αδικία που νοιώθουν οι πολίτες για ό,τι τους συμβαίνει για να πετύχει την νεκρανάστασή του.

Όσοι ξεχνούν την ιστορία τους, θα την ξαναζήσουν!

Όσοι ξεχνούν την ιστορία τους, θα την ξαναζήσουν!

Για πάνω από 120 χρόνια, η σκιά της Γερμανίας βρίσκεται πίσω από μεγάλες τραγωδίες του Ελληνισμού: ελληνοτουρκικός πόλεμος 1897 (σχέδια του Κάϊζερ), γενοκτονίες ελληνικών πληθυσμών τις πρώτες δεκαετίες  του 20^ου αιώνα (γερμανικής καθοδήγησης), 2^ος παγκόσμιος πόλεμος (με χιλιάδες θύματα), Κρήτη, γερμανική κατοχή (πείνα, εκτελέσεις) και τώρα μνημονιακή κατοχή. [ΠτΦ]

Γράφει ο Δημήτρης Νατσιός*
 
Όσοι ξεχνούν την ιστορία τους, θα την ξαναζήσουν, λέει το γνωστό ρητό. Η μνήμη είναι το πιο ισχυρό αμυντήριο ενός λαού. Μνήμη είναι ελευθερία. Πρίν από 70 και χρόνια οι πρόγονοι των σημερινών θεσμών, δηλαδή των Γερμανών, επί χίλιες ημέρες επέβαλλαν το τότε μνημόνιό τους. Πρίν από 3,5 χρόνια είχα γράψει σχετικά:

«Τον Οκτώβριο του 1944 οι Γερμανοί εγκαταλείπουν την Αθήνα, σπεύδουν να ξαναχωθούν τρομαγμένοι, ματωμένοι ως το λαιμό με αίμα ελληνικό, να ξανακρυφτούν στις μαύρες φωλιές τους. Να δούμε τι αφήνουν πίσω τους.

Σύγχρονος Μηδενισμός και παιδεία

Σύγχρονος Μηδενισμός και παιδεία

του Θεόδωρου Ζιάκα*

20 + 1 ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ 

Ι
1. Φεύγοντας προς την Εσπερία εγκαταλείψαμε την ελληνική παιδεία για να την αντικαταστήσουμε με τη νεωτερική. Σήμερα ζούμε την κατάρρευση της νεωτερικής παιδείας. Δεν έχουμε πλέον παιδεία ούτε παραδοσιακή ούτε νεωτερική.

2. Η κρίση της παιδείας είναι βασική πτυχή της γενικότερης κρίσης του σύγχρονου πολιτισμού. Είναι κρίση δομική, γιατί η εστία της βρίσκεται στην αποσύνθεση του Ατόμου, του ανθρωπολογικού υποκειμένου της νεωτερικότητας.

3. Η σύγκριση της νεωτερικής με την ελληνική παιδεία – της νεωτερικής που την χάσαμε πριν την αποκτήσουμε, με την ελληνική που την είχαμε και την εγκαταλείψαμε- διαυγάζει τον δομικό χαρακτήρα της κρίσης και το διακύβευμά της.

Ένα πράγμα δε θα σου συγχωρήσω Αλέξη Τσίπρα

Ένα πράγμα δε θα σου συγχωρήσω Αλέξη Τσίπρα

[Έλαβα στο email μου και αναδημοσιεύω]

Επί εφτά μήνες κοιτάζαμε τον αντάρτη πάνω στο τραπέζι, όπως οι κυνηγοί του Αγγελόπουλου.

Με μια τεράστια τρύπα στο στήθος, «όπως τον γέννησε η γαλλική επανάσταση, όπως τον γέννησε η μάνα του η Ισπανία, ένα σκοτεινό συνωμότη».

Σαν την Αντιγόνη, που δεν ανήκε ούτε στους θνητούς, μα ούτε και στους πεθαμένους, η αριστερά επέστρεψε στο χώρο της, στο κέντρο του σκηνικού, στο κέντρο της ανθρώπινης ιστορίας, διεκδικώντας όχι μια επιτύμβια ανθοδέσμη , αλλά τη ζωτική της συνέχεια. Ήξερε η αριστερά, σοφή από τον πόνο της, ότι με «ορισμένες λέξεις – κλειδιά θα μπορούσε να αναβιώσει ένα νέο συλλογικό όνειρο»...

Η επιστροφή της τρομοκράτησε αυτούς που ήταν βέβαιοι ότι «οι τελευταίοι ανταρτοκομμουνιστές σκοτώθηκαν ή πέρασαν στο παραπέτασμα τέλη του 49» και άρα η παρουσία της είναι ένα «ιστορικό λάθος».

Συνέβη όμως δάσκαλε και κάτι άλλο, κάτι ακατανόητο.