Ουκρανία, η Επιστροφή της Ιστορίας: Τα ρωσικά μυστήρια και η Rand Corporation

Ουκρανία, η Επιστροφή της Ιστορίας: Τα ρωσικά μυστήρια και η Rand Corporation

«Η εποχή που σχετιζόταν με την οικοδόμηση μιας κεντρικής νέας παγκόσμιας τάξης έχει οριστικά τελειώσει».

Βλαδίμηρος Πούτιν

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Υπάρχουν στιγμές που η ιστορία επιταχύνεται απότομα, όπως σήμερα, με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Και για το καλύτερο και για το χειρότερο. Οι Ρώσοι, για μια ακόμα φορά, μετά το 1917 και το ’91, θα αλλάξουν για πάντα το πρόσωπο της Ευρώπης. Οι κινήσεις των Ρώσων και η ιδιαίτερη στρατηγική τους πάντοτε δημιουργούσε ερωτηματικά και εκνευρισμό στις δυτικές δυνάμεις. Ο Ουΐνστον Τσώρτσιλ είχε ορίσει την Ρωσία ως «έναν γρίφο τυλιγμένο σ’ ένα μυστήριο το οποίο είναι τοποθετημένο μέσα σε ένα αίνιγμα». Ο Βρετανός πρωθυπουργός τα είπε αυτά την 1η Οκτωβρίου 1939, μετά την υπογραφή στην Μόσχα (Αύγουστος 1939) του Γερμανο-Σοβιετικού Συμφώνου Μη Επίθεσης Ρίμπεντροπ-Μολότωφ και την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μιλώντας στο ραδιόφωνο του BBC και αναφερόμενος στα ζωτικά συμφέροντα της Ρωσίας (τότε ΕΣΣΔ) στην Μαύρη Θάλασσα. Στη συνέχεια, ο δυτικός κόσμος εξακολούθησε να μην κατανοεί το κίνητρο πίσω από πολλές από τις σοβιετικές ενέργειες κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Ο Τσώρτσιλ δεν ήταν ο πρώτος που προβληματίστηκε με την φύση της Ρωσίας —μιας χώρας διχασμένης ιστορικά μεταξύ Ανατολής και Δύσης— ούτε ήταν ο τελευταίος. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, η Ρωσία υπέστη οικονομική καταστροφή και δύο άγριους εσωτερικούς πολέμους. Η αβεβαιότητα της καθημερινότητας συνδυάστηκε με κρίση εθνικής ταυτότητας. Οι Ρώσοι βρέθηκαν σε μια νέα χώρα και αντιμετώπισαν πιεστικά ερωτήματα: Τι σημαίνει να είσαι Ρώσος σε έναν μετασοβιετικό κόσμο; Πώς εγκαταλείπεται η ασφάλεια και οι πεποιθήσεις του παρελθόντος;

Στη δεκαετία του 2000, η οικονομική και πολιτική κατάσταση στη Ρωσία σταθεροποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό μετά την άνοδο του Πούτιν, αλλά αυτή η σταθερότητα ενθάρρυνε ένα νέο παράδοξο - μια νοσταλγία για την ισχύ του παρελθόντος μαζί με μια επιθυμία για ένα νέο μέλλον. Η Ρωσία αντιμετωπίζει τώρα νέα ερωτήματα. Πού οδεύει η Ρωσία; Επιστροφή στο παρελθόν του Ψυχρού Πολέμου ή προς μια νέα αυτοκρατορία;

Η Σύγκρουση στην Μαύρη Θάλασσα

Η Σύγκρουση στην Μαύρη Θάλασσα

Η είσοδος στον παραθαλάσσιο χώρο ψυχαγωγίας του ιστορικού ελληνικού χωριού Βίτιαζεβο, όπου η ελληνική παρουσία χρονολογείται από το 1850.

Ο Εύξεινος Πόντος, η Κριμαία και ο Ελληνισμός

 «Είναι ευθύνη και υποχρέωσή μας να κάνουμε ό,τι δυνατόν ώστε να διατηρήσουμε την ελληνική ταυτότητα, τον πολιτισμό, την γλώσσα μας και την ορθόδοξη πίστη του Ελληνισμού της Ρωσίας».

Γαβριήλ Ποπώφ, 29 Μαρτίου 1991 – 1^ο Συνέδριο των Ελλήνων της ΕΣΣΔ

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Η Μαύρη Θάλασσα είναι σήμερα ένα πεδίο συγκρούσεων, όχι ήσσονος έντασης από ό,τι είναι η Μέση Ανατολή και η Νότια και Ανατολική Θάλασσα της Κίνας. Εδώ είναι το σημείο όπου η Ευρώπη συναντά την Εγγύς Ανατολή και το πρώτο γεωγραφικό σύνορο όπου παίρνει σάρκα και οστά ο ορισμός της Ευρασίας. Εδώ συναντιόνταν παραδοσιακά όλα τα συστήματα σύγκρουσης της Ρωσικής, της Οθωμανικής και της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας.

Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και ειδικότερα μετά το 2014, η Μαύρη Θάλασσα έχει γίνει το αγγλοσαξονικό πεδίο μάχης – στα πλαίσια του νέου Ψυχρού Πολέμου – στην επιχείρηση να προσβληθεί ο ρωσικός πολιτισμικός άξονας.

Από τον Φεβρουάριο είδαμε την σύγκρουση να κορυφώνεται μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας με όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά για μια αναμέτρηση που πολύ εύκολα θα μπορούσε να γίνει πυρηνική.

Αλλά η Μαύρη Θάλασσα έχει και άλλη μια ιδιότητα. Φιλοξενεί για χιλιετίες τον Ελληνισμό, η παρουσία του οποίου, ειδικά στον Βόρειο Εύξεινο Πόντο και στην Ταυρική Χερσόνησο (Κριμαία), ανάγεται στα μυθικά χρόνια και συνδέεται με τα ονόματα του Φρίξου, του Ηρακλή, των Αργοναυτών και άλλων μυθικών ηρώων.

Η αντίστροφη μιντιακή πραγματικότητα

 Η αντίστροφη μιντιακή πραγματικότητα

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Με την δύναμη των «ενσωματωμένων» ΜΜΕ, που βαδίζουν με το μεταμοντέρνο βήμα της Χήνας, αυτό που συμβαίνει σήμερα στην Ουκρανία έχει με οργουελλικό τρόπο αντιστραφεί και παρουσιάζεται ως «ρωσική απειλή». Ο λόγος: Η αποφασιστική αντίδραση της Μόσχας στην περικύκλωσή της από το ΝΑΤΟ μέσα στα μονοπολικά παγκόσμια σχέδια και η άρνηση των εθνών να δεχθούν την καταβρόχθισή τους από το ισοπεδωτικό νεοταξικό μοντέλο ώστε οι πολίτες να γίνουν τα hommuculus των «largely cocacola-ized countries» (κατά τον μεγάλο μας ποιητή Γ. Σεφέρη).

Η Ρωσία αποτελεί δικαιωματικά σήμερα σημαντικό μέρος του διεθνούς συστήματος και, ως εκ τούτου, κάποιοι ακραίοι κρίκοι των Επικυρίαρχων, ιδίως στις ΗΠΑ, όπου επικρατεί μεγάλη πόλωση, θα κάνουν ό,τι μπορούν για να την πολεμήσουν.

Ο έλεγχος των μέσων ενημέρωσης είναι κλασσική υπόθεση για τους Αμερικανούς. Την δεκαετία του '60, ο Λευκός Οίκος, επί Λύντον Τζόνσον, είχε προσλάβει την House Information Group για να «πουλήσει» τον πόλεμο του Βιετνάμ στους συμπολίτες του. Το 1983, ο Ρόναλντ Ρήγκαν είχε εισβάλει στην Γρανάδα μέσα σε ένα πλήρες ενημερωτικό μπλακ-άουτ. Το 1991, την εποχή του πρώτου Πολέμου του Κόλπου, ο Τζωρτζ Μπους πατήρ είχε εμπιστευθεί σε μια ιδιωτική συμβουλευτική εταιρεία, την Rendon Group, την διεξαγωγή καμπάνιας μέσω του τύπου υπέρ του καθεστώτος του Κουβέϊτ. Στην συνέχεια, με τον Κλίντον και τον Μπους τζούνιορ, οι neocons συστηματοποίησαν την χρήση της προπαγάνδας, ωσάν η άσκηση της εξουσίας να είναι μια γιγαντιαία και διαρκής καμπάνια παραπληροφόρησης όπου τα φαινόμενα μετρούν πιο πολύ από τα γεγονότα.

Ο Αγγλοσαξωνικός παράγοντας στη νεώτερη ιστορία της Ελλάδας - Η Αγγλική πολιτική από το 1821 έως σήμερα

Ο Αγγλοσαξωνικός παράγοντας στη νεώτερη ιστορία της Ελλάδας

Η Αγγλική πολιτική από το 1821 έως σήμερα

 

Απόστασε το χέρι μου από το να μουντζώνω

και σάλιο δεν μου έμεινε από το φτύσε φτύσε,

αλλ’ έως τώρα τίποτε μ’ αυτά δεν κατορθώνω,

και συ, Ευρώπη, μας γελάς και πάντα ίδια είσαι.

(Γεώργιος Σουρής, Στην Ευρώπη)

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Η υπογραφή της Ελληνο-Αμερικανικής συμφωνίας για τις αμερικανικές βάσεις ουσιαστικά ανανεώνει την πολύχρονη εξάρτησή μας από τον αμερικανικό παράγοντα, που διαδέχτηκε την αγγλική «προστασία» μετά τον Εμφύλιο. Όμως, η μελέτη της ιστορίας προκαλεί πολλά ερωτήματα για το αν και πόσο μας ωφέλησε η πρόσδεσή μας στο αγγλοσαξωνικό μπλοκ για τόσες δεκαετίες. Οι Αμερικανοί με τις βάσεις τους ήταν εδώ και το ’74, όταν χάθηκε η μισή Κύπρος, και το ’87, και το ’96 με τα Ίμια κι εδώ και χρόνια που η Τουρκία αλωνίζει στις ελληνικές θάλασσες. Δεν μας βοήθησαν σε τίποτα.

Είναι γεγονός ότι το μεγάλο προτέρημα της Αγγλίας που την έκανε μεγάλη δύναμη, εκτός από την βιομηχανική επανάσταση, ήταν η γεωγραφική της θέση. Βρίσκεται μέσα στην Ευρώπη και «δεν είναι μέσα στην Ευρώπη». Αυτό το νησί η θάλασσα, που το περικλείει γύρω-γύρω, το έκανε μοιραία ναυτική δύναμη… Από αυτό ξεκίνησε και δημιούργησε τις αποικίες που της έδωσαν πλούτο και διπλωματική ισχύ στα παγκόσμια πράγματα. Η θάλασσα είναι αυτή που ένωσε Έλληνες και Άγγλους στη νεώτερη ιστορία, μετά τον 18ο αιώνα. Αν υπάρχει άλλος λαός, εκτός από τον ελληνικό, για τον οποίον οι έννοιες «θάλαττα-θάλαττα» και «τα ξύλινα τείχη» να έχουν τόσο ύψιστη σημασία, αυτός είναι ο αγγλικός λαός.

Όμως, αν δούμε την πραγματική ιστορία, θα καταλάβουμε ότι τα συμφέροντα των Άγγλων ποτέ δεν συνέπιπταν με τα δικά μας συμφέροντα μετά το 1821, που ξεκίνησε η Ελληνική Επανάσταση. Απλώς το φιλοαγγλικό κατεστημένο φρόντιζε πάντα να συγκαλύπτει αυτή την αλήθεια για πολλούς λόγους και, κυρίως, για να μην κατέβει ποτέ η Ρωσία στο Αιγαίο και την Μεσόγειο.

Η Ελληνική Οικουμενικότητα και η εμφάνιση του Χριστού!

Η Ελληνική Οικουμενικότητα και η εμφάνιση του Χριστού! 

Οι τοιχογραφίες βρίσκονται στον προαύλιο χώρο της Μονής Μεγάλου Μετεώρου

«Κι ωσάν ο νέος Απόλλωνας, σημάδι που γυρεύει του Πύθωνα, π’ αδιάκοπα, γοργολυγάει, να βρει, κι  ολόγυρά του ρυθμικά τοξεύει και χορεύει, κι είναι σα λύρας άκουσμα, κάθε φορά,  η νευρή»

Άγγελου Σικελιανού «Δωδεκαετής»

(από την ποιητική συλλογή Αντίδωρο)

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Είναι αναμφισβήτητη για την σύγχρονη ιστορική έρευνα η τεράστια συμβολή του Ελληνισμού στην εδραίωση του Χριστιανισμού και η παρουσία της ελληνικής σκέψης στις ιστορικές διεργασίες που οδηγούν στην πρώτη Χριστολογία. Η Ελληνιστική περίοδος, δηλαδή τα 300 χρόνια ανάμεσα στην βασιλεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου (336-323 π.Χ.) και του Αυγούστου, του πρώτου Ρωμαίου αυτοκράτορα (31 π.Χ. – 14 μ.Χ.), θεωρείται ως μια περίοδος με εσωτερική συνοχή και ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον καθώς ο εξελληνισμός της τότε Οικουμένης εξαπλωνόταν κατά χιλιάδες χιλιόμετρα σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή, προκαλώντας ριζικές πολιτιστικές αλλαγές.

Η αδιάκοπη δημιουργία νέων ελληνικών πόλεων έκανε τον ελληνικό πολιτισμό, κυρίαρχο από την Αίγυπτο έως την Ινδία, να δίνει νόημα στην ανθρώπινη ζωή μέχρι την συνάντηση με τον Χριστό, όπως μας λέει συμβολικά ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός στο παραπάνω ποίημά του, αναφερόμενος στην επίσκεψη του δωδεκαετή Ιησού στο Ναό.

Η μακεδονική σάρισσα έφερε το ελληνικό πνεύμα στην τότε οικουμένη, προετοιμάζοντας τον δρόμο για να συναντηθούν ο μοναδικός θεός των φιλοσόφων που φανερώθηκε στην ανθρώπινη λογική με τον Θεό που μίλησε δια των προφητών στην ιστορία.

Από το «1984» στην «Πανδημία» Η (Αντ)επανάσταση της Επιστήμης στην υπηρεσία των Ελίτ

Από το «1984» στην «Πανδημία»

Η (Αντ)επανάσταση της Επιστήμης στην υπηρεσία των Ελίτ

«Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να πατάει το πρόσωπο ενός ανθρώπου - για πάντα»

Τζωρτζ Όργουελ, 1984

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Θυμάστε την παραπάνω φράση που ο Τζωρτζ Όργουελ έγραψε στο αριστούργημά του, το 1984, πριν από 72 χρόνια; Πιστεύω ότι εκατομμύρια άνθρωποι σήμερα στον «πολιτισμένο» κόσμο αισθάνονται κάτι ανάλογο όταν βλέπουν όλα αυτά τα τρομοκρατικά δελτία ειδήσεων, τα κατευθυνόμενα από τις ελίτ για να απειλούν τον κόσμο. Πολύ πριν τον Όργουελ, ήταν ο Ντοστογιέφσκι που στα μυθιστορήματά του περιέγραφε προφητικά τον επερχόμενο ζόφο και τα φαινόμενα που ήδη ζούμε: την βία, την προδοσία της δημοκρατίας, τον έλεγχο της σκέψης και το τελικό πνευματικό κενό… Σ’ ένα μέλλον που δεν θα υπάρχει τίποτε ιερό, οι νέοι, χωρίς ψυχή, θα εξοστράκιζαν τους «αρνητές», θα «τιμωρούσαν» τους μεγάλους και η υλιστική επιστήμη -οι υπολογιστές και η «πρόοδος»- θα παραγκώνιζαν οτιδήποτε ανθρωπιστικό, ιερό και φιλοσοφημένο στο όνομα της απλής επιβίωσης.

Ποιος θα το φανταζόταν ότι ένα τέτοιο σενάριο, πιο εφιαλτικό κι από το «1984», ήταν θέμα χρόνου για να δημιουργηθεί… κι αν χρειασθεί, και να επιβληθεί σε μια τέλεια και σταθερή υγειονομική νέα τάξη πραγμάτων.

Αυτό που φαίνεται πλέον ότι μένει να γίνει είναι περισσότερη αδράνεια και υποταγή των μαζών, περισσότερη θέληση των ελίτ… και περισσότερο αιματοκύλισμα. Ας ευχηθούμε, κι ας αγωνισθούμε, να μην γίνει ποτέ.

Πράγματι, τα σχέδια των ελίτ δεν φαίνεται να ευοδώνονται στον βαθμό που υπολόγιζαν μέχρι σήμερα.

Ο Ψεκ και το βραχυκύκλωμα

 Ο Ψεκ και το βραχυκύκλωμα

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ (τ. Καθηγητή Ψυχολογίας Παντείου Πανεπιστημίου)

Όλα ξεκίνησαν για τον Μάνθο όταν, αφού περίμενε ως συνοδός μαθητή νηπιαγωγείου στην ουρά με τη δήλωση του αρνητικού self test στο χέρι, μέχρι η Διευθύντρια να ελέγξει ένα προς ένα, όλα αυτά τα πιστοποιητικά πολιτικώς ορθής υπακοής της οικογένειας των μικρών μαθητών, για να τους επιτρέψει την ασφαλή είσοδο στο «σχολείο της», διαμαρτυρήθηκε για την πολύωρη υποχρεωτική χρήση της μάσκας από τα ταλαίπωρα νήπια.

«Έτσι είναι ο Νόμος κύριε, αν δεν σας αρέσει, τα παράπονά σας αλλού!», τον αποπήρε η υπεύθυνη, επικροτούμενη από την πλειοψηφία των υπόλοιπων γονέων και κηδεμόνων της ουράς, που συμπλήρωναν πρόχειρα ο ένας στην πλάτη του άλλου, τα πιστοποιητικά τους.

Οι περισσότεροι από αυτούς απαιτούσαν άλλωστε, συχνά με τα σπασμένα ελληνικά τους, να συμμορφωθεί με τις οδηγίες της μασκοφορίας ή να φύγει ώστε να μην καθυστερούν άλλο στην είσοδο του σχολείου. Συμμορφώθηκε: πήρε το παιδί του και απομακρύνθηκε από το ευαγές Ίδρυμα.

Σε αναστολή εργασίας ως ανεμβολίαστος και «αρνητής» των εμβολίων για τον covid 19, από το δημόσιο νοσοκομείο που δούλευε με επαγγελματική ευσυνειδησία ως νοσοκόμος εδώ και είκοσι χρόνια (φορώντας προφανώς πάντα τις μάσκες του και απολυμαίνοντας σχολαστικά τα χέρια του), συνεπώς, έχοντας το πρωινό του ελεύθερο, απασχόλησε μόνος του το νήπιο, σουλατσάροντας στον Εθνικό Κήπο όλο το πρωινό. Το απόγευμα, η πρώην σύζυγός του, επιστρέφοντας σπίτι μετά τη δουλειά της, τον αποπήρε ως ξεροκέφαλο και ασυνείδητο «τέρας εγωισμού».