Από τον ομηρικό Οδυσσέα στον σύγχρονο πλάνητα (homo viator)
Η έννοια της
περιπλάνησης, του νόστου και της
αυτογνωσίας
Το
ανθρώπινο πρόσωπο στην εποχή της
τεχνολογίας και του διαδικτύου είναι
αποδέκτης της επιρροής όλων των άλλων
χρηστών, όλων των άλλων κινδύνων της
αποπλάνησης, της λαγνείας, της υποταγής,
της μεταμόρφωσης, της υποδούλωσης…
Του
Κώστα Θεολόγου*
Παρόλο που
χρησιμοποιούμε τις λέξεις «πρόσωπο»
και «άτομο» σχεδόν χωρίς εννοιολογική
διάκριση μεταξύ τους, εντούτοις υπάρχει
σημαντική εννοιολογική διαφορά ανάμεσά
τους. Συχνά οι άνθρωποι αναφέρονται σε
κάποιο πρόσωπο ως άτομο και σε κάποιο
άτομο ως πρόσωπο. Η κρατούσα τάση είναι
να εκλαμβάνουμε αυτούς τους όρους ως
συνώνυμους και μάλιστα στην ίδια
παράγραφο μπορεί να χρησιμοποιούνται
αδιακρίτως χωρίς να σημαίνουν το ίδιο
και ταυτό. Ένα πρόσωπο έχει μάλλον τις
ιδιότητες του ανθρώπινου όντος που
σκέπτεται και βαδίζει. Ένα άτομο είναι
ένα πρόσωπο που υπάρχει μέσα στο πλήθος
και διαθέτει μοναδικά ατομικά
χαρακτηριστικά. Το άτομο μάλλον υπονοεί
«ατομοκρατία» και ιδιότητες, που είναι
μοναδικές για κάθε πρόσωπο. Με το
επιχείρημά μου, λοιπόν, ισχυρίζομαι ότι
η έννοια του προσώπου έχει διερευνηθεί
και μελετηθεί συστηματικά από τους
πατέρες και τους διανοητές της ορθόδοξης
χριστιανικής σκέψης, όπως λόγου χάρη,
οι Βασίλειος Γοντικάκης, Βασίλειος
Θερμός, Κάλλιστος Ware, Χρήστος Γιανναράς,
κ.ά.
