Η Ανέντιμη Σταυροφορία και η σκιά της Κίνας στην ιστορία

Η Ανέντιμη Σταυροφορία

και η σκιά της Κίνας στην ιστορία

“Ποια είναι η αθανασία, δάσκαλε, τι θα πει αθάνατος;” και ο Κομφούκιος απάντησε: “Μία είναι η αθανασία: η εντιμότητα”

Επιμέλεια: Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης*

Την ώρα αυτή, αν επιβληθεί η ατζέντα των neocons και του “λόμπυ του πολέμου” στον Τραμπ, η Δύση θα βρεθεί πλέον στην ίδια ακριβώς πορεία με αυτήν της Ευρώπης στα μέσα της δεκαετίας του 1930.

Σίγουρα, η ιδεολογία είναι διαφορετική, όπως και αυτός που θα παίξει τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου. Αλλά το σκεπτικό είναι “ακριβώς” το ίδιο.

Οι ίδιες αιτίες παράγουν τα ίδια αποτελέσματα. Αλλά την φορά αυτήν υπάρχουν όπλα και στις δύο πλευρές, που κάνουν το Ολοκαύτωμα της Δρέσδης να μοιάζει με μικρό σπινθήρα.

Σήμερα, η κατάσταση είναι, επίσης, απείρως χειρότερη από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, την δεκαετία του '60. Κατά την διάρκεια της Κρίσης της Κούβας, υπήρχαν λογικοί άνθρωποι και στις δύο πλευρές. 

Χρ. Γιανναράς: Η επανάσταση της αξιοπρέπειας

Χρ. Γιανναράς: Η επανάσταση της αξιοπρέπειας

«Η αξιοπρέπεια σήμερα βρίσκεται σε ανυπαρξία», είπε ο καθηγητής φιλοσοφίας και συγγραφέας Χρήστος Γιανναράς μιλώντας στο Ράδιο984 και το Γιώργο Σαχίνη

«Δεν μας σέβονται ούτε στα στοιχειώδη βγαίνουν στις τηλεοράσεις και μιλούν άνθρωποι οι οποίοι είναι οι κυρίως ένοχοι για αυτήν την καταστροφή και δεν αισθάνονται την ανάγκη να πουν ένα συγνώμη ή να κλείσουν το στόμα και να αποσυρθούν από τον δημόσιο βίο. Θεωρούνται κεφάλαιο για τον πολιτικό βίο άνθρωποι οι οποίοι υπέγραψαν τον υπερδανεισμό της χώρας ξέροντας ότι ένα τέτοιο δάνειο αυτή η χώρα δε μπορεί ποτέ να το πληρώσει. Και σήμερα όχι μόνο κυκλοφορούν ελεύθεροι αλλά μας κουνάνε και το δάχτυλο.» πρόσθεσε.

Η σύγχρονη επιστήμη ως νέα, χωρίς θεό, παγκόσμια θρησκεία

Η σύγχρονη επιστήμη ως νέα, χωρίς θεό, παγκόσμια θρησκεία

«...ἡ ὀρθολογική κοσμολογία εἶναι πού ἀποτελεῖ ὅ,τι ἀποκάλεσα ἀπάτη, καί πού εὔκολα μποροῦσα νά ἀποκαλέσω δαιμονισμό». (ἀπό «Τό ἱερό στή ζωή καί στήν τέχνη» τοῦ Φίλιππου Σέρραρντ)

Όσο και αν ακούγεται παράξενο, η επιστήμη τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο ζωτικό χώρο από τις παραδοσιακές θρησκείες. Το φαινόμενο αυτό συμβαίνει μάλιστα σε παγκόσμια κλίμακα, κυρίως στον δυτικό κόσμο. Διευρύνει συνεχώς το ακροατήριο της και αποκτά πιστούς οπαδούς, πολλοί από τους οποίους –μάλλον χωρίς να το έχουν και οι ίδιοι συνειδητοποιήσει -την έχουν αναγάγει σε ένα νέο είδος θρησκείας. Ιδιαίτερα όσοι δηλώνουν άθεοι, βρήκαν το ασφαλέστερο καταφύγιο για να καλύψουν την ακόρεστη ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής για την αναζήτηση του Απολύτου.  Μια νέα παγκόσμια θρησκεία έχει γεννηθεί αθόρυβα, χωρίς αναγνωρισμένο ιδρυτή και χωρίς ακριβές χρονικό σημείο ίδρυσης. Οι πιστοί της είναι συνήθως μέλη της επιστημονικής κοινότητας, αλλά τα τελευταία χρόνια όλο και πιο πολλοί άνθρωποι, άσχετοι με το καθαρά επιστημονικό πεδίο, πυκνώνουν τις γραμμές της. Οι πιο πολλοί ανήκουν στα μεσαία και ανώτερα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας, αυτούς που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε οικονομική και πνευματική ελίτ.

Δέσμια η δημοκρατία;

Δέσμια η δημοκρατία;

“Είναι πανεύκολος ο παραπέρα ακρωτηριασμός του Ελληνισμού όσο η ελλαδική κοινωνία μετράει την “πρόοδο” και τον “εκσυγχρονισμό” με την μεζούρα του εκδυτικισμού της”.

Ένα άρθρο κόλαφος για τους ευρωλάγνους εθνομηδενιστές ηγετίσκους μας, υπεύθυνους για την σημερινή καταστροφή, που μας οδηγούν στο διαλυτικό χάος, την ώρα που οι “καθ' έξιν” ταραξίες, ο γερμανικός και τουρκικός ηγεμονισμός, μας απειλούν θανάσιμα!

Του Χρήστου Γιανναρά

Ο διεθνής ορίζοντας ανησυχητικά θολός, οι παράγοντες των εξελίξεων αστάθμητοι. Η συνοχή (άρα η ύπαρξη) της Ε.Ε. διακυβεύεται από μέρα σε μέρα, ο διεθνοποιημένος ολοκληρωτισμός των «Αγορών» και οι φιλοδοξίες «ενιαίας παγκόσμιας διακυβέρνησης» πυροδοτούν την έκρηξη εθνικιστικών ακροτήτων σε προηγμένες κυρίως κοινωνίες.

Από τον ομηρικό Οδυσσέα στον σύγχρονο πλάνητα (homo viator)

Από τον ομηρικό Οδυσσέα στον σύγχρονο πλάνητα (homo viator)

Η έννοια της περιπλάνησης, του νόστου και της αυτογνωσίας

Το ανθρώπινο πρόσωπο στην εποχή της τεχνολογίας και του διαδικτύου είναι αποδέκτης της επιρροής όλων των άλλων χρηστών, όλων των άλλων κινδύνων της αποπλάνησης, της λαγνείας, της υποταγής, της μεταμόρφωσης, της υποδούλωσης…

Του Κώστα Θεολόγου*

Παρόλο που χρησιμοποιούμε τις λέξεις «πρόσωπο» και «άτομο» σχεδόν χωρίς εννοιολογική διάκριση μεταξύ τους, εντούτοις υπάρχει σημαντική εννοιολογική διαφορά ανάμεσά τους. Συχνά οι άνθρωποι αναφέρονται σε κάποιο πρόσωπο ως άτομο και σε κάποιο άτομο ως πρόσωπο. Η κρατούσα τάση είναι να εκλαμβάνουμε αυτούς τους όρους ως συνώνυμους και μάλιστα στην ίδια παράγραφο μπορεί να χρησιμοποιούνται αδιακρίτως χωρίς να σημαίνουν το ίδιο και ταυτό. Ένα πρόσωπο έχει μάλλον τις ιδιότητες του ανθρώπινου όντος που σκέπτεται και βαδίζει. Ένα άτομο είναι ένα πρόσωπο που υπάρχει μέσα στο πλήθος και διαθέτει μοναδικά ατομικά χαρακτηριστικά. Το άτομο μάλλον υπονοεί «ατομοκρατία» και ιδιότητες, που είναι μοναδικές για κάθε πρόσωπο. Με το επιχείρημά μου, λοιπόν, ισχυρίζομαι ότι η έννοια του προσώπου έχει διερευνηθεί και μελετηθεί συστηματικά από τους πατέρες και τους διανοητές της ορθόδοξης χριστιανικής σκέψης, όπως λόγου χάρη, οι Βασίλειος Γοντικάκης, Βασίλειος Θερμός, Κάλλιστος Ware, Χρήστος Γιανναράς, κ.ά.