ΛΟΑΤΚΙ: Πίσω από το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» του Χρήματος

ΛΟΑΤΚΙ: Πίσω από το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» του Χρήματος

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Μετά την δημιουργία της ΕΕ και την διακήρυξη της «παγκοσμιοποίησης», μια από τις πιο αγαπημένες επετείους της Ευρώπης είναι η ημέρα της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου. Το βασικό σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου έπεσε, οι Ανατολικογερμανοί δεν μπαίνουν πλέον σε 13χρονη λίστα αναμονής για να αγοράσουν ένα «Trabant» -το μικρό αυτοκίνητο που αποτέλεσε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα της ΛΔΓ-, ούτε χρειάζεται πλέον να στήνονται στην ουρά για να αγοράσουν ψωμί… αλλά ο πλούτος από μόνος του δεν καθορίζει την ευτυχία.

Μπορεί το Τείχος του Βερολίνου που χώριζε δύο ιδεολογικά διαφορετικούς κόσμους να έπεσε, αλλά ένα άλλο «Τείχος του Αίσχους» στο όνομα της «διαφορετικότητας» υψώνεται και διαλύει από τα μέσα τον κοινωνικό ιστό στις χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ.

Οι μεγάλες λαϊκές μάζες βρίσκονται από την μια μεριά του «Τείχους» και, απέναντί τους, καλά προστατευμένες, είναι οι ελίτ του χρήματος και τα μεγάλα «λόμπυς» που διαμορφώνουν την πολιτική ατζέντα με τα πανίσχυρα μέσα που διαθέτουν και τον έλεγχο των μίντια. 

Οι “Μάγισσες” της Wall Street και η Θρησκεία του Χρήματος

Οι “Μάγισσες” της Wall Street

και η Θρησκεία του Χρήματος

(Money-theism)

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Ο κόσμος έκπληκτος παρακολουθεί τις τελευταίες δεκαετίες ένα απάνθρωπο και αδηφάγο μοντέλο οικονομίας να οδηγεί στην απόλυτη κοινωνική έκπτωση. Οι οικονομικές πολιτικές των χωρών σχεδιάζονται, επιβάλλονται και υλοποιούνται από εξωθεσμικά κέντρα της οικονομίας και παραοικονομίας. Αμύθητα ποσά αλλάζουν από την μια στιγμή στην άλλη χέρια, μετοχές ανεβαίνουν και κατεβαίνουν χωρίς αντίκρισμα στην πραγματική οικονομία, ενώ ακριβοπληρωμένοι μάνατζερ των πολυεθνικών και CEO των τραπεζών πουλούν στους ανυποψίαστους ιδιώτες απλές κόλλες Α4 με πολύπλοκους μαθηματικούς τύπους, χωρίς καμμιά αξιοπιστία.

Όλα αυτά συμβαίνουν μέσα σε ένα περιβάλλον πρωτοφανούς πλεονεξίας και φιλαργυρίας, ενώ ο απλός πολίτης, εκτεθειμένος στις ορέξεις των κερδοσκόπων, καλείται να αντιμετωπίσει αυτή την αδυσώπητη πραγματικότητα και το καθημερινό άγχος της ανεργίας και της επισφαλούς εργασίας, απροστάτευτος. Το κράτος, τα πολιτικά κόμματα, οι συνδικαλιστικοί και κοινωνικοί φορείς αδυνατούν να θεσπίσουν το απαραίτητο δίχτυ προστασίας, έχοντας κρατήσει τον ρόλο του απλού παρατηρητή, όταν, βέβαια, δεν συνεργάζονται ανοικτά με τους αδίστακτους τοκογλύφους.

Επιπλέον, οι έννοιες της ελευθερίας, της δικαιοσύνης, της κοινωνικής αλληλεγγύης και του ιερού δικαιώματος της εργασίας έχουν καταστρατηγηθεί προς όφελος των δυνατών και επιτήδειων κερδοσκόπων. Ως εκ τούτου, πέρα από κάθε είδους πολιτική ανυπακοή στην τωρινή ανομία, είναι απαραίτητο, σήμερα όσο ποτέ, να διαμορφώσουμε νέους αξιακούς κώδικες που να συνάδουν με τις μεγάλες ηθικές, φιλοσοφικές και πνευματικές παραδόσεις του πολιτισμού μας.

“Ηθικές Τράπεζες”: Η Εναλλακτική Όψη της Οικονομίας

“Ηθικές Τράπεζες”: Η Εναλλακτική Όψη της Οικονομίας

Ένας τρόπος αντίστασης της κοινωνίας στην υπερεθνική Ελίτ

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

“Ποιο είναι το μεγαλύτερο έγκλημα: η ληστεία ή η ίδρυση μιας τράπεζας;”

Μπέρτολτ Μπρεχτ, 1930 (“Όπερα της Πεντάρας)

Οι καταστροφικές εξελίξεις των τελευταίων ετών στην απορρυθμισμένη παγκόσμια οικονομία, που φέρνουν την μια κρίση μετά την άλλη, εξυπηρετούν μόνο την απληστία της ελίτ, η οποία γίνεται πλουσιότερη και ισχυρότερη σε βάρος της υπόλοιπης ανθρωπότητας.

Η πλειοψηφία των ανθρώπων παραμένει αποκλεισμένη από την ευημερία και πρέπει να αντεπεξέλθει σε κοινωνικές περικοπές, πολέμους, κλιματική αλλαγή και περιβαλλοντικές καταστροφές. Μερικοί ζουν μέσα στην αφθονία, ενώ άλλοι αγωνίζονται να επιβιώσουν. Ο σύγχρονος υλιστικός οικονομισμός έχει δημιουργήσει ένα μεγάλο κενό γιατί είναι κοινωνικά και πολιτικά διαλυτικός. Η νεοφιλελεύθερη οικονομία είναι ένας “βασιλιάς χωρίς ρούχα”. Αυτό δεν πρέπει να συνεχιστεί. Μπορούμε να το αλλάξουμε, αν ενωθούμε και εργασθούμε όλοι μαζί.

Οι αρχιτέκτονες του σχιζοφρενούς χρήματος

Οι αρχιτέκτονες του σχιζοφρενούς χρήματος

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Έχει καταστεί πλέον σαφές ότι ο συνδυασμός ενός συνόλου δυνάμεων που σχετίζονται με τον σημερινό καπιταλισμό καθιστούν την λειτουργία αυτού του συστήματος επιζήμια τόσο για την κοινωνία και τον πολιτισμό όσο και για το περιβάλλον, και είναι συνυπεύθυνες για την σημερινή παρακμή.

Απευθυνόμενος στον Ρίτσαρντ Φαλντ, διευθύνοντα σύμβουλο της πτωχευμένης Lehman Brothers, σε κάποια φάση της κορύφωσης της κρίσης του 2008, ο Δημοκρατικός βουλευτής της Καλιφόρνιας Χένρυ Ουάξμαν του είχε πει: «Η εταιρεία σας έχει πτωχεύσει και η οικονομία μας βρίσκεται σε κρίση. Ωστόσο, εσείς προσωπικά θα καταφέρετε να κρατήσετε 480 εκατομμύρια δολλάρια. Έχω μια πολύ βασική ερώτηση: Είναι δίκαιο αυτό; Έχετε μια κατοικία 14 εκατομμυρίων δολλαρίων μπροστά στον ωκεανό, στην Φλόριντα. Έχετε μια κατοικία θερινών διακοπών στο Σαν Βάλεϊ, στο Άϊνταχο… Ο πρώην πρόεδρός σας πήγαινε στην δουλειά με το δικό του ιδιωτικό ελικόπτερο…».

Το νέο τρυκ του καζινο-καπιταλισμού

Το νέο τρυκ του καζινο-καπιταλισμού

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Ο Ουμπέρτο Έκο, στο τελευταίο βιβλίο του «Φύλλο Μηδέν» (Εκδ. Ψυχογιός, 2015), η πλοκή του οποίου είναι ένα τέλειο εγχειρίδιο παραπληροφόρησης, σκιαγραφεί τον σκοτεινό κόσμο της δημοσιογραφίας και των πολιτικών παρασκηνίων της Ευρώπης (CIA, επιχείρηση Gladio, Στοά P2, κ.ά.).

Θέλοντας να περιγράψει την πραγματικότητα των χειραγωγούντων και χειραγωγούμενων δυτικών μίντια, εμφανίζει τον εκδότη μιας εφημερίδας να λέει: «Αρκεί να σπείρουμε την καχυποψία. Κάποιος θάναι μπλεγμένος σε ύποπτες υποθέσεις και, παρ’ όλο που δεν γνωρίζουμε ποιος είναι, μπορούμε να τον τρομοκρατήσουμε. Αυτό είναι αρκετό για τους σκοπούς μας. Τότε θα εισπράξουμε, ο ιδιοκτήτης μας μπορεί να εισπράξει, όταν έρθει ο κατάλληλος χρόνος».

Αυτό ακριβώς συμβαίνει με την ταυτόχρονη εμφάνιση σε όλα τα δυτικά μέσα ενημέρωσης, την Κυριακή 3 Απριλίου, της ιστορίας σχετικά με τα Panama Papers. Η δικηγορική εταιρεία Μοσάκ-Φονσέκα είναι από τους κορυφαίους κατασκευαστές offshore δικτύων – «παράκτιων επενδύσεων» -, οι οποίες χρησιμοποιούνται νόμιμα για να κρύψουν την κυριότητα των περιουσιακών στοιχείων και να ξεπλύνουν βρώμικα χρήματα μαφιόζων, πολυεθνικών, μεγαλοφοροφυγάδων, διεφθαρμένων πολιτικών και μυστικών υπηρεσιών.

Οι "Αριστεροί" τζουτζέδες της Νέας Τάξης φέρνουν τον Ηλεκτρονικό Φασισμό (με το πρόσχημα της Φοροδιαφυγής)

Οι "Αριστεροί" τζουτζέδες της Νέας Τάξης φέρνουν τον Ηλεκτρονικό Φασισμό (με το πρόσχημα της Φοροδιαφυγής)

Τέλος τα χρήματα – Μόνο με κάρτες οι πληρωμές 
Με την συμπαιγνία όλης της αντιπολίτευσης  

- Μείωση φόρων σε όσους πληρώνουν με πλαστικό χρήμα

- Μόνο με κάρτες οι πληρωμές σε εστιατόρια και κέντρα διασκέδασης

- Υδραυλικοί, ηλεκτρολόγοι, δικηγόροι θα πληρώνονται μόνο με κάρτες

- Λίστα με τις “καλές” και τις “κακές” επιχειρήσεις που δέχονται μόνο πλαστικό χρήμα

Υποχρεωτική γίνεται πλέον η χρήση του πλαστικού χρήματος. Τα μετρητά θα αρχίσουν να μας... εγκαταλείπουν σιγά, σιγά. Ουσιαστικά η κυβέρνηση προσανατολίζεται στην υποχρεωτική χρήση καρτών όσο πιο άμεσα γίνεται.

Ερωτήματα προς Υπουργείο και Υπουργό Μετανάστευσης για ΜΚΟ

Ερωτήματα προς Υπουργείο και Υπουργό Μετανάστευσης για ΜΚΟ

Στο άρθρο της RealNews, είναι μια ακόμα δημοσίευση για το έργο των ΜΚΟ και το ποιόν τους, με ημερομηνία άρθρου 22.11.2009. Είναι πραγματικά απορίας άξιον, πώς από τότε μέχρι σήμερα οι συγκεκριμένες οργανώσεις,  λειτουργούν χωρίς κανένα νομικό πλαίσιο συμμόρφωσης και νομικής ευθύνης.

του Αλέξανδρου Νίκλαν*

Για τις ΜΚΟ ως Geopolitics είχαμε αναφερθεί 2 χρόνια πριν , για το τι πρεσβεύουν, πώς λειτουργούν και σε πολύ μεγάλο βαθμό πώς επηρρεάζουν και γιατί, κάποιες καταστάσεις σε χώρες που δραστηριοποιούνται.

Χθες το βράδυ η κυβέρνηση ανέφερε πώς αντιμετωπίζει πρόβλημα με τις περισσότερες. Η απορία μου είναι στο πώς ακριβώς δεν μπορεί μια κυβέρνηση να γνωρίζει τι είναι όλος αυτός ο συρφετός και μπορεί ένας πολίτης με μια απλή έρευνα (χωρίς να έχει μηχανισμό πίσω του) να βρίσκει διάφορα στοιχεία σχετικά με αυτές.

Σημειώνω πώς στην Ρωσία αλλά και σε αρκετές άλλες χώρες, καμία ΜΚΟ δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς να έχει άδεια της Κυβέρνησης αφού τις περάσει πρώτα από ένα screening για το ποιός είναι από πίσω και ποιός δουλεύει με αυτές. 

«O OHE και ο ρόλος των μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (Μ.Κ.Ο.)»

«O OHE και ο ρόλος των μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (Μ.Κ.Ο.)»

Εισήγηση του δημοσιογράφου Γιάννη Ε. Διακογιάννη*

Μία μεγάλη γυναίκα του Ελληνισμού, η Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου, πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου και Πρόεδρος (σήμερα) της ελληνικής  Μ.Κ.Ο. «Ιδρυμα για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου» σημειώνει ότι αποτελεί σπουδαία υπόθεση για τον ειρηνευτικό ρόλο του ΟΗΕ η βοήθεια που μπορούν να παράσχουν οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, εφόσον – τονίζει  – δεν χρηματοδοτούνται από κυβερνήσεις, το κράτος και παρεμφερείς οργανισμούς.

Θα πρόσθετα  - για να δώσω έμφαση σε όσα παρατηρεί η αγωνίστρια καθηγήτρια – ότι οι Μ.Κ.Ο. για να είναι αποτελεσματικές για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη αλλά και σύννομες με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ  δεν θα  πρέπει να χρηματοδοτούνται ούτε από  μυστικές υπηρεσίες, ούτε από πρεσβείες, ούτε από πολεμικές βιομηχανίες. 

Και θα συμπλήρωνα ότι αυτές οι Μ.Κ.Ο.  δεν πρέπει να χρηματοδοτούνται – όπως θα εξηγήσω στην συνέχεια – γενικά και αόριστα από τον ΟΗΕ με προγράμματα, όπως στην περίπτωση του σχεδίου Ανάν για την Κύπρο, που δεν είναι γνωστά και ελεγχόμενα από την Ολομέλεια του Οργανισμού και δεν είναι διάφανη η δράση τους.

Σε πόλεμο ολοκληρωτικό απαράσκευοι

Σε πόλεμο ολοκληρωτικό απαράσκευοι

Του Χρήστου Γιανναρά

Ζ​​ούμε μάλλον τη δυσκολότερη και κρισιμότερη ιστορική συγκυρία που γνώρισε ο Ελληνισμός μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή. Τα δεδομένα που συγκροτούν τη δραματική συγκυρία είναι καινούργια, δεν έχουμε έμπειρη γνώση για να τα διαχειριστούμε.

Είναι πόλεμος χωρίς να αλληλοσφάζονται στρατοί, να βομβαρδίζονται πόλεις, να καταλαμβάνονται εδάφη από «δυνάμεις κατοχής». Ομως το διακύβευμα είναι το ίδιο, όπως και στις ένοπλες συρράξεις: Η εθνική κυριαρχία, η κρατική ανεξαρτησία, η ελευθερία κοινωνικής αυτοδιαχείρισης. Τα όπλα έχουν αλλάξει, δεν είναι η αεροπορική και ναυτική υπεροπλία, τα πυραυλικά συστήματα, τα χημικά και πυρηνικά μέσα ολέθρου.

Ομως η λογική της απανθρωπίας παραμένει ίδια: Αν στον πόλεμο που ξέραμε στόχος πάντοτε ήταν ο μέγιστος δυνατός αριθμός νεκρών, από τις μάχιμες δυνάμεις και τον άμαχο πληθυσμό, ώστε να καμφθεί το ηθικό του αντιπάλου και να παραδοθεί χωρίς όρους, στόχος σήμερα είναι ο μέγιστος δυνατός αριθμός λιμοκτονούντων, ανέργων, απελπισμένων, νεκρών από ασιτία και αλκοόλ, ανθρώπων που αυτοκτονούν τσακισμένοι από την ανελπιστία και την πίκρα της αδικίας.

Το παιχνίδι προπετάσματος καπνού και καθρεπτών

Το παιχνίδι προπετάσματος καπνού και καθρεπτών

«Ας μου επιτραπεί να εκδώσω και να ελέγξω το χρήμα του έθνους και δεν με ενδιαφέρει ποιος θεσπίζει τους νόμους».

Η διαδικασία με την οποία το χρήμα δημιουργείται στη σύγχρονη εποχή είναι πλήρως εσφαλμένως αντιληπτό από το ευρύ κοινό. Υπάρχει ένας καλός λόγος γι αυτό: οι κυβερνήσεις σήμερα αντί να εκδίδουν οι ίδιες το εθνικό τους νόμισμα, με το ισχύον νομισματικό σύστημα και στις δύο πλευρές του Ατλαντικού, το χρήμα το δημιουργούν οι τράπεζες από το τίποτε και το δανείζουν με τόκο στις κυβερνήσεις για να καλύψουν τις δημοσιονομικές τους ανάγκες.

Του Σπύρου Λαβδιώτη*

Σήμερα η συζήτηση γύρω από το θέμα ποιος πρέπει να δημιουργήσει την προσφορά του χρήματος στην οικονομία ενός κράτους σπανίως κάνει την εμφάνιση της, διότι είναι η εστία ενός υψηλού βαθμού εκλεπτυσμένης καμπάνιας μιας μακροχρόνιας παραπληροφόρησης που διαπερνά την ακαδημία, τα μέσα μαζικής ενημέρωσης και τους εκδοτικούς οίκους. Ως συνέπεια, πολύ λίγοι πολίτες συνειδητοποιούν ότι η έκδοση του εθνικού νομίσματος απευθείας από την κυβέρνηση- ελεύθερο από χρέος- είναι πράγματι ένα σοβαρό θέμα για δημόσια συζήτηση.