Ρευστοί Καιροί για τον Ελληνισμό

Ρευστοί Καιροί για τον Ελληνισμό 

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

«Πολεμούν και πολεμούν και πολεμούν, πολεμούν τώρα, πολεμούσαν και στο παρελθόν και θα πολεμούν και στο μέλλον…»
(Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Το Υπόγειο)

Αυτό που μπορούμε να δούμε στην ιστορία του ανθρώπου είναι ότι, η μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης ακολουθεί την προηγούμενη.

«Το επόμενο δραματικό επεισόδιο, η επόμενη μεγάλη έκρηξη φαίνεται πως παραμονεύουν κρυμμένα στην επόμενη γωνία». Αυτά έλεγε ο πρώην αρχισυντάκτης του έγκυρου επιστημονικού περιοδικού New Scientist Μαρκ Μπιουκάναν (Mark Buchanan) στην εισαγωγή της έρευνάς του για την πολυπλοκότητα και το χάος στον ρου της ιστορίας (ελληνική έκδοση με τον τίτλο Κρίσιμη Κατάσταση, εκδ. Τραυλός 2001). Ήταν στην αρχή της νέας χιλιετίας, που επικρατούσε η κατασκευασμένη αισιοδοξία για το μέλλον της παγκόσμιας κοινότητας και δεν είχαν φανεί ακόμα τα δυσοίωνα προμηνύματα.

Λίγο νωρίτερα, ο Βρετανός ιστορικός Niall Ferguson, εξετάζοντας τις χαοτικές δυνάμεις που εξυφαίνουν την ιστορία, περιέγραψε «την πιο διάσημη λανθασμένη στροφή» (The Pity of War, εκδ. Penguin, 1992).

Γκρέτα Τούνμπεργκ: το σουηδικό σάϊμποργκ

Γκρέτα Τούνμπεργκ: το σουηδικό σάϊμποργκ

Του Μισέλ Ονφρέ 

Μτφρ: Αλέξανδρος Μπριασούλης

Αυτό το καλοκαίρι, ο υπουργός οικολογίας Φρανσουά ντε Ρουζί καθαιρέθηκε από τη θέση του, γιατί κατανάλωσε μεγάλες ποσότητες αστακών με έξοδα των φορολογούμενων. Θα ήθελα να αντικατασταθεί από την Γκρέτα Τούνμπεργκ, η οποία, όντας βέγκαν, δεν θα μπορούσε ποτέ να προκαλέσει το θάνατο των συμπαθών αυτών αστακιδών. Η Γκρέτα είναι βέγκαν και πίνει μόνο νερό από το κόκκινο οικολογικό θερμός της που δεν εγκαταλείπει ποτέ, όπως κάποτε ο Κουστώ, που δεν εμφανιζόταν ποτέ χωρίς το σκούφο του. Η κοπέλα αυτή, που δεν χαμογελά ποτέ, σαν τον Μπάστερ Κίτον, δεν θα μπορούσε να αδειάσει ούτε τις κάβες των φορολογούμενων και άρα θα γινόταν η καλύτερη εγγυήτρια της ηθικής της πολιτικής μας ζωής. Μετά από έντεκα παραιτήσεις υπουργών σε μόλις δύο χρόνια θητείας, μάλλον θα πρέπει να το σκεφτείτε σοβαρά, αγαπητέ κ. Μακρόν…

Αυτή η κοπέλα έχει ένα πρόσωπο που αγνοεί κάθε συναίσθημα: ούτε γέλιο, ούτε χαμόγελο, ούτε έκπληξη, ούτε χαρά ή πόνο. Μοιάζει με αυτές τις κούκλες από σιλικόνη που προαναγγέλλουν το τέλος του ανθρώπου και την έλευση του μετα-ανθρώπου. Έχει το πρόσωπο, την ηλικία, το φύλο και το σώμα ενός σάιμποργκ της τρίτης χιλιετίας: όλα ουδέτερα. Είναι η ενσάρκωση της κατεύθυνσης που έχει πάρει η ανθρωπότητα. Οι δημοσιογράφοι μας πληροφορούν, με τη μεγίστη των προφυλάξεων, ότι η Γκρέτα πάσχει από αυτισμό – πρέπει να το πούμε, χωρίς όμως να το λέμε, ακόμα κι όταν το λέμε. Βλέπω εδώ ότι η πολιτική ορθότητα μου απαγορεύει, όχι μόνο την μεταφορική, αλλά και την κυριολεκτική χρήση της λέξης. Άρα τ’ αφήνουμε στην άκρη…

Το τέλος της Αριστεράς όπως την ξέραμε

Το τέλος της Αριστεράς όπως την ξέραμε

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

«Σαν θα’ρθει η ώρα της πορείας
Πολλοί δεν ξέρουν
Πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους…»

[Από το Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου του Μπέρτολτ Μπρεχτ]

Όπως όλα δείχνουν, η υπαρκτή πλέον Δύση είναι ένα μόρφωμα εχθρικό προς την παραδοσιακή ευρωπαϊκή κουλτούρα, τις ελληνο-ρωμαϊκές αξίες και τα μεγάλα απελευθερωτικά και δημοκρατικά κινήματα που γέννησαν αυτό που συνηθίσαμε να λέμε «δυτικό πολιτισμό» (αν και υπάρχουν πολλές ενστάσεις εδώ).

Σήμερα, δεν βρίσκονται πλέον σε αντίθεση, όπως τους προηγούμενους αιώνες, από την μια, οι υποστηρικτές της (δεξιάς) τάξης της θεσμοποιημένης ανισότητας και, από την άλλη, οι (αριστεροί) κληρονόμοι του Διαφωτισμού. Η τωρινή πραγματικότητα βρίσκει, από την μια πλευρά, εκείνους που, σύμφωνα με την «φιλελεύθερη» παράδοση των Άνταμ Σμιθ, Μίλτον Φρήντμαν και Φρήντριχ Χάγιεκ, ταυτίζουν την ελευθερία με την συνεχή επέκταση της αγοράς και, απ’ την άλλη, είναι αυτοί που πιστεύουν ότι το ζητούμενο είναι η αόριστη επέκταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό έχει διατυπωθεί με μεγάλη σαφήνεια από τον Γάλλο φιλόσοφο Ζαν-Κλωντ Μισεά (Jean-Claude Michéa), ο οποίος μέσα από το έργο του εξηγεί και τεκμηριώνει το Τέλος της εικόνας της Αριστεράς που γνωρίσαμε μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Αγνοημένος από το κατεστημένο των μίντια και την ενσωματωμένη «προοδευτική» διανόηση για χρόνια, ο Γάλλος φιλόσοφος φαίνεται να δικαιώνεται από τις τελευταίες εξελίξεις στην χώρα του αλλά και στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση της οικονομικής κρίσης, των Κίτρινων Γιλέκων και του Brexit.

Ο εμφύλιος της Λιβύης και η απειλούμενη αρχαία κληρονομιά της Κυρηναϊκής

Ο εμφύλιος της Λιβύης και η απειλούμενη αρχαία κληρονομιά της Κυρηναϊκής
(Κυρήνη, η μεταφορά των Δελφών στην Αφρική)

Κυρήνη, η ελληνική αποικία της Λιβύης
Την Κυρήνη ίδρυσαν Δωριείς άποικοι από τη Θήρα το 631 π.Χ. Τον χώρο της Αγοράς περιβάλλουν επιβλητικά ερείπια στοών και βωμοί θεών. Στα ΝΑ της βρίσκονται δημόσια κτίρια, επιβλητικές οικίες με μεγάλες περίστυλες αυλές, με ψηφιδωτά και μαρμαροθετήματα. Στα ΒΔ της Αγοράς, η Ιερά οδός οδηγεί στην Ιερή Πηγή και το Τέμενος του Απόλλωνα, αφού περάσει από το Νυμφαίο. Ο ναός του Απόλλωνα γειτονεύει με άλλους ναούς. Μπροστά του, αρχαία κρήνη εικονίζει τη νύμφη Κυρήνη να πνίγει λιοντάρι ενώ η Αφρική τη στεφανώνει. Λίγο ανατολικότερα βρίσκεται ένα από τα τέσσερα θέατρα της Κυρήνης. Το νεκροταφείο της, μήκους 5 χλμ., είναι το μεγαλύτερο του αρχαίου κόσμου.

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*
(με στοιχεία από την Society for Libyan Studies)

Η Λιβύη απασχολεί τους τελευταίους μήνες ξανά την επικαιρότητα από την στιγμή που ο στρατός του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ ξεκίνησε, στις αρχές Απριλίου, την επίθεση για να καταλάβει την πρωτεύουσα Τρίπολη. Εδώ και οκτώ χρόνια, η ιδιαίτερη αυτή βορειοαφρικανική χώρα έχει βυθιστεί στο χάος μετά την ανατροπή, εν μέσω της Αραβικής Άνοιξης, του καθεστώτος Καντάφι. Οι αντίπαλοι σήμερα είναι ο Λιβυκός Εθνικός Στρατός (ΛΕΣ) και οι ισοδύναμες σχεδόν φιλοκυβερνητικές δυνάμεις του Κογκρέσου της Τρίπολης.

Το αδιέξοδο φαίνεται αυτή την στιγμή πλήρες και οι περιφερειακές δυνάμεις υποδαυλίζουν την κατάσταση συνεχώς. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Αίγυπτος και οι Σαουδάραβες είναι στο πλευρό του Χάφταρ για να περιορίσουν την επιρροή των ισλαμιστών. Αντίθετα, το Κατάρ και η Τουρκία στηρίζουν την αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Τρίπολης και τον φιλοκυβερνητικό στρατό, ο οποίος αποκλείει κάθε πιθανότητα συμβιβασμού.

Το Μυστικό των Πρεσπών - Από την «Βοσνιακή Αίρεση» στην «Βαλκανική Άνοιξη»

Το Μυστικό των Πρεσπών

Από την «Βοσνιακή Αίρεση» στην «Βαλκανική Άνοιξη»

«Την ιστορία την γράφουν οι νικητές.
Τους θρύλους τους δημιουργεί ο λαός.
Οι συγγραφείς επινοούν. Βέβαιος είναι
μονάχα ο θάνατος».
Ντανίλο Κις

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Ο βραβευμένος Γιουγκοσλάβος συγγραφέας Ντανίλο Κις όσο ζούσε βυθιζόταν μέσα από τα βιβλία του στα άδυτα της ιστορίας και των πολιτικών θεμάτων των Βαλκανίων -και όχι μόνο- ανιχνεύοντας τις γνωστικές διδασκαλίες, τις αιρέσεις που απορρέουν από την Βίβλο και το Κοράνι και τα αινίγματα των μυστικιστών. Ο Ντανίλο που πέθανε πολύ νωρίς, στα 54 χρόνια του στο Παρίσι το 1989, δεν πρόλαβε να δει την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και την διάλυση της πατρίδας του της Γιουγκοσλαβίας και όσα συνέβησαν μετά. Οι πόλεμοι που ακολούθησαν στα Βαλκάνια, και ιδιαίτερα αυτός της Βοσνίας, ήταν μια τραγική μαρτυρία της πολιτικής και ιδεολογικής εκμετάλλευσης των θρησκευτικών διαφορών σε μια κοινωνία της οποίας η ιστορική συνέχεια ενσωματώνει ένα πολιτισμικό μωσαϊκό με βασικές ψηφίδες την Ορθοδοξία, τον Καθολικισμό και το Ισλάμ, μαζί με όλες τις παραφυάδες τους.

Η ύπουλη γερμανική τακτική

Η ύπουλη γερμανική τακτική

Οι Έλληνες πρέπει να πάψουν να κατηγορούν τον εαυτό τους για όλα τους τα δεινά, να καταλάβουν πως ήταν μύθος τα ελλείμματα, όπως το ότι ζούσαμε πάνω από τις δυνατότητες μας, να συνειδητοποιήσουν πως η Γερμανία διαδραμάτισε σημαντικό ρόλο στην υπερχρέωση της Ελλάδας του 2009, καθώς επίσης ότι δεν χρεοκόπησε η Ελλάδα το 2012, αλλά την χρεοκόπησαν: η Τρόικα σε συνεργασία με τις ανθελληνικές ενδοτικές κυβερνήσεις μετά το 2009 που επέβαλλαν το εκ προμελέτης έγκλημα των μνημονίων και υπέγραψαν το καταστροφικό PSI.  

Το σημαντικότερο γεγονός παγκοσμίως είναι η σύγκρουση των Η.Π.Α. με το Ιράν, με το τελευταίο να στηρίζεται από τη Ρωσία και την Κίνα – όπου δεν αποκλείονται κάθε είδους προβοκάτσιες «ένθεν κακείθεν», για να επιτύχει ο καθένας το στόχο του. Σε εθνικό επίπεδο το σημαντικότερο δεν είναι οι εκλογές, άλλα η επιστροφή της οικονομίας μας στην κρίση (ανάλυση) – ενώ όσο δεν καταλαβαίνουμε το αυτονόητο, το ότι δηλαδή όσο δεν παράγουμε θα βουλιάζουμε (άρθρο), δεν πρόκειται να υπάρξει μέλλον.

Τα άσφαιρα του "Πιστολέρο"...

Τα άσφαιρα του "Πιστολέρο"...

Μια εκτενής ανάλυση του ΑΡΔΗΝ, και σε βάθος κριτική, των προγραμματικών θέσεων του ΜέΡΑ25

Η επιστροφή του Γιάνη με κάτι σαν πρόγραμμα

Του Γιάννη Ξένου

Ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο άνθρωπος που χειρίστηκε τις τύχες της ελληνικής οικονομίας το πρώτο εξάμηνο του 2015, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα, επέστρεψε στον τόπο του εγκλήματος. Το Diem25, το διεθνές κίνημα που δημιούργησε πριν τρία χρόνια με διάφορες προσωπικότητες (μεταξύ άλλων ο Νόαμ Τσόμσκι και η Πάμελα Άντερσον) που γοητεύει το τεράστιο «Εγώ» του, είχε ως στόχο να τον αναδείξει ως ευρωβουλευτή στη Γερμανία. Στη Γερμανία, με ποσοστό 0,5% εκλέγεσαι ευρωβουλευτής, και εκεί κατήλθε υποψήφιος υπολογίζοντας ότι στη Γερμανία των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων θα ήταν σχετικά εύκολο να εκλεγεί [1].  Στην Γερμανία, το Diem 25 έλαβε μόλις 0,2% και 130 χιλ. ψήφους, αλλά στην Ελλάδα έκανε την έκπληξη και παραλίγο να εκλέξει ευρωβουλευτή.

Από τον βράδυ των ευρωεκλογών τα φώτα στράφηκαν και πάλι στον Γιάνη και αυτός κάνει ό,τι μπορεί για να συντηρεί την υπερπροβολή. Ο χώρος της κομμουνιστικογενούς ή δικαιωματιστικής αριστεράς (αλλά, δυστυχώς, όχι μόνο) τον αντιμετωπίζει ως τον σωτήρα της, μετά την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, την πτωτική στασιμότητα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την κατάρρευση της ΛΑΕ. Το γεγονός ότι οι εθνικές εκλογές θα γίνουν εσπευσμένα σε έναν μήνα προκαλεί συνωστισμό από διάφορα μεσαία στελέχη και προσωπικότητες στον προθάλαμο του ΜέΡΑ25, διότι  ο Βαρουφάκης, από θέση ισχύος, δεν συνομιλεί με άλλους «αρχηγούς», αλλά υποδέχεται ευχαρίστως όσους θέλουν να πηδήσουν στο άρμα του.