Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Από τις Σταυροφορίες στην Παγκοσμιοποίηση

Από τις Σταυροφορίες στην Παγκοσμιοποίηση
Η Γαλλία στη Διεθνή Γεωπολιτική!
του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*
Έχουν περάσει 72 συναπτά χρόνια από τότε -άνοιξη του 1945- που αυτοκτόνησε ο αιμοσταγής Φύρερ των Γερμανών, οι οποίοι, αφού έμειναν ακέφαλοι, επιτέλους συνθηκολόγησαν και έτσι τελείωσε μια ακόμη φιλόδοξη επιχείρηση του θηριώδους αυτού λαού να ...“ενώσει” την Ευρώπη. Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η γηραιά ήπειρος μπόρεσε να αναπνεύσει για μερικές δεκαετίες, έως ότου ο γερμανικός οικονομικός γίγαντας, αλλά πάντα πολιτικός νάνος, ανέλαβε και πάλι τα ηνία της καινούργιας καταστροφής της μέσα από το κέλυφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.
Σήμερα, μετά από σειρά αναταράξεων και εκρήξεων εξ αιτίας της γερμανικής πολιτικής, μετά τον απόηχο του Brexit και τα χαστούκια των ψηφοφόρων στο αναξιόπιστο κατεστημένο των ευρωπαϊστών, στη γαλατική γη κρίνεται το χρονοδιάγραμμα της απεξάρτησης των ευρωπαϊκών λαών από την γερμανική οικονομική κατοχή. Και λέω για χρονοδιάγραμμα γιατί αυτό που “παίζεται” είναι το πώς και πότε θα γίνει η γερμανική κατάρρευση. Η ιστορία μάς δίνει αυτή την σιγουριά γιατί δείχνει ότι η Γερμανία μπορεί να κερδίζει τις μάχες, αλλά πάντα χάνει στο τέλος τον πόλεμο.

Τετάρτη, 7 Ιουνίου 2017

Η τραγωδία της Συρίας είναι η κληρονομιά των ΗΠΑ

Η τραγωδία της Συρίας είναι η κληρονομιά των ΗΠΑ
Επιμέλεια: Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης*
Η γενική εντύπωση για το τέλος της νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης και την επιστροφή στο έθνος-κράτος δεν οφείλεται μόνο στην οικονομική αναδίπλωση για την αντιμετώπιση της υπερχρέωσης, αλλά συνδέεται και με το γεγονός της αποτυχίας των πολεμικών τυχοδιωκτισμών της Αμερικής.
Η Ιστορία θα κρίνει την κληρονομιά της εξωτερικής πολιτικής του Ομπάμα ως αποτυχία, όπως γράφουν δεκάδες αναλύσεις του αραβικού τύπου, κάνοντας τον απολογισμό της τελευταίας οκταετίας.
Η τραγωδία της Συρίας, ίσως περισσότερο απ' όλα, θα συμβολίζει την αμαυρωμένη κληρονομιά των ΗΠΑ στην Μέση Ανατολή.

Πέμπτη, 1 Ιουνίου 2017

Wag the Dog: Το μεταμοντέρνο “όπιο του λαού”

Wag the Dog: Το μεταμοντέρνο “όπιο του λαού”
Σχολιάζει ο Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης*
Πριν από σχεδόν δύο αιώνες, ο Κάρολος Μαρξ είχε διατυπώσει την διάσημη ρήση του, “η θρησκεία είναι το όπιον του λαού”. Το έγραψε το 1843, στην εισαγωγή ενός έργου του φιλοσοφικής κριτικής, το οποίο δεν εκδόθηκε ποτέ. Μετά τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, όταν ο,τιδήποτε μαρξιστικό έγινε του συρμού, ενσωματώθηκε αυτός ο αφορισμός στο λαϊκό λεξιλόγιο.
Σήμερα, 174 χρόνια μετά, που οι κοινωνίες είναι σε μεγάλο βαθμό κοσμικές και “ανοιχτές” και ειδικά στην Δύση η θρησκευτική πίστη έχει καταρρεύσει, το ερώτημα τίθεται ξανά: ποιο είναι το όπιο του λαού; 'Η καλύτερα, αν τα θρησκευτικά δόγματα λειτούργησαν στο παρελθόν σαν όπλο για τις άρχουσες τάξεις ώστε να έχουν τις μάζες υποταγμένες, τι είναι αυτό που μας κρατάει σήμερα τόσο ναρκωμένους για να μην επαναστατούμε, να μην ξεσηκωνόμαστε ενάντια στο σάπιο σύστημα διεκδικώντας έναν καλύτερο κόσμο;

Τετάρτη, 31 Μαΐου 2017

Η νέα γερμανική απειλή

Η νέα γερμανική απειλή

194
Checkpoint Charlie στο δυτικό Βερολίνο
Η Ελλάδα: Μπορεί να έχουν ηττηθεί και υποταχθεί όλες οι κυβερνήσεις της χώρας μας, αλλά οι Πολίτες της είναι οι μοναδικοί στην Ευρώπη που συνεχίζουν να αντιδρούν, μη ανεχόμενοι την πολιτική που τους επιβλήθηκε από τη Γερμανία. Πρόκειται για εκείνους που, παρά τα λάθη τους, αφαίρεσαν την ψεύτικη μάσκα της πρωσικής κυβέρνησης και έφεραν ξανά στην επιφάνεια το ναζιστικό παρελθόν της – ενώ είναι οι  μοναδικοί παγκοσμίως, οι οποίοι αντιστάθηκαν τόσο στο ΔΝΤ όσο και στον Α. Σόιμπλε, παρά την τρομοκρατία, τους εξευτελισμούς και τις επαίσχυντες προσβολές του, πληρώνοντας ένα πανάκριβο, οδυνηρό και δυσανάλογο τίμημα.
Ως εκ τούτου, εάν κινδυνεύει από κάποιο λαό η γερμανική οικονομική κυριαρχία στην Ευρώπη, η Ευρωζώνη και η ΕΕ, αυτός είναι οι Έλληνες – υπενθυμίζοντας πως λόγω της ελληνικής τραγωδίας δεν θέλει καμία άλλη χώρα να υιοθετήσει το ευρώ, ορισμένες όπως η Φινλανδία ετοιμάζονται να το εγκαταλείψουν, ενώ ήταν πιθανότατα η βασική αιτία, για την οποία η Βρετανία αποχαιρέτησε την ΕΕ.

Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

Η Ώρα της Αλήθειας στην Μέση Ανατολή

Η Ώρα της Αλήθειας στην Μέση Ανατολή
Το Κουρδικό Χαρτί του Ισραήλ
του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*
Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, στην Γενεύη συνεχίζονταν οι συνομιλίες για το Κυπριακό όπου μια μειοψηφία του 18%, με την ανοχή των “αφελών” της ελληνικής πλευράς, επιδιώκει θρασύτατα να αναδειχθεί σε ισότιμη με τον ελληνικό λαό της Κύπρου, να διαλύσει ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, την Κυπριακή Δημοκρατία, και να κατασκευάσει μια διχοτομική και μη-βιώσιμη “Ομοσπονδία”.
Την ίδια στιγμή, οι Τούρκοι, που -μέσω των ενεργούμενών τους Τουρκοκυπρίων- ζητάνε όλα αυτά στο πολύπαθο νησί, αρνούνται όχι μόνο την αυτοδυναμία, αλλά και τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα στους Κούρδους, έναν πληθυσμό που ισοδυναμεί με το 1/4 σχεδόν των κατοίκων της χώρας τους και πάνω από 40 εκατομμύρια στην ευρύτερη περιοχή.
Κι όλα συμβαίνουν καθώς ο “απρόβλεπτος” Ερντογάν, που ήθελε να γίνει ο νέος ισλαμιστής Χαλίφης της “αναμορφωμένης” Μέσης Ανατολής, φοβάται την διαφαινόμενη κουρδική ανεξαρτησία μετά τις γεωστρατηγικές ανατροπές που προκάλεσε ο πόλεμος της Συρίας και η Αραβική Άνοιξη, η οποία κατέληξε στον Χειμώνα του ISIS.

Πέμπτη, 25 Μαΐου 2017

Η Νέα Βρώμικη Επιχείρηση “Μπαρμπαρόσα”

Η Νέα Βρώμικη Επιχείρηση “Μπαρμπαρόσα”
Ο Τραμπ, ο Πούτιν, η Ρωσοφοβία και η μεγάλη μάχη για τον πολιτισμό που βρίσκεται σε εξέλιξη
του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*
"Όταν ο άνεμος του πολέμου φυσήξει, φερθείτε σαν την τίγρη. Μετατρέψτε την καλοσύνη σας σε οργή". (Τ.Σ. Έλιοτ: Το Τέλος της Αναζήτησης)
Τα τρέχοντα παγκόσμια γεγονότα, από την ένταση της πολιτικής αβεβαιότητας σε Αμερική και Ευρώπη, μέχρι τα τοπικά πολεμικά μέτωπα και την οικονομική κατάρρευση επί θύραις, δείχνουν ότι η ανθρωπότητα βρίσκεται σε σημείο μέγιστης ανατροπής.
Μια μεγάλη μάχη αξιών βρίσκεται σε εξέλιξη πίσω από την παγκόσμια ρευστή κατάσταση και τον κοινωνικό αναβρασμό που συγκλονίζει την σημερινή ανθρωπότητα. Πολιτικά συστήματα, οικονομικά μοντέλα και ιδεολογικές αναζητήσεις, όλα τίθενται κάτω από τον εξονυχιστικό έλεγχο μιας ολοένα και πιο ανήσυχης -ακόμα και όταν παραμένει σιωπηλή- κοινής γνώμης.
Στην μια πλευρά, είναι οι ελίτ της νέας παγκόσμιας τάξης, της ευρωένωσης, του εθνομηδενισμού και της διεθνούς ιδιωτικής τυραννίας και, από την άλλη, όσοι υπερασπίζουν τις δημοκρατικές κατακτήσεις, το διεθνές δίκαιο, την διεθνή συνεργασία ανεξάρτητων και κυρίαρχων εθνών και κρατών χωρίς την χρήση βίας. Για τους πρώτους, με λίγα λόγια, ο στόχος είναι μια "πολυ-πολιτισμική" κοινωνία, στην οποία η βασική κοινωνική μονάδα είναι ο υπάκουος καταναλωτής και η τηλεόρασή του. Απέναντί τους βρίσκεται, με μια έννοια, η "προοδευτική παραδοσιοκρατία", που υπερασπίζει με διάφορους και συχνά αντιφατικούς τρόπους (πέρα από ιδεολογίες) το "κοινό καλό" για μια κοινωνία με ανθρώπινα μέτρα και συνείδηση αλληλεγγύης.