Η
Δύση και η Άλωση
“Το
δε την πόλιν σοι δούναι ουτ' εμόν εστίν
ουτ' άλλου των κατοικούντων εν αυτή,
κοινή γαρ γνώμη πάντες αυτοπροαιρέτως
αποθανούμεν και ου φεισόμεθα της ζωής
ημών”
(Απάντηση
του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου στον
Μωάμεθ Β')
του
Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη
Ένα
μεσημέρι του 2002, δύο εργάτες κτύπησαν
την πόρτα του γραφείου της καθηγήτριας
Τζούντιθ Χέριν (Judith
Herin)
στο King's
College,
στο Λονδίνο. Έρχονταν από το εργοτάξιο
για την ανακαίνιση του κτιρίου και,
περνώντας έξω από το γραφείο της, η
επιγραφή “Καθηγήτρια Βυζαντινής
Ιστορίας” τους παρακίνησε να ρωτήσουν
“Τι είναι η βυζαντινή ιστορία;”, όπως
αφηγείται η ίδια η Τζούντιθ Χέριν. Αφού
τους εξήγησε εν συντομία, την ευχαρίστησαν
θερμά και της ζήτησαν να γράψει “ένα
βιβλίο και γι' αυτούς”, δηλαδή γραμμένο
για να ενδιαφέρει το ευρύτερο κοινό.
Αυτά γράφει η Βρετανίδα καθηγήτρια στην
εισαγωγή του βιβλίου της “Τι είναι το
Βυζάντιο” (Εκδ. Ωκεανίδα, Αθήνα 2008), όπου
εξηγεί ότι το ενδιαφέρον και ο θαυμασμός
για την περίοδο αυτή της ιστορίας
έγκειται στο γεγονός ότι σταδιακά ο
σύγχρονος Δυτικός κόσμος συνειδητοποιεί
ότι δεν θα υπήρχε χωρίς την θωράκιση
και την έμπνευση που του παρείχε ο κόσμος
της βυζαντινής Ανατολής. Καταλαβαίνει,
επίσης, ότι το Βυζάντιο σημαίνει πολύ
περισσότερα πράγματα από την αυτοκρατορική
εξουσία, τον απίστευτο πλούτο και την
θαλάσσια ισχύ.
