Η Διεθνής Ακτινοβολία του 1821 - Πώς επηρέασε η Ελληνική Επανάσταση τους λαούς της Ευρώπης και όλον τον κόσμο

 Η Διεθνής Ακτινοβολία του 1821

Το προβάδισμα στην διάλυση των Αυτοκρατοριών το είχαν οι «αφυπνισμένοι» Έλληνες με κύρια οργάνωσή τους την Φιλική Εταιρεία. Στο πρότυπο αυτής δημιουργήθηκαν μια σειρά Εθνικές Εταιρείες που συσπείρωσαν ευρύτερες κοινωνικές ομάδες στην Ευρώπη και ήταν πιο αποτελεσματικές από τις ολιγάριθμες επαναστατικές σέχτες.

Πώς επηρέασε η Ελληνική Επανάσταση τους λαούς της Ευρώπης και όλον τον κόσμο

«Ο αντίκτυπος των αρχών που έχουν τεθεί σε εφαρμογή στην Ελλάδα θα φανεί σταδιακά, εδώ αλλά και σε άλλες χώρες… Δεν μπορώ να υπολογίσω πόσο ψηλά θα φτάσει η Ελλάδα. Μέχρι σήμερα ήταν το υλικό για τους ύμνους και τις ελεγείες που έγραφαν οι φανατικοί λάτρεις της• τώρα όμως θα στραφεί πάνω της η προσοχή των πολιτικών».

Λόρδος Βύρων

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Η Ελληνική Επανάσταση κράτησε από τον Φεβρουάριο του 1821 (όταν ο Αλέξανδρος Υψηλάντης μπήκε στην Μολδοβλαχία) έως τον Φεβρουάριο του 1830 που υπογράφηκε το Πρωτόκολλο του Λονδίνου. Εννέα, δηλαδή, χρόνια κατά τα οποία οι Έλληνες έδειξαν μια απίστευτη ηθική αντοχή μέχρι να πετύχουν την επίσημη αναγνώριση της Ελλάδας ως κράτους στην διεθνή πολιτική σκηνή. Με άσβεστη επαναστατική φλόγα και επιθυμία για ελευθερία αγωνίστηκαν οι πρόγονοί μας για ένα τόλμημα, το οποίο δεν ήταν μόνο σταθμός για την ελληνική ιστορία, αλλά επηρέασε καταλυτικά και την ευρωπαϊκή ιστορική πορεία.

Το εθνικό κράτος που συγκροτήθηκε την κρίσιμη εκείνη δεκαετία στην Ελλάδα, γύρω από το Ναύπλιο, ήταν κάτι εντελώς πρωτόγνωρο τόσο για τους Έλληνες, όσο και για την υπόλοιπη ευρωπαϊκή ήπειρο των αρχών του 19ου αιώνα.

Έτσι, η Ελληνική Επανάσταση υπήρξε η εμπροσθοφυλακή σε έναν δρόμο που ακολούθησαν όλα, σχεδόν, τα σύγχρονα ευρωπαϊκά κράτη αλλά και πολλά ακόμα στον υπόλοιπο κόσμο.

Οι δύο Βρετανοί ποιητές, εκ των κορυφαίων στο φιλελληνικό κίνημα, ο Σέλλεϋ και ο Βύρων, προέβλεψαν με εντυπωσιακή ακρίβεια την πραγματική σημασία και την παγκόσμια διάσταση του ‘21. Στον Πρόλογο του ποιήματος Ελλάς, σε ένα απόσπασμα που γράφτηκε το φθινόπωρο του 1821, ο Σέλλεϋ έγραφε:

«Είναι η εποχή του πολέμου των καταπιεσμένων εναντίον των καταπιεστών. …Ένα νέο ρεύμα έχει αναδυθεί σε ολόκληρη την Ευρώπη, θρεμμένο από την απέχθεια για τις ιδέες που το κρατούν αλυσοδεμένο, και θα συνεχίσει να γεννοβολά νέες γενιές, οι οποίες θα εκπληρώσουν την μοίρα που όλοι οι τύραννοι προβλέπουν και φοβούνται».

Ο «Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος» μαίνεται. 50 χώρες υπό τις ΗΠΑ συγκρούονται με την Ρωσία

Ο «Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος» μαίνεται 

50 χώρες υπό τις ΗΠΑ συγκρούονται με την Ρωσία

Γιώργος Ρωμανός, Συγγραφέας Αναλυτής, Ιστορικός ερευνητής

Ο πόλεμος στην Ουκρανία είναι ουσιαστικά ένας «Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος». 50 χώρες της Δύσης εκ των οποίων 30 χώρες του ΝΑΤΟ με 3 πυρηνικές δυνάμεις: Αμερική, Γαλλία, Αγγλία, συγκρούονται με 1 χώρα, την Ρωσία, από τις 24 Φεβρουαρίου 2022. Ο πλανήτης χωρίστηκε σε δύο στρατόπεδα. Από την διαρκώς συνεχιζόμενη κλιμάκωσή του θα εξαρτηθεί αν θα φύγουν και τα εισαγωγικά από το «Γ΄ Παγκόσμιος Πόλεμος». Ο όρος προκαλεί αμηχανία στις κυβερνήσεις της Δύσης που προτιμούν να μιλούν για έναν «Ευρωπαϊκό Πόλεμο» και για «ρωσική εισβολή και κατοχή στην Ουκρανία», ενώ αυτό είναι η δική τους εκδοχή.

Η μέχρι σήμερα αποσιώπηση του όρου δεν αλλάζει την ουσία των πραγμάτων που έχουν ισχυρό ιστορικό προηγούμενο. Εφιαλτικά πανομοιότυπος με τον εν εξελίξει στην Ουκρανία ήταν και ο πόλεμος που ξεκίνησε το 1914. Κι εκείνος αρχικά ονομάστηκε «Ευρωπαϊκός Πόλεμος» και κατόπιν «Μεγάλος Πόλεμος» (αγγλ. the Great War, γαλλ. Grande Guerre). Ωστόσο ο Χέκελ^[1], συνειδητοποίησε τι ακριβώς συνέβαινε στον πλανήτη και, στις 20 Σεπτεμβρίου 1914, χρησιμοποίησε πρώτος τον όρο Α΄ΠΠ, λέγοντας επί λέξη στο ραδιοφωνικό δίκτυο «The Indianapolis Star», ότι: «δεν υπάρχει αμφιβολία πως η πορεία και ο χαρακτήρας του επίφοβου «Ευρωπαϊκού Πολέμου» [...] θα γίνει ο πρώτος παγκόσμιος πόλεμος με την πλήρη έννοια της λέξης». Αλλά ποια είναι σήμερα αυτή η «πλήρης έννοια της λέξης», για τον «Γ΄ΠΠ» μέσα στα αχαρτογράφητα νερά των αλλεπάλληλων παγκόσμιων κρίσεων που αλλάζουν τον πλανήτη;

Το «διαρκές έγκλημα» του 1922 - Ο ανίκητος-ηττημένος νέος Ελληνισμός και οι αναλογίες με το σήμερα

Το «διαρκές έγκλημα» του 1922

Φιλοβενιζελική αφίσα που απεικονίζει το εθνικό όραμα της Μεγάλης Ιδέας, το οποίο έθεσε σαν πρόταγμα ο Ελ. Βενιζέλος στηριζόμενος, όμως, απόλυτα στα συμφέροντα των Άγγλων. Οι «σύμμαχοι» μας έμπλεξαν στον δικό τους πόλεμο, ενώ έπρεπε να τους μπλέξουμε εμείς στους δικούς μας στόχους, στα πλαίσια μιας ολοκληρωμένης εθνικής στρατηγικής για την ελληνική Ανατολή που δυστυχώς δεν υπήρξε ποτέ.

Ο ανίκητος-ηττημένος νέος Ελληνισμός και οι αναλογίες με το σήμερα

 

«Δεν πρέπει να λησμονούμε ότι στην Μικρά Ασία δεν ηττήθη ο γενναίος ελληνικός Στρατός. Η πολιτική ηγεσία του ηττήθη…»

Μουσταφά Κεμάλ (Ατατούρκ)

 

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Όταν το απόγευμα της 5ης Σεπτεμβρίου 1922 είχε ολοκληρωθεί η εκκένωση της Μικράς Ασίας, ούτε ένας Έλληνας στρατιώτης δεν πατούσε πλέον την γη της Ιωνίας. Και, στις μέρες που θα ακολουθούσαν, θα έφευγαν κυνηγημένοι και οι τελευταίοι Έλληνες Μικρασιάτες από την πατρώα τους γη. Η Ελλάδα, που μετά τους Βαλκανικούς πολέμους «προκαλούσε τον τρόμο στους εχθρούς της και τον σεβασμό στους φίλους της», βρισκόταν μπροστά «στο βαθύτερο κατρακύλισμά της», όπως γράφει στην μοναδική μαρτυρία του για εκείνη την εποχή, με τίτλο «Χαμένες Πατρίδες», ο δημοσιογράφος Γιάννης Π. Καψής, γέννημα-θρέμμα της Μικρασίας. «Ο Κεμάλ ήταν έτοιμος να περάσει στην Θράκη και τότε κανείς δεν θα τον σταματούσε ώς την Αθήνα», τονίζει χαρακτηριστικά, δίνοντας μια σκληρή εικόνα της πιο τραγικής σελίδας της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.

Η δραματική έξοδος του Ελληνισμού από τα -για τρεις χιλιετίες- ελληνικά εδάφη του Πόντου, της Ιωνίας και της Ανατολικής Θράκης είναι μεγαλύτερη εθνική καταστροφή από την Άλωση της Πόλης. Σήμανε το οριστικό τέλος του Ανατολικού πνεύμονα του έθνους μας, του ένδοξου ελληνιστικού και βυζαντινού παρελθόντος μας που επηρέασε καθοριστικά την παγκόσμια ιστορία.

«Η καταστροφή εξεταστέον αν δεν είναι μεγαλυτέρα και από την πτώσιν της Κωνσταντινουπόλεως (το 1453). Εις την πτώσιν της Κωνσταντινουπόλεως, το έθνος έμεινεν εις τας εστίας του …υποταγμένον και δούλον, αλλ’ έμεινεν συνεχίζον την ζωήν του, δεν έπαθεν την συμφοράν την οποίαν έπαθεν σήμερον», θα γράψει ο Ελευθέριος Βενιζέλος.

Μια συμφορά που δεν αφορά μόνο τον ξεριζωμό του Ελληνισμού από την Ιωνία, αλλά και από τον Πόντο και, στην συνέχεια, από την Ανατολική Θράκη.

Ο Πολιτισμός - Το «Μυστικό Όπλο» του Ελληνισμού

Ο Πολιτισμός

Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι και ποιητές εμφανίζονται στις αγιογραφίες Ορθόδοξων ναών μαζί με τους αγίους και τους νεομάρτυρες. Μέσω της πολιτιστικής διπλωματίας μπορεί η Ελλάδα να αξιοποιήσει την τεράστια ιστορία και πνευματική κληρονομιά της για να πετύχει στρατηγικούς εθνικούς στόχους. Η διαχρονική έλλειψη πολιτιστικών πολιτικών είναι μια χαίνουσα πληγή.

Το «Μυστικό Όπλο» του Ελληνισμού

 

«Είχα έναν πατέρα θαυμαστή της αρχαίας Ελλάδας και μια μητέρα, η οποία ζούσε στην μυθολογία… έχω μεγαλώσει μέσα σε αυτό το περιβάλλον… δεν πάω να παραστήσω την Ιταλίδα ή την Γαλλίδα. Πάω με τα εμπορεύματά μου. Την αυθεντικότητά μου… Δεν είπα ποτέ ‘’είμαι επιπέδου ευρωπαϊκού’’. Είμαι επιπέδου ελληνικού…»

Ειρήνη Παπά (1926-2022)

 

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Ο μεγάλος μας ποιητής Γιώργος Σεφέρης ήταν από το 1957 πρεσβευτής της Ελλάδας στην Μ. Βρετανία αλλά δεν κλήθηκε ποτέ να συμμετάσχει στην ελληνική αντιπροσωπεία στην Ζυρίχη και η ενημέρωσή του για τις διαπραγματεύσεις του Κυπριακού ήταν περιορισμένη. Απογοητευμένος από την στάση της ελληνικής κυβέρνησης, αντιγράφει στο προσωπικό του ημερολόγιο, στις 1/1/1959, τους στίχους του Βιζυηνού: «…ελεημοσύνη από την Φραγκιά κι απ’ την Τουρκιά χαστούκια».

Και σχολιάζει από κάτω: «Έπειτα από τον αιώνα τόσα και τόσα, δεν αλλάξαμε αλίμονο».

Αν ζούσε σήμερα, θα έγραφε τα ίδια και χειρότερα, και μεις όχι μόνο «δεν αλλάξαμε, αλίμονο»… αλλά χειροτερέψαμε.

Σήμερα, οι βασικοί τομείς στους οποίους εντοπίζεται η προβληματικότητα της επιβίωσης του ελληνικού έθνους είναι τρεις:

α) Το Δημογραφικό πρόβλημα: η οξύτητα που προσλαμβάνει η υπογεννητικότητα και το προσφυγικό ζήτημα, με την αντικατάσταση πληθυσμού στο μέλλον.

β) Εθνική στρατηγική: η έλλειψη συνεπούς εξωτερικής πολιτικής, ανεξάρτητης από τα συμφέροντα ΕΕ και ΝΑΤΟ, που να δίνει προοπτική για τον τόπο και όραμα στον λαό.

γ) Οικονομική χρεωκοπία: η παθολογική διάρθρωση της οικονομίας μας λόγω της αποβιομηχάνισης, της εγκατάλειψης της γης, την απουσία εθνικού νομίσματος και της ανάδειξης του προβληματικού τομέα των υπηρεσιών και του τουρισμού σε «βαριά βιομηχανία» της χώρας.

Οι παραπάνω σοβαροί κίνδυνοι που απειλούν την υπόσταση του ελληνικού κράτους και έθνους δεν αντιμετωπίζονται μόνο με οικονομική ανάπτυξη «της αρπαχτής» ή με πολυδάπανους πολεμικούς εξοπλισμούς, με μόνιμο σύμπλεγμα κατωτερότητας και εξάρτησης απέναντι τους δυτικούς «προστάτες» μας.

Η δύση της Δύσης: απληστία, ταχύτητα, φόβος της απλότητας και ο Ανθρώπινος Παράγοντας

Η δύση της Δύσης: απληστία, ταχύτητα, φόβος της απλότητας και ο Ανθρώπινος Παράγοντας

Τι είναι οι δυτικές αξίες;

Γράφει ο καθηγητής William Mallinson

Ξεκίνησα να σκέφτομαι τι θα γράψω πριν από λίγους μήνες, αλλά είμαι πλέον έτοιμος να σφίξω τα δόντια και να λύσω το γόρδιο δεσμό της αμφιταλάντευσης γύρω από τα αναφερόμενα γεγονότα και συμβάντα, την προπαγάνδα, τα μοχθηρά μίση, τον αταβισμό, την απληστία και τις φιλοδοξίες.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για την ολοκλήρωση του παρόντος άρθρου και την παύση της αναβλητικότητάς μου ήταν η - για μένα σουρεαλιστική – δολοφονία μιας νεαρής Ρωσίδας δημοσιογράφου, κόρης ενός ακαδημαϊκού γνώριμού μου, του Αλεξάντερ Ντούγκιν, ο οποίος προήδρευσε δύο σεμιναρίων στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ της Μόσχας, στα οποία και μίλησα. Σε κάθε περίπτωση, η δολοφονία της κόρης του δεν ήταν ο λόγος για το παρόν άρθρο. Ήταν απλά αποφασιστικός παράγοντας για την ολοκλήρωσή του. Η λογική πίσω από τη συγγραφή του αναπτύσσεται στην επόμενη παράγραφο, και περιλαμβάνει την αναζήτηση της απλότητας ως αρωγού στην κατανόηση όσων συμβαίνουν και των λόγων για τους οποίους η σήψη μοιάζει συχνά να συνοδεύει το τέλος των αυτοκρατοριών.

Θα παραδεχτούμε, άραγε, ποτέ ότι η αλήθεια κι η απλότητα αποτελούν συμμάχους, αλλά ότι η αδυναμία φοβάται και τις δύο; Ας πιάσουμε τον ταύρο από τα κέρατα κι ας αναδιφήσουμε βαθιά στο νου μας, ανακαλώντας τα λόγια του Τζιαμπατίστα Βίκο ότι ο κόσμος περνάει αενάως από την τάξη στην αταξία και ότι επί του παρόντος μοιάζει να κινείται προς την αταξία. Σκοπεύω να επιχειρηματολογήσω και να εξηγήσω, στον εαυτό μου όσο και στον αναγνώστη, ότι ο αποκαλούμενος Δυτικός κόσμος βρίσκεται σε πολιτική, κοινωνική και ηθική παρακμή, πράγμα που επί του παρόντος καθίσταται ολοφάνερο από τις ταραχές στην Ουκρανία και τις επιπτώσεις των συνεχιζόμενων αντιδικιών γύρω από τον κορονοϊό και άλλους ιούς. Ας ξεκινήσουμε παραθέτοντας τις παρατηρήσεις κάποιων σοβαρών στοχαστών, οι οποίες θα μπορούσαν να μας στρέψουν προς την κατεύθυνση της ελεύθερης σκέψης και του στοχασμού. Έχοντας προλειάνει το έδαφος, θα πραγματευτώ τον όρο ‘Δύση’ και τις φερόμενες αξίες της. Θα επιχειρήσω κατόπιν να ορίσω την παρακμή, τα συμπτώματά της, την εμμονή με τη Ρωσία, την έλλειψη ηγεσίας. Τέλος, θα επιχειρήσω να προτείνω μια επιστροφή στην κοινή λογική, την ενσυναίσθηση και την υπευθυνότητα.

Κίνα, η χελώνα των εθνών

Κίνα, η χελώνα των εθνών

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Τα δύο τελευταία χρόνια έχουν σημαδευτεί από δραματικές γεωπολιτικές αλλαγές που προκάλεσε η έναρξη του Νέου Ψυχρού Πολέμου και ενώ γεγονότα όπως η έκρηξη της τρομοκρατίας στις πόλεις και η αντιτρομοκρατική εκστρατεία της Ρωσσίας είναι πολύ γνωστά, υπάρχουν και άλλες σημαντικές μεταβολές που πρέπει να επισημανθούν. Η πιο σημαδιακή από αυτές τις εξελίξεις είναι η ανάδυση ενός Ευρασιανισμού ως μιας αντίπαλης γεωπολιτικής δύναμης, που αποτελεί εφιάλτη για τους γκλομπαλιστές.

Πολλοί αναλυτές, από διαφορετικές προσεγγίσεις συμφωνούν ότι η πιο οπτιμιστική εξέλιξη στον σημερινό κόσμο είναι το μεγάλο Ευρασιατικό μπλοκ που αναδύεται υπό την ηγεσία της Ρωσσίας, της Κίνας και άλλων χωρών.

Άλλο ένα τούβλο στο τείχος

Άλλο ένα τούβλο στο τείχος

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Πολύς λόγος έγινε τους τελευταίους μήνες γύρω από τις δηλώσεις του Κώστα Καζάκου περί “προδοσίας” των νέων που φεύγουν σωρηδόν στο εξωτερικό αναζητώντας εργασία, πολλές φορές με την πρόθεση να “ρίξουν μαύρη πέτρα” πίσω τους. Συζητήθηκαν, αναπαράχθηκαν – πολλές φορές παρερμηνεύθηκαν. Πολύ λιγότερο, όμως, σχεδόν καθόλου, απασχόλησε τα μέσα ενημέρωσης και την κοινή γνώμη η παρουσία του μεγάλου μας ηθοποιού το καλοκαίρι στην Επίδαυρο, η ερμηνεία του στον Οιδίποδα επί Κολωνώ του Σοφοκλή και το μεγάλο μήνυμα που στέλνει αυτή η τραγωδία ότι, στην ουσία, “όλοι εμείς μιας Ελληνίδας μάνας τέκνα είμαστε”.

Ουσιαστικά, το πρόβλημα έγκειται όχι σε αυτήν καθ' εαυτήν την φυγή των νέων, μέσα σε συνθήκες οικονομικής κατάρρευσης και απελπισίας, που είναι ο καταλύτης για αυτή την συμπεριφορά, αλλά στις συνθήκες που διαμόρφωσαν τις σημερινές συνειδήσεις των νέων, στην απαξίωση της σημασίας του έθνους για την ζωή τους με την οποία τους γαλούχησε η ίδια η κοινωνία που σήμερα καταρρέει.

Μπίλντερμπεργκ 2017: Το Λόμπυ της Παγκόσμιας Απορρύθμισης

Μπίλντερμπεργκ 2017: Το Λόμπυ της Παγκόσμιας Απορρύθμισης

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Κάθε χρόνο, από το 1954 μέχρι σήμερα, η πιο πλούσια και ισχυρή ελίτ του κόσμου -τραπεζίτες, πολιτικοί, CEO πολυεθνικών, ιδιοκτήτες και διευθυντές των μίντια- και τα διακεκριμένα τσιράκια τους, συγκεντρώνονται σε ένα πολυτελές και εξαιρετικά προστατευόμενο από εκατοντάδες ενόπλους μέρος για να καταστρώσουν τις επόμενες κινήσεις τους. Μακριά από τα μάτια της κοινής γνώμης, με την αθόρυβη πανουργία ενός πύθωνα που γλυστράει πεινασμένος γύρω από το θύμα του, συζητούν για το πώς θα διαμορφώσουν το “παγκόσμιο χωριό” μέσα στα νεοταξικά πλαίσια που έχουν ορίσει για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους και να σιγουρέψουν ότι τα πράγματα θα συνεχίζουν να λειτουργούν επωφελώς για τους λίγους εκλεκτούς που εκπροσωπούν. Μιλάμε, φυσικά, για την ετήσια Σύνοδο της Λέσχης Μπίλνετρμπεργκ, η οποία εφέτος έγινε από την 1η έως την 4η Ιουνίου, στο Chantilly (Σαντιγύ) της Βιρτζίνιας των ΗΠΑ, υπό την προστασία της αμερικανικής αστυνομίας, της CIA αλλά και του ΝΑΤΟ, το οποίο είχε τιμητική θέση στην ατζέντα της συνάντησης.

Η αλήθεια για τα μνημόνια και το 4ο Ράιχ

Τα ηγεμονικά σχέδια της πρωσικής κυβέρνησης καλύπτονται πίσω από το ιδεολογικό πέπλο της ευρωπαϊκής ενοποίησης, έτσι ώστε να μην ενοχλούν – οπότε ο ευρωπαϊσμός της Γερμανίας είναι ουσιαστικά γερμανικός εθνικισμός, ενώ η πολιτική λιτότητας αποτελεί το όπλο για την οικονομική κατοχή των εταίρων της.

«Στην πραγματικότητα οι ναζί και οι σύμμαχοι τους αφιέρωσαν πάρα πολλά χρόνια στην αναζήτηση έξυπνων προγραμμάτων που θα προωθούσαν την οικονομική και πολιτική ενσωμάτωση των ευρωπαϊκών κρατών – προγράμματα που έχουν μία εντυπωσιακή ομοιότητα με το σημερινό σχεδιασμό της Ευρωζώνης» (πηγή).

Από τις Σταυροφορίες στην Παγκοσμιοποίηση

Από τις Σταυροφορίες στην Παγκοσμιοποίηση

Η Γαλλία στη Διεθνή Γεωπολιτική!

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Έχουν περάσει 72 συναπτά χρόνια από τότε -άνοιξη του 1945- που αυτοκτόνησε ο αιμοσταγής Φύρερ των Γερμανών, οι οποίοι, αφού έμειναν ακέφαλοι, επιτέλους συνθηκολόγησαν και έτσι τελείωσε μια ακόμη φιλόδοξη επιχείρηση του θηριώδους αυτού λαού να ...“ενώσει” την Ευρώπη. Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η γηραιά ήπειρος μπόρεσε να αναπνεύσει για μερικές δεκαετίες, έως ότου ο γερμανικός οικονομικός γίγαντας, αλλά πάντα πολιτικός νάνος, ανέλαβε και πάλι τα ηνία της καινούργιας καταστροφής της μέσα από το κέλυφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σήμερα, μετά από σειρά αναταράξεων και εκρήξεων εξ αιτίας της γερμανικής πολιτικής, μετά τον απόηχο του Brexit και τα χαστούκια των ψηφοφόρων στο αναξιόπιστο κατεστημένο των ευρωπαϊστών, στη γαλατική γη κρίνεται το χρονοδιάγραμμα της απεξάρτησης των ευρωπαϊκών λαών από την γερμανική οικονομική κατοχή. Και λέω για χρονοδιάγραμμα γιατί αυτό που “παίζεται” είναι το πώς και πότε θα γίνει η γερμανική κατάρρευση. Η ιστορία μάς δίνει αυτή την σιγουριά γιατί δείχνει ότι η Γερμανία μπορεί να κερδίζει τις μάχες, αλλά πάντα χάνει στο τέλος τον πόλεμο.

Ποιός θέλει κατεστραμμένα κράτη στην Ανατολική Μεσόγειο;

...οι Ηνωμένες Πολιτείες ενδέχεται να εφαρμόζουν μια πολιτική καμένης γης σε κομβικά σημεία της Παγκόσμιας Νήσου. Δηλαδή, να επιδιώκουν την καταστροφή κρατικών οντοτήτων που βρίσκονται σε κρίσιμες περιοχές του διεθνούς συστήματος, έτσι ώστε να δημιουργήσουν «μαύρες τρύπες» χάους, ρευστότητας και ασάφειας και κατά συνέπεια να αποτρέψουν το ενδεχόμενο σύναψης συμμαχιών και συνεργασιών των χωρών των περιοχών αυτών με τις μεγάλες ευρασιατικές δυνάμεις, προεξαρχούσης της Ρωσίας...

Δρ Κωνσταντίνος Γρίβας*

Αν ρίξουμε μια ματιά σε μια υδρόγειο σφαίρα θα δούμε ότι ο πλανήτης μας είναι ένας θαλάσσιος κόσμος όπου κυριαρχούν δύο μεγάλα νησιά. Για την ακρίβεια, ένα μεγάλο και ένα μικρότερο. Το μεγάλο νησί είναι το σύμπλεγμα της Ευρασίας με την Αφρική, αυτό που ο Βρετανός γεωπολιτικός θεωρητικός Sir Halford Mackinder ονόμασε «Παγκόσμια Νήσο» (World Island) και το μικρότερο είναι η αμερικανική ήπειρος. Με βάση τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, η κυρίαρχη στεριά του κόσμου είναι η Παγκόσμια Νήσος ενώ η αμερικανική ήπειρος είναι δευτερεύουσας σημασίας έκταση, εξαρτώμενη από την Παγκόσμια Νήσο. Και πάλι με βάση τις αγγλοσαξονικές γεωπολιτικές αντιλήψεις, η κομβική ήπειρος στο σύμπλεγμα αυτό είναι η Ευρασία, ενώ υπαρξιακός πυρήνας της Ευρασίας είναι ο χώρος που ο Mackinder αναφέρει ως Heartland και ο οποίος ουσιαστικά ταυτίζεται με τη Ρωσία και το εγγύς εξωτερικό της Ρωσίας.

Σκοτώνουν τους Έλληνες

Σκοτώνουν τους Έλληνες

Επιτακτική η ανάγκη ανάκτησης της λαϊκής κυριαρχίας

Για το βιβλίο του Φρεντερίκ Λορντόν με τίτλο Σκοτώνουν τους Έλληνες… Χρονικά του ευρώ 2015.

Του Ορέστη Σταμόπουλου

Πριν λίγους μήνες κυκλοφόρησε στην χώρα μας το βιβλίο του, Γάλλου οικονομολόγου και κοινωνιολόγου, Φρεντερίκ Λορντόν με τίτλο Σκοτώνουν τους Έλληνες… Χρονικά του ευρώ 2015. Το βιβλίο αποτελεί συλλογή άρθρων – αναλύσεων του Λορντόν αναφορικά με τις πολιτικές εξελίξεις στην Ελλάδα την προηγούμενη πολυτάραχη χρονιά. Τα άρθρα, γραμμένα σε μαχητικό και κριτικό τόνο, αναρτήθηκαν στο blog La Pompe Phynance (Η αντλία της φυλλοξήρας) του γαλλικού εντύπου Le Monde Diplomatique.

Η ευρωαριστερά είναι νεκρή: Κύμα δυσπιστίας σαρώνει τις γηράσκουσες δυτικές δημοκρατίες

Η ευρωαριστερά είναι νεκρή: Κύμα δυσπιστίας σαρώνει τις γηράσκουσες δυτικές δημοκρατίες

Η εκπρόσωπος του "Κινήματος των Πέντε Αστέρων" (Movimento 5 Stelle) στην Ρώμη, το οποίο εκφράζει το κύμα δυσπιστίας προς τις ελίτ και ευρωσκεπτικισμού στην Ιταλία.

Προχωράμε σε έναν ιδεολογικό, κοινωνικό και πολιτικό σωρό ερειπίων

Του Ραφαέλ Γκλυκσμάν*

Ήταν νέος, ωραίος, χαρισματικός. Μιλούσε στις μάζες, ανακάτευε τις ελίτ, έβρισκε με χαρακτηριστική ευκολία τις λέξεις, τους τόνους, τις χειρονομίες. Το μέλλον ήταν αυτός. Κι όμως, όχι. Το κύμα δυσπιστίας που σαρώνει τις γηράσκουσες δυτικές δημοκρατίες παρέσυρε κι αυτόν.

Ο σφριγηλός Ματέο Ρέντσι έπεσε σε μια μέρα. Δεν θα σώσει την ευρωπαϊκή σοσιαλ-φιλελεύθερη Αριστερά. Τίποτα δεν μπορεί να τη σώσει, άλλωστε, γιατί είναι ήδη νεκρή. Ούτε οι ευνοϊκές δημοσκοπήσεις για ένα άλλο «προοδευτικό» αστέρι, τον Εμανουέλ Μακρόν, θα αλλάξουν τίποτα: η πολιτική, ιδεολογική και φιλοσοφική κρίση του σοσιαλ-φιλελευθερισμού υπερβαίνει τα ζητήματα κάστινγκ. Και αποκαλύπτει κάτι τρομερό για μια Αριστερά που θέλει να λέγεται «σύγχρονη»: τη βαθιά της αδυναμία να προσαρμοστεί στην εποχή. Τι ακριβώς συνέβη; Ας επιστρέψουμε στη δεκαετία του ’90.

Διαταραχή “πλήρους φάσματος”

Διαταραχή "πλήρους φάσματος"

Τα δύο πρόσωπα του Ιανού της New World Order.

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Τον Μάϊο του 2000, στο αμερικανικό Πεντάγωνο κυκλοφόρησε ένα διαβαθμισμένο έγγραφο με τον τίτλο “Joint Vision 2020”, το οποίο κήρυσσε την ανάγκη για “κυριαρχία πλήρους φάσματος” των ΗΠΑ μέχρι το 2020 σε κάθε “πεδίο μάχης” στον πλανήτη.

Το έγγραφο εξέταζε όλες τις στρατιωτικές απειλές και τις προκλήσεις που μπορούσαν να αντιμετωπίσουν οι ΗΠΑ το 2020 και τις πιθανές αντιδράσεις σ' αυτές. Εκφράζει τα δύο πρόσωπα του Ιανού της Νέας Παγκόσμιας ...Αταξίας και υπόσχεται ειρήνη και "ανάπτυξη", ενώ σχεδιάζει τον πόλεμο και τον όλεθρο.

“Κυριαρχία Πλήρους Φάσματος” (Full Spectrum Dominance – FSD) είναι ο όρος-κλειδί σ' αυτό το “σχέδιο” του αμερικανικού υπουργείου Άμυνας που σημαίνει “την ικανότητα των αμερικανικών ενόπλων δυνάμεων, που λειτουργούν μόνες ή με τους συμμάχους τους, να νικούν κάθε αντίπαλο και να ελέγχουν κάθε κατάσταση σε όλο το φάσμα των στρατιωτικών επιχειρήσεων”.

Μια τρέλα με μέθοδο

Μια τρέλα με μέθοδο

O οδοστρωτήρας της εξίσωσης των ανόμοιων...

του Δρ. Κωνσταντίνου Π. Ρωμανού

Στο έτος Κυρίου 2016, το ξεχαρβάλωμα του Δυτικού πολιτισμού επιταχύνεται· τέχνη και θρησκεία, πολιτική και θεσμοί φαίνονται να αυτοκαταλύονται σε ένα όργιο μαζοχιστικής αυταρέσκειας. Εντούτοις, για τον εξασκημένο παρατηρητή, η τρέλα φαίνεται να έχει μέθοδο, όπως έλεγε ο Σαίξπηρ. Που σημαίνει τι; Ότι η τρέλα έχει κάποιο στόχο, όσο κι αν αυτός δεν φανερώνεται άμεσα. Ναι, αλλά τι τρέλα είναι αυτή που θέτει στόχους;

Επαναστατική ελίτ και συντηρητική πλέμπα

Η απάντηση δεν μπορεί παρά να είναι ότι δεν πρόκειται στην πραγματικότητα περί αληθινής τρέλας, αλλά παραπλανητικής συμπεριφοράς. Κάποιος ενδύεται τον μανδύα της τρέλας για να μην γίνουν αντιληπτοί οι στόχοι του. Kάποιος, κάποιοι, σκηνογραφούν τρελό χορό με κομπάρσους συγκεκριμένες ομάδες του γενικότερου πληθυσμού. Ο τελευταίος είναι, κατά πλειοψηφίαν, ακινητοποιημένος στον ρόλο του θεατή. Πώς να διακόψεις, άλλωστε, μια φρενιτιώδη κίνηση; Καλύτερα να περιμένεις να σταματήσει από μόνη της λόγω κοπώσεως των πρωταγωνιστών. Τότε θα επανέλθουν τα πράγματα στην προτεραία τους κατάσταση. Η κοινωνία θα ισορροπήσει πάλι, επιστρέφοντας στις αρχικές της συντεταγμένες. Business as usual. Έτσι γινόταν πάντα, έτσι θα γίνει και τώρα.

Αντίο Ντάριο Φο...

«Εφυγε» ο συγγραφέας του «Δεν Πληρώνω! Δεν Πληρώνω!»

Η Ιταλία, όλος ο προοδευτικός κόσμος σε κάθε γωνιά του πλανήτη, πενθούν για τον χαμό του θεατρικού συγγραφέα, λογοτέχνη, σκηνοθέτη, ηθοποιού, βραβευμένου με Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1997, Ντάριο Φο, σε ηλικία 90 ετών.

Τις τελευταίες δύο εβδομάδες είχε εισαχθεί στο νοσοκομείο Σάκο του Μιλάνου, λόγω σοβαρών πνευμονικών προβλημάτων.

Πρόκειται, όπως γράφει ο ιταλικός τύπος και αναμεταδίδει το ΑΠΕ, για έναν από τους πληρέστερους καλλιτέχνες της εποχής μας, ο οποίος είχε ασχοληθεί με επιτυχία και με την λογοτεχνία και την σκηνογραφία, ενώ ήταν και θιασάρχης.

Σε όλη του σχεδόν την καλλιτεχνική σταδιοδρομία, είχε στο πλευρό του τη σύζυγό του και ηθοποιό Φράνκα Ράμε.

Εκλογές στις ΗΠΑ και Games of Thrones

Εκλογές στις ΗΠΑ και Games of Thrones

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Οι αρνητικές προοπτικές στις αμερικανο-ρωσσικές σχέσεις επιτάθηκαν μετά την Σύνοδο του ΝΑΤΟ και τις προβλέψεις για θερμή αντιπαράθεση που διατύπωσε, λίγο πριν, ένα από τα εγκυρότερα αμερικανικά think-tanks, το γνωστό Stratfor.

Οι αποφάσεις της Συνόδου της Βαρσοβίας, το πρώτο δεκαήμερο του Ιουλίου, ολοκλήρωσαν μια σειρά πολύ ανησυχητικών στρατιωτικών κινήσεων στην Ανατολική Ευρώπη, οι οποίες μπορεί να χρησιμοποιηθούν για την υποστήριξη της εμπλοκής μιας δύναμης ταχείας αντίδρασης.

Επιπλέον, το είδος της ρητορικής που χρησιμοποιεί η Δύση τώρα δεν είναι απλώς μιλιταριστικό και ρωσσοφοβικό, είναι συχνά ακραία μεσσιανικό.

Βυθίζεται το “όραμα” των ελίτ της Ευρωκρατίας

Βυθίζεται το “όραμα” των ελίτ της Ευρωκρατίας

Οι ευρωπαϊκοί λαοί αντιδρούν στο 4ο Ράϊχ

Επιμέλεια: Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης

Όλες οι έρευνες δείχνουν ότι ένας-ένας οι ευρωπαϊκοί λαοί τείνουν να θέλουν να αποδράσουν από τον “παράδεισο” του τρελλοκομείου της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Μιας Ένωσης που δεν μπόρεσε να είναι τίποτε άλλο από το αρχικό σχέδιο της CIA και το τελικο κατάντημα του νέου γερμανικού Ράϊχ. Παρά την υπέρμετρη προπαγάνδα περί του αντιθέτου και περί ευρωπαϊκών “οραμάτων”, οι λαοί δεν δείχνουν να πείθονται.

Η ωμή αλήθεια διατυπώθηκε από τον ίδιο τον Μπαρόζο, πρώην πρόεδρο της Κομισιόν, σε ομιλία του, το 2014, στο πανεπιστήμιο Στάνφορντ των ΗΠΑ, ότι η Ε.Ε. είναι “ένα εργαστήριο της παγκοσμιοποίησης”... το καλύτερο. Τελεία και παύλα. Γι' αυτό οι Ευρωπαίοι πολίτες έχουν τρομάξει μ' αυτά που βλέπουν, όπως έγραφε η γερμανική Die Welt. “Το μίσος για την Γερμανία έχει ξεπεράσει εδώ και καιρό τα όρια της Ελλάδας”, σημείωνε η εφημερίδα.

Ανάλογο είναι το κλίμα σ' ολόκληρη την Ευρώπη, και αυτή η Ευρώπη ΔΕΝ έχει κανένα μέλλον.

Μετά την Βαρσοβία, η Άβυσσος;

Μετά την Βαρσοβία, η Άβυσσος;

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Ο κόσμος έχει πάρει, από χρόνια, έναν παραληρηματικό δρόμο αλλά, μετά την Βαρσοβία, πολύ πιθανόν αυτός ο δρόμος να οδηγεί στην άβυσσο.

Είναι πολύ δύσκολο να διαφωνήσει κανείς με τον τελευταίο ηγέτη της Σοβιετικής Ένωσης, Μιχαήλ Γκορμπατσώφ, που δήλωσε ότι το ΝΑΤΟ πράγματι προετοιμάζεται για πόλεμο και τα σημάδια είναι ορατά σε όλη την Ευρώπη, από την Εσθονία στον Βορρά μέχρι την Ρουμανία στον Νότο.

Ξέρουμε, επίσης, ότι ο πρώην διοικητής του ΝΑΤΟ, Στρατηγός Breedlove, και οι συνάδελφοί του, και μαριονέττες των σιωνιστών, Wesley Clark και David Petraeus συνωμοτούσαν για να ξεκινήσουν έναν τέτοιο πόλεμο, χρησιμοποιώντας ψευδείς “πληροφορίες” μυστικών υπηρεσιών.

Μισθοφόροι και «Σταυροφόροι» στην Μέση Ανατολή

Μισθοφόροι και «Σταυροφόροι» στην Μέση Ανατολή

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Το 2003, όταν ο Αμερικανός πρόεδρος αναζητούσε εναγωνίως ευρωπαϊκά δεκανίκια για την εισβολή στο Ιράκ, συναντήθηκαν στις Αζόρες οι νέοι «Σταυροφόροι»: Τζωρτζ Μπους, Τόνι Μπλερ, Χοσέ Μαρία Αθνάρ, Ζοζέ Μανουέλ Μπαρόζο. Από κοντά και οι υποστηρικτές της Αμερικής στα νέα ευρωπαϊκά κράτη-μέλη της Ανατολικής και Κεντρικής Ευρώπης.

Χίλια χρόνια περίπου πριν, το 1095, μια ανάλογη σύναξη πολεμάρχων έγινε στο Κλερμόν Φεράν. Τότε ο πάπας Ουρβανός, ο αντίστοιχος φέρελπις «πλανητάρχης» του ευρωπαϊκού Μεσαίωνα, μάζεψε εκεί όλη την αφρόκρεμα της Ευρώπης, βασιληάδες, κόμητες, δούκες και αρχιπαπάδες και τους έρριξε την ιδέα «της απελευθέρωσης των Αγίων Τόπων» κι άλλες «μεγαλόπνοες» μπούρδες που ήταν το προκάλυμμα της λεηλασίας και της σφαγής που ακολούθησε και τότε όπως και τώρα.