Η Κρίση στην Μέση Ανατολή και τα Ξεχασμένα Παιδιά του Βυζαντινού Κόσμου

Η Κρίση στην Μέση Ανατολή και τα Ξεχασμένα Παιδιά του Βυζαντινού Κόσμου

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Ο πρόσφατος βομβαρδισμός, που χαρακτηρίστηκε έγκλημα πολέμου από το Πατριαρχείο Ιεροσολύμων, στο ιστορικό ελληνορθόδοξο μοναστήρι του Αγίου Πορφυρίου στην Γάζα και η ηρωϊκή στάση του Αρχιεπισκόπου Τιβεριάδος Αλεξίου δίπλα στο ποίμνιό του έφερε στο φως της δημοσιότητας ένα ξεχασμένο ζήτημα: την τύχη των χριστιανικών μειονοτήτων της Μέσης Ανατολής, που ζουν υπό το κράτος του φόβου στις αρχές του 21ου αιώνα.

Ένα ζήτημα που θα έπρεπε να ευαισθητοποιεί ιδιαίτερα εμάς τους Έλληνες (Ρωμιούς) διότι αυτοί οι χριστιανικοί πληθυσμοί της περιοχής είναι κατευθείαν παιδιά του Βυζαντίου.

Το εξ αρχής ελληνοποιημένο Βυζάντιο περιελάμβανε τον χώρο της μητροπολιτικής Ελλάδας, την Μικρά Ασία και μεγάλο μέρος των ελληνιστικών επαρχιών της Μέσης Ανατολής. Όλοι ανεξαιρέτως οι γειτονικοί λαοί αναγνώριζαν την ελληνικότητα σε αυτό. Οι Βόρειοι και οι Δυτικοευρωπαίοι αποκαλούσαν τους υπηκόους της Αυτοκρατορίας «Γραικούς», όπως έκαναν πάντα με τους Έλληνες. Για τους ανατολικούς λαούς, το «Ρωμιός» αντικατέστησε το «Έλληνας» ή, το πιο γνωστό, «Γιουνάν» (Ίωνας), το οποίο εννοιολογικά είναι το ίδιο πράγμα.

Η θρησκεία αποτελούσε ένα από τα σημαντικότερα χαρακτηριστικά του μεσαιωνικού πολιτισμού. Ειδικά, όμως, για το Βυζάντιο, η θρησκεία αποτέλεσε τον άξονα γύρω από τον οποίο κινήθηκε όλη η ιδεολογική, πολιτιστική και πολιτική ζωή του.

Οι θεολογικές συζητήσεις και αντεγκλήσεις του 2ου και 3ου αιώνα προετοίμασαν το έδαφος για τις μεγάλες διαμάχες του 4ου αιώνα μ.Χ., στην διάρκεια των οποίων διατυπώθηκε η ορολογία του περί Τριάδος δόγματος, που ισχύει ως σήμερα στον χριστιανικό κόσμο.

Ο «Ρωσικός Κόσμος» - Τι σημαίνει για τη Ευρώπη και τον κόσμο το νέο δόγμα του Πούτιν

Ο «Ρωσικός Κόσμος»

 Τι σημαίνει για τη Ευρώπη και τον κόσμο το νέο δόγμα του Πούτιν

«Ό,τι έχεις από τους προγόνους σου κληρονομήσει,

κατάκτησέ το, για να σου ανήκει…»

Γκαίτε, Φάουστ

 

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Ο Μέγας Ναπολέων, προτού πεθάνει, τον Μάϊο του 1821, εξόριστος στα υπερπόντια εδάφη της Αγίας Ελένης, είχε σε ανύποπτο χρόνο εκτιμήσει ότι δύο θα είναι οι μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις που θα κυριαρχήσουν τους επόμενους αιώνες: οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία. Η ιστορία σίγουρα δικαίωσε την διορατικότητά του, ιδίως τα μεγάλα γεγονότα του 20^ου αιώνα με τις δύο παγκόσμιες συγκρούσεις και τον Ψυχρό Πόλεμο.

Στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ρώσοι ηγέτες ενστερνίστηκαν την υπόσχεση στενότερων σχέσεων. Οι πρόεδροι των ΗΠΑ θα έμεναν προσηλωμένοι, σύμφωνα με τα λόγια του Μπιλ Κλίντον, «σε μια στρατηγική συμμαχία με την μετακομμουνιστική Ρωσία» και στην ενσωμάτωση της Ρωσίας στο διεθνές σύστημα. Όμως σήμερα, οι σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών έχουν επιδεινωθεί και βρίσκονται στο πιο επικίνδυνο σημείο τους εδώ και δεκαετίες, χειρότερα κι από την ψυχροπολεμική περίοδο.

Τι πήγε, λοιπόν, στραβά; Κατά την ρωσική άποψη, μεγάλο μέρος της ευθύνης πέφτει στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Σύμφωνα με αυτό το επιχείρημα, οι Ηνωμένες Πολιτείες εκμεταλλεύτηκαν τη Ρωσία όταν αυτή ήταν αδύναμη, επεκτείνοντας το ΝΑΤΟ και βομβαρδίζοντας τη Σερβία το 1999, εισβάλλοντας στο Ιράκ το 2003, και, όπως φαίνεται, βοήθησαν στην ανατροπή φιλορωσικών κυβερνήσεων στην Γεωργία το 2003 και στην Ουκρανία αρχικά το 2004 και ύστερα το 2014.

Ο Πολιτισμός - Το «Μυστικό Όπλο» του Ελληνισμού

Ο Πολιτισμός

Αρχαίοι Έλληνες φιλόσοφοι και ποιητές εμφανίζονται στις αγιογραφίες Ορθόδοξων ναών μαζί με τους αγίους και τους νεομάρτυρες. Μέσω της πολιτιστικής διπλωματίας μπορεί η Ελλάδα να αξιοποιήσει την τεράστια ιστορία και πνευματική κληρονομιά της για να πετύχει στρατηγικούς εθνικούς στόχους. Η διαχρονική έλλειψη πολιτιστικών πολιτικών είναι μια χαίνουσα πληγή.

Το «Μυστικό Όπλο» του Ελληνισμού

 

«Είχα έναν πατέρα θαυμαστή της αρχαίας Ελλάδας και μια μητέρα, η οποία ζούσε στην μυθολογία… έχω μεγαλώσει μέσα σε αυτό το περιβάλλον… δεν πάω να παραστήσω την Ιταλίδα ή την Γαλλίδα. Πάω με τα εμπορεύματά μου. Την αυθεντικότητά μου… Δεν είπα ποτέ ‘’είμαι επιπέδου ευρωπαϊκού’’. Είμαι επιπέδου ελληνικού…»

Ειρήνη Παπά (1926-2022)

 

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Ο μεγάλος μας ποιητής Γιώργος Σεφέρης ήταν από το 1957 πρεσβευτής της Ελλάδας στην Μ. Βρετανία αλλά δεν κλήθηκε ποτέ να συμμετάσχει στην ελληνική αντιπροσωπεία στην Ζυρίχη και η ενημέρωσή του για τις διαπραγματεύσεις του Κυπριακού ήταν περιορισμένη. Απογοητευμένος από την στάση της ελληνικής κυβέρνησης, αντιγράφει στο προσωπικό του ημερολόγιο, στις 1/1/1959, τους στίχους του Βιζυηνού: «…ελεημοσύνη από την Φραγκιά κι απ’ την Τουρκιά χαστούκια».

Και σχολιάζει από κάτω: «Έπειτα από τον αιώνα τόσα και τόσα, δεν αλλάξαμε αλίμονο».

Αν ζούσε σήμερα, θα έγραφε τα ίδια και χειρότερα, και μεις όχι μόνο «δεν αλλάξαμε, αλίμονο»… αλλά χειροτερέψαμε.

Σήμερα, οι βασικοί τομείς στους οποίους εντοπίζεται η προβληματικότητα της επιβίωσης του ελληνικού έθνους είναι τρεις:

α) Το Δημογραφικό πρόβλημα: η οξύτητα που προσλαμβάνει η υπογεννητικότητα και το προσφυγικό ζήτημα, με την αντικατάσταση πληθυσμού στο μέλλον.

β) Εθνική στρατηγική: η έλλειψη συνεπούς εξωτερικής πολιτικής, ανεξάρτητης από τα συμφέροντα ΕΕ και ΝΑΤΟ, που να δίνει προοπτική για τον τόπο και όραμα στον λαό.

γ) Οικονομική χρεωκοπία: η παθολογική διάρθρωση της οικονομίας μας λόγω της αποβιομηχάνισης, της εγκατάλειψης της γης, την απουσία εθνικού νομίσματος και της ανάδειξης του προβληματικού τομέα των υπηρεσιών και του τουρισμού σε «βαριά βιομηχανία» της χώρας.

Οι παραπάνω σοβαροί κίνδυνοι που απειλούν την υπόσταση του ελληνικού κράτους και έθνους δεν αντιμετωπίζονται μόνο με οικονομική ανάπτυξη «της αρπαχτής» ή με πολυδάπανους πολεμικούς εξοπλισμούς, με μόνιμο σύμπλεγμα κατωτερότητας και εξάρτησης απέναντι τους δυτικούς «προστάτες» μας.

Η Παναγία των Ελλήνων και όλου του κόσμου!

Η Παναγία των Ελλήνων και όλου του κόσμου!

Παναγία η Αρμάτα των Σπετσών

Η Παναγία της Αρμάτας γιορτάζει κάθε χρόνο στις 8 Σεπτεμβρίου (ημέρα Γέννησης της Θεοτόκου) επέτειο της ναυμαχίας των Σπετσών, όταν τα Σπετσιώτικα πλοία, υπό την καθοδήγηση του Χατζηγιάννη Μέξη, έδιωξαν τον Τουρκικό στόλο βοηθώντας στην απελευθέρωση του Ναυπλίου.

Το πρόσωπο της Παρθένου Μαρίας στην -μοναδικής λατρείας και ομορφιάς- εικονογραφική παράδοση όλων των λαών

 

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

 

Ο Αύγουστος για τον Ελληνισμό είναι αναμφισβήτητα ταυτισμένος με την Παναγία. Η γιορτή της Κοίμησης της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι από τις μεγαλύτερες της Χριστιανοσύνης και κορυφώνεται σταδιακά μέχρι τον εορταστικό Δεκαπενταύγουστο.

Πάσχα του καλοκαιριού ονομάζει ο λαός τον Δεκαπενταύγουστο, καθώς η Μεγαλόχαρη θεωρείται το ιερότερο πρόσωπο της Ορθοδοξίας.

Αυτή είναι και η πιο γνωστή ονομασία της Παναγιάς-λόγω των θαυμάτων της- αλλά και Φανερωμένη, χάρη στις εικόνες οι οποίες φανερώθηκαν στους πιστούς στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, κυρίως σε βράχους ή σπήλαια. Τόσο μεγάλη ήταν η χαρά όταν βρισκόταν μια εικόνα, ώστε χτιζόταν αμέσως ένα εξωκλήσι στο όνομα της Παναγίας και από τότε, κάθε χρόνο, τελούσαν σειρά εκδηλώσεων στη μνήμη της, την ίδια πάντα μέρα. Λόγω της τοποθεσίας που βρέθηκε η εικόνα της ή όπου υπάρχει ο ναός της, της δίδονται επίθετα όπως, Παναγία η Σουμελά (στο όρος Μελά), Παναγία η Φοδελιώτισσα (στο Φόδελε Ηρακλείου), Παναγία η Θαλασσινή, (στην Άνδρο, σε βράχο μέσα στη θάλασσα), Παναγία η Ανέμη, (στη Σαμοθράκη, επειδή φυσά δυνατός άνεμος στο ξωκλήσι της) κ.ά.

Η εικόνα της Παναγίας είναι επίσης ταυτισμένη με τα βάσανα, τους καημούς και τις ελπίδες της Ρωμιοσύνης γι' αυτό κάθε Δεκαπενταύγουστο τα εκατομμύρια των Ελλήνων Ορθοδόξων, μέσα και έξω από την Ελλάδα, συρρέουν στους ναούς και τα μοναστήρια για να ζητήσουν την μεσιτεία της. Για μας, τους Έλληνες, η Παναγία είναι η πονεμένη μητέρα, η παρηγορήτρια και η προστάτρια. Αλλά και σ’ όλο τον κόσμο, η Παναγία, η Κυρία Θεοτόκος, η Virgin Mary για τους καθολικούς, αποτελεί στήριγμα, ελπίδα και παρηγοριά για εκατομμύρια ανθρώπους όλων των ηπείρων και φυλών.

Οι Λυγμοί της Πόρνης και του πατέρα τα δάκρυα

Οι Λυγμοί της Πόρνης και του πατέρα τα δάκρυα

Το βράδυ της Μ. Τρίτης ως γνωστόν, στους ναούς των Ορθοδόξων όπου γης, ψάλλεται το περίφημο τροπάριο της Κασσιανής.

Το απόλυτο αυτό αριστοτέχνημα λόγου και μέλους στο οποίο η χαρισματική βυζαντινή υμνογράφος εξέφρασε με τρόπο ακραία αληθινό και ποιητικά μοναδικό, τον καημό και το πάθος της «αλειψάσης τον Κύριον μύρω πόρνης γυναικός».

Κάθε Μεγάλη Τρίτη βράδυ αναπολώ με συγκίνηση τον παπά πατέρα μου, αυτόν των παιδικών μου χρόνων στο γενέθλιο νησί μας. Σοβαρός και ιεροπρεπής εξέρχονταν του ιερού προκειμένου να πάρει θέση στο δεξιό χορό για να ψάλλει ο ίδιος το «Κύριε, η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή…» περιστοιχιζόμενος από μια ομάδα ζωηρών εφήβων. Καμάρωνα μέσα μου τότε για την πρωτοκαθεδρία του πατέρα και πατώντας στις μύτες των ποδιών μου προσπαθούσα να ανασηκωθώ ώστε να βλέπω κάτι από το μεγάλο ορθάνοιχτο βιβλίο.

Η Ανάσταση των Ελλήνων, το Παντοδύναμο Βίωμα απέναντι στα Ψεύδη των Γκλομπαλιστών

Η Ανάσταση των Ελλήνων, το Παντοδύναμο Βίωμα απέναντι στα Ψεύδη των Γκλομπαλιστών

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Από το τελευταίο τέταρτο του 11ου αιώνα έως το 1204, που τα λεφούσια των Δυτικών μισθοφόρων ρήμαξαν την Κωνσταντινούπολη, η αρχαία ελληνική κληρονομιά και η χριστιανική πίστη είχαν αρχίσει να συμβιβάζονται στην λαϊκή συνείδηση, διαμορφώνοντας την “εθνική ελληνική ιδεολογία”, όπως λέει ο Σβορώνος.

Η Επανάσταση του '21 ταυτίστηκε από την πρώτη στιγμή στην λαϊκή συνείδηση με την Ανάσταση του έθνους κατ' αντιστοιχία με αυτήν του Χριστού, γύρω από την οποίαν είχε δομηθεί η ορθόδοξη παράδοση στο διάβα των αιώνων. Γι' αυτό ο αρχαίος κόσμος και ο βυζαντινός αποτελούν για τους μεγάλους μας ποιητές ισότιμα μεγέθη και θεμέλια της πνευματικής μας παράδοσης.

Ο λυρικός μας ποιητής Άγγελος Σικελιανός, γράφοντας για τον νεομάρτυρα του 17ου αιώνα Όσιο Σεραφείμ στον ιερό Ελικώνα, βλέπει την Λευτεριά να παραστέκει στα κόκκαλα του Όσιου και γύρω του την Κλεφτουριά να τον συντροφεύει.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Σήμερα λύθηκαν τὰ μακροχρόνια δεσμά.

Ὁ διάβολος καταντροπιάστηκε.

Οἱ δαίμονες δραπέτευσαν.

Ὁ θάνατος καταργήθηκε.

Ὁ παράδεισος ἀνοίχτηκε.

Η σύγχρονη επιστήμη ως νέα, χωρίς θεό, παγκόσμια θρησκεία

Η σύγχρονη επιστήμη ως νέα, χωρίς θεό, παγκόσμια θρησκεία

«...ἡ ὀρθολογική κοσμολογία εἶναι πού ἀποτελεῖ ὅ,τι ἀποκάλεσα ἀπάτη, καί πού εὔκολα μποροῦσα νά ἀποκαλέσω δαιμονισμό». (ἀπό «Τό ἱερό στή ζωή καί στήν τέχνη» τοῦ Φίλιππου Σέρραρντ)

Όσο και αν ακούγεται παράξενο, η επιστήμη τα τελευταία χρόνια έχει αρχίσει να καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο ζωτικό χώρο από τις παραδοσιακές θρησκείες. Το φαινόμενο αυτό συμβαίνει μάλιστα σε παγκόσμια κλίμακα, κυρίως στον δυτικό κόσμο. Διευρύνει συνεχώς το ακροατήριο της και αποκτά πιστούς οπαδούς, πολλοί από τους οποίους –μάλλον χωρίς να το έχουν και οι ίδιοι συνειδητοποιήσει -την έχουν αναγάγει σε ένα νέο είδος θρησκείας. Ιδιαίτερα όσοι δηλώνουν άθεοι, βρήκαν το ασφαλέστερο καταφύγιο για να καλύψουν την ακόρεστη ανάγκη της ανθρώπινης ψυχής για την αναζήτηση του Απολύτου.  Μια νέα παγκόσμια θρησκεία έχει γεννηθεί αθόρυβα, χωρίς αναγνωρισμένο ιδρυτή και χωρίς ακριβές χρονικό σημείο ίδρυσης. Οι πιστοί της είναι συνήθως μέλη της επιστημονικής κοινότητας, αλλά τα τελευταία χρόνια όλο και πιο πολλοί άνθρωποι, άσχετοι με το καθαρά επιστημονικό πεδίο, πυκνώνουν τις γραμμές της. Οι πιο πολλοί ανήκουν στα μεσαία και ανώτερα οικονομικά στρώματα της κοινωνίας, αυτούς που θα μπορούσαμε να χαρακτηρίσουμε οικονομική και πνευματική ελίτ.

Τα Θεοφάνεια, η Γιορτή του Απανταχού Ελληνισμού

Τα Θεοφάνεια, η Γιορτή του Απανταχού Ελληνισμού

Χιλιάδες Ομογενείς γιόρτασαν τον Αγιασμό των Υδάτων στις ηλιόλουστες παραλίες της Αυστραλίας και της Νέας Ζηλανδίας με καλοκαιρινό καιρό.

Στην Eκκλησία

Την εκκλησίαν αγαπώ — τα εξαπτέρυγά της,
τ’ ασήμια των σκευών, τα κηροπήγιά της,
τα φώτα, τες εικόνες της, τον άμβωνά της.

Εκεί σαν μπω, μες σ’ εκκλησία των Γραικών·
με των θυμιαμάτων της τες ευωδίες,
μες τες λειτουργικές φωνές και συμφωνίες,
τες μεγαλοπρεπείς των ιερέων παρουσίες
και κάθε των κινήσεως τον σοβαρό ρυθμό —
λαμπρότατοι μες στων αμφίων τον στολισμό —
ο νους μου πηαίνει σε τιμές μεγάλες της φυλής μας,
στον ένδοξό μας Βυζαντινισμό.

[Κ. Π. Καβάφης, από τα Ποιήματα 1897-1933, Ίκαρος 1984] 

Φωτο: EPA/MICK TSIKAS AUSTRALIA AND NEW ZEALAND OUT

Πάει ο Παλιός ο Χρόνος

Πάει ο Παλιός ο Χρόνος

Η άνοιξη, έπεται του χειμώνα, το φώς διαδέχεται την νύχτα, όμως εμείς απειλούμεθα να βυθιστούμε ξανά σε ζοφερό σκοτάδι απύθμενης δουλείας!

Για ποιόν καινούργιο χρόνο να γιορτάσουμε; Για ποίαν ελπίδα;

Του αδηφάγου τέρατος της απληστίας την απέραντη γαστέρα πως θα αποφύγουμε; Παντού ληστές!

Γράφει ο Γιώργος Βολουδάκης

Αυτή την χρονιά σκέφτηκα να γράψω κάτι απλό, ο κόσμος κουράστηκε από την πολύπλοκη χρεονομία (γιατί δεν διαχειριζόμαστε πλέον τα του οίκου μας αλλά τα του "χρέους" μας) και θέλει να απολαύσει τις "γιορτές" ξένοιαστος χωρίς να σκέφτεται τι τον περιμένει μετά...
Δυστυχώς και αυτή την χρονιά δεν σκέφτηκε πάλι, ούτε Ποιός τον περίμενε, ούτε Ποιόν γιορτάζει....

Έτσι, η πλειονότητα των ανθρώπων έκανε και πάλι Χριστούγεννα χωρίς Χριστό!

Régis Debray: Εγκώμιον αγίων Εικόνων!

Régis Debray: Εγκώμιον αγίων Εικόνων!

Μονή της Παναγίας του Άρακα, Λαγουδερά, Κύπρος, 1192 μ.Χ.

Πώς συνέβη και ένας Γάλλος αναθρεμμένος με τον Διαφωτισμό, θιασώτης της Ουτοπίας της Επανάστασης- για την πραγμάτωση της οποίας έθεσε σε θανάσιμο κίνδυνο την ίδια του τη ζωή, στα βουνά της Βολιβίας, στο πλευρό του Τσε Γκεβάρα – και σύμβουλος του προέδρου Μιτεράν ανακάλυψε τη βυζαντινή Εικόνα, για την οποία το ελληνικό ορθόδοξο πνεύμα συγκρούονταν για δύο περίπου αιώνες με το ανατολίτικο ανεικονικό;

Του Ευάγγελου Νιάνιου

"Πανήγυρις φαιδρά, ιερά πανδαισία, δεύτε πιστοί μεθέξωμεν· ακραιφνής Φράγκος και γαρ ημάς συγκαλείται, εστιάτωρ ων πνευματικός, ού η τράπεζα γέμει ελληνικών εδεσμάτων’"... Το βιβλίο του Ρεζίς Ντεμπραί «Ζωή και θάνατος της εικόνας» – περί αυτού πρόκειται – που πρωτοκυκλοφόρησε το 1992 είναι ένας ύμνος στην αιώνια – ειδωλολατρική και ορθόδοξη – Ελλάδα. Και όμως διαπραγματεύεται ένα καθόλα σύγχρονο θέμα: τις γεωπολιτικές διαστάσεις της εικόνας. Aυτό που εντυπωσιάζει στο βιβλίο δεν είναι ο εκθειασμός των Αρχαίων προγόνων μας – δεν είναι ο πρώτος που το κάνει και άλλοι ίσως τον ξεπερνούν σε επαίνους – αλλά ο ανυπόκριτος εγκωμιασμός των Ελλήνων Πατέρων της Εκκλησίας, από τον Μέγα Αθανάσιο μέχρι τον άγιο Νικηφόρο, τον Πατριάρχη και η αναγνώριση ότι η νίκη των εικονολατρών επί των εικονομάχων συνιστά μέγιστη πολιτισμική κατάκτηση. Η διεισδυτική του ματιά συνδυάζει την κοινωνιολογική κριτική και το θεολογικό σχόλιο.

Ο νέος “διωγμός των νηπίων”

Ο νέος “διωγμός των νηπίων”

Η αποϊέρωση της Δύσης

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

“Η δουλεία είναι η νέα ελευθερία. Μόνος του, ελεύθερος, ο άνθρωπος είναι πάντα νικημένος. Αλλά αν αποκηρύξει την προσωπικότητά του, αν υποταχθεί ολοκληρωτικά και απόλυτα, τότε μπαίνει μέσα στην συλλογική δύναμη... έχουμε κόψει τους δεσμούς μεταξύ παιδιού και γονέων, μεταξύ ανθρώπων, μεταξύ άνδρα και γυναίκας. Αλλά αργότερα, δεν θα υπάρχει ούτε γυναίκα ούτε φίλος”. (Από το “1984” του Όργουελ).

Χριστούγεννα για μια ακόμη χρονιά και η συντονισμένη κατεδάφιση του πνεύματος της μεγάλης αυτής γιορτής συνεχίζεται υπό τις προσταγές της παγκοσμιοποίησης, παρά την βαθειά κρίση της. Γιατί η παγκοσμιοποίηση δεν είναι μόνο η επικράτηση σε όλες τις χώρες του πλανητικού ολοκληρωτισμού των τραπεζιτών. Είναι και οι εντολές των επικυρίαρχων ελίτ: “χτυπήστε τις παραδόσεις τους για να τους κάνετε να υποταχθούν”.

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

ΚΑΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ

Σήμερα λύθηκαν τὰ μακροχρόνια δεσμά.

Ὁ διάβολος καταντροπιάστηκε.

Οἱ δαίμονες δραπέτευσαν.

Ὁ θάνατος καταργήθηκε.

Ὁ παράδεισος ἀνοίχτηκε.

Ἡ κατάρα ἐξαφανίστηκε.

Ἡ ἁμαρτία διώχτηκε.

Ἡ πλάνη ἀπομακρύνθηκε.

Ἡ ἀλήθεια ἀποκαλύφθηκε.

Τὸ κήρυγμα τῆς εὐσεβείας ξεχύθηκε καὶ διαδόθηκε παντοῦ.

Ἡ Βασιλεία τῶν οὐρανῶν μεταφυτεύθηκε στὴ γῆ.

Οἱ ἄγγελοι συνομιλοῦν μὲ τοὺς ἀνθρώπους. 

Ὅλα ἔγιναν ἕνα…

(Ἁγ. Ἱωάννου Χρυσοστόμου)

«Νεφύδριον» οι προκλήσεις και θα παρέλθουν σύντομα

«Νεφύδριον» οι προκλήσεις και θα παρέλθουν σύντομα

Μήνυμα αισιοδοξίας από τον Αρχιεπίσκοπο Ιερώνυμο

Ψυχραιμία απέναντι στις προκλήσεις των Τούρκων και των άλλων γειτόνων μας συνέστησε ο Αρχιεπίσκοπος Αθηνών και Πάσης Ελλάδος Ιερώνυμος από την πόλη της Κέρκυρας, όπου βρέθηκε για την εορτή του πολιούχου του νησιού Αγ. Σπυρίδωνα.

Μιλώντας στο Αθηναϊκό Πρακτορείο, ο Αρχιεπίσκοπος χρησιμοποίησε μια πολύ ωραία φράση του Αγίου Χρυσοστόμου: «νεφύδριον και θάττον παρελεύσεται», δηλαδή μικρό νέφος είναι και θα φυσήξει ο αέρας και θα το πάρει.

Σιατίστης Παύλος: «Μαζί με τον Φίλη τελειώνει και η Αριστερά;»

«Μαζί με τον Φίλη τελειώνει και η Αριστερά;»

«Ο Υπ. Παιδείας ως κοινός λασπιάς είναι ακατάλληλος και απαράδεκτος»

Του Σεβ. Μητροπολίτου Σισανίου και Σιατίστης Παύλου

Ὁ Ὑπουργός Παιδείας κ. Φίλης τελείωσε. Τόν «ἀριστερό» Ὑπουργό τῆς Παιδείας κ. Φίλη τόν τελείωσε ὁ ἀληθινός ἀγωνιστής τῆς ἀριστερᾶς Μανώλης Γλέζος.

Τόν εἶπε μετ’ ἐπιτάσεως βλάσφημο καί ἐπί πλέον ὅτι τά λόγια τοῦ κ. Φίλη τά ὅσα ἐξεστόμισε εἶναι «γιά γέλια καί γιά κλάμματα», τόν εἶπε δηλαδή ἀνόητο καί ἐπικίνδυνο.

Ἕνας ἄνθρωπος πού στούς πραγματικούς ἀγῶνες ἦταν παρών καί ὄχι στούς «ἀγῶνες» τῶν σαλονιῶν.

Ὁ Μανώλης Γλέζος ἀναφερόμενος σέ πραγματικά γεγονότα τῆς Κατοχῆς εἶπε ξεκάθαρα ὅτι ἡ Ἐκκλησία ὑπῆρξε ὁ πρῶτος ἀντιστασιακός.

Πατροκοσμάς (1714-1779): «Ποτέ την Κυριακή!»…

Πατροκοσμάς (1714-1779): «Ποτέ την Κυριακή!»…

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Κάθε χρόνο, στις 24 Αυγούστου, η ελληνική Ορθοδοξία γιορτάζει την μνήμη του εθναποστόλου αγιορείτη Αγίου Κοσμά του Αιτωλού, του Πατροκοσμά “χτίστη της Ρωμιοσύνης”, όπως έχει μείνει στην μνήμη του λαού μας.

Ο Πατροκοσμάς πρωτοστάτησε στην πατριδογνωσία και την αφύπνιση του σκλαβωμένου γένους οργώνοντας (από το 1760) με μεγάλες περιοδείες όλη την ηπειρωτική Ελλάδα, από την Θράκη έως την Πελοπόννησο και τα νησιά. Απ' όπου περνούσε έχτιζε σχολεία και αναχαίτιζε την αμάθεια, τον εκτουρκισμό και την εγκατάλειψη της ελληνικής γλώσσας.

Η Παναγιά των Ελλήνων!

Η Παναγιά των Ελλήνων!

Ο Αύγουστος για τον Ελληνισμό είναι αναμφισβήτητα ταυτισμένος με την Παναγία. Η γιορτή της Κοίμησης της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι από τις μεγαλύτερες της Χριστιανοσύνης και κορυφώνεται σταδιακά μέχρι τον εορταστικό Δεκαπενταύγουστο.

Πάσχα του καλοκαιριού ονομάζει ο λαός το Δεκαπενταύγουστο, καθώς η Μεγαλόχαρη θεωρείται το ιερότερο πρόσωπο της Ορθοδοξίας.

Μνημονεύοντας Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη...

Μνημονεύοντας Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη...

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

[Δεκαπενταύγουστος του 2016 και, καθώς η γενικευμένη ανομία των κρατούντων πυκνώνει τον καθημερινό ζόφο, γίνεται όλο και πιο επιστητό ότι μόνο με τραγικό λόγο μπορεί να ερμηνευθεί η σημερινή πραγματικότητα. Από την δεκαετία του ’90, όταν ο Σάμιουελ Χάντινγκτον, στην στρατηγική του μελέτη «Η Σύγκρουση των Πολιτισμών», περιέγραφε την Ελλάδα ως μια «ανωμαλία» στον δυτικό πολιτισμό αποκαλώντας την «ο Ορθόδοξος παρείσακτος», διαγραφόταν ο βρόχος που μας έστηναν προκειμένου να «προσαρμοστούμε» στα «ήθη» της δυτικής κλεπτοκρατίας και τις επιταγές της νέας παγκόσμιας τάξης. Σήμερα, μετά από μια άφρονα ευρω-πορεία και... μία αλλόφρονα κοινωνική «αφύπνιση», το μέγιστο πολιτικό καθήκον του Έλληνα, της επιβίωσής του ως ιδιότυπος και αρχέγονος πολιτισμός, ταυτίζεται με την υπεράσπιση της πεμπτουσίας της Ζωής του. Μέσα στο στρατηγικό περιβάλλον της τρέχουσας περιφερειακής και παγκόσμιας αναδόμησης, είναι επιτακτικό ξανά να βρούμε την ψυχή μας μνημονεύοντας, όπως μας συμβουλεύει ο Οδυσσέας Ελύτης, Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη...].

Ένα μεγάλο δίδαγμα του 20^ου αιώνα είναι πως τα ιδεολογικά μορφώματα έρχονται και παρέρχονται, αλλά οι θρησκείες παραμένουν ακλόνητες.

Πολλές χιλιάδες λαού στο Κίεβο στον Ορθόδοξο Μαραθώνιο για την Ειρήνη

Πολλές χιλιάδες λαού στο Κίεβο στον Ορθόδοξο Μαραθώνιο για την Ειρήνη

Γράφει η Βενετία Κάντζια

Ο μοναδικός Μαραθώνιος για την Ειρήνη των Ουκρανών προσκυνητών (που ανήκουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία του Πατριαρχείου Μόσχας), με επί πλέον αφορμή τα 1028 χρόνια της βάπτισης του ρώσικου λαού στην Ορθοδοξία, παρά τα πολλά προβλήματα και τις δυσκολίες που τους δημιούργησαν για να εμποδιστούν να φθάσουν στο Κίεβο ιστορική πρωτεύουσα των Ρώσων – τον τελικό τους σκοπό – ολοκληρώθηκε ειρηνικά και με επιτυχία με την λειτουργία έξω από το ιστορικό μοναστήρι Vladimirskaia Gorkat.

Ιστορικό προσκύνημα στην Μονή Σεντνάγια εν μέσω πολέμου στην Συρία!

Ιστορικό προσκύνημα στην Μονή Σεντνάγια εν μέσω πολέμου στην Συρία!

Ο Αρχιεπίσκοπος Κύπρου Χρυσόστομος ο Β', επισκεπτόμενος την Συρία, συναντήθηκε την Δευτέρα 25 Ιουλίου με τον πρόεδρο Άσσαντ και συζήτησαν για την κατάσταση στην δοκιμαζόμενη χώρα και τους ιστορικούς δεσμούς των δύο λαών.

Ο Προκαθήμενος της Κυπριακής Ορθοδοξίας και η συνοδεία του έγιναν δεκτοί με θερμές εκδηλώσεις από τον συριακό λαό και την Ελληνορθόδοξη κοινότητα της Συρίας.

Όπως μεταδίδει το πρακτορείο ειδήσεων της Συρίας, SANA, ο Αρχιεπίσκοπος υπογράμμισε ότι, με βάση την εμπειρία που αποκόμισε, ο λαός της Συρίας οδεύει προς έξοδο από την κρίση και νίκη κατά της τρομοκρατίας.