Ο Αγγλοσαξωνικός παράγοντας στη νεώτερη ιστορία της Ελλάδας - Η Αγγλική πολιτική από το 1821 έως σήμερα

Ο Αγγλοσαξωνικός παράγοντας στη νεώτερη ιστορία της Ελλάδας

Η Αγγλική πολιτική από το 1821 έως σήμερα

 

Απόστασε το χέρι μου από το να μουντζώνω

και σάλιο δεν μου έμεινε από το φτύσε φτύσε,

αλλ’ έως τώρα τίποτε μ’ αυτά δεν κατορθώνω,

και συ, Ευρώπη, μας γελάς και πάντα ίδια είσαι.

(Γεώργιος Σουρής, Στην Ευρώπη)

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Η υπογραφή της Ελληνο-Αμερικανικής συμφωνίας για τις αμερικανικές βάσεις ουσιαστικά ανανεώνει την πολύχρονη εξάρτησή μας από τον αμερικανικό παράγοντα, που διαδέχτηκε την αγγλική «προστασία» μετά τον Εμφύλιο. Όμως, η μελέτη της ιστορίας προκαλεί πολλά ερωτήματα για το αν και πόσο μας ωφέλησε η πρόσδεσή μας στο αγγλοσαξωνικό μπλοκ για τόσες δεκαετίες. Οι Αμερικανοί με τις βάσεις τους ήταν εδώ και το ’74, όταν χάθηκε η μισή Κύπρος, και το ’87, και το ’96 με τα Ίμια κι εδώ και χρόνια που η Τουρκία αλωνίζει στις ελληνικές θάλασσες. Δεν μας βοήθησαν σε τίποτα.

Είναι γεγονός ότι το μεγάλο προτέρημα της Αγγλίας που την έκανε μεγάλη δύναμη, εκτός από την βιομηχανική επανάσταση, ήταν η γεωγραφική της θέση. Βρίσκεται μέσα στην Ευρώπη και «δεν είναι μέσα στην Ευρώπη». Αυτό το νησί η θάλασσα, που το περικλείει γύρω-γύρω, το έκανε μοιραία ναυτική δύναμη… Από αυτό ξεκίνησε και δημιούργησε τις αποικίες που της έδωσαν πλούτο και διπλωματική ισχύ στα παγκόσμια πράγματα. Η θάλασσα είναι αυτή που ένωσε Έλληνες και Άγγλους στη νεώτερη ιστορία, μετά τον 18ο αιώνα. Αν υπάρχει άλλος λαός, εκτός από τον ελληνικό, για τον οποίον οι έννοιες «θάλαττα-θάλαττα» και «τα ξύλινα τείχη» να έχουν τόσο ύψιστη σημασία, αυτός είναι ο αγγλικός λαός.

Όμως, αν δούμε την πραγματική ιστορία, θα καταλάβουμε ότι τα συμφέροντα των Άγγλων ποτέ δεν συνέπιπταν με τα δικά μας συμφέροντα μετά το 1821, που ξεκίνησε η Ελληνική Επανάσταση. Απλώς το φιλοαγγλικό κατεστημένο φρόντιζε πάντα να συγκαλύπτει αυτή την αλήθεια για πολλούς λόγους και, κυρίως, για να μην κατέβει ποτέ η Ρωσία στο Αιγαίο και την Μεσόγειο.

78 χρόνια από τη μάχη του Στάλινγκραντ

 78 χρόνια από τη μάχη του Στάλινγκραντ

Εβδομήντα οκτώ χρόνια πριν, στις 2 Φεβρουαρίου 1943, σαν αστραπή σχίζει το ευρωπαϊκό σκοτάδι η είδηση της νίκης.

Οι απλοί άνθρωποι, οι εργάτες, οι χωρικοί αναχαιτίζουν τις στρατιές των χιτλερικών δημίων, οργάνων του διεθνούς κεφαλαίου, στέλνοντας σ' όλους τους σκλαβωμένους λαούς το μήνυμα της ελπίδας!

Μια λέξη κρέμεται στα χείλη όλων: Στάλινγκραντ! Ισοδυναμεί με την λέξη "Ελευθερία".

Σήμερα, που και πάλι οι ίδιες βάρβαρες ορδές των οικονομικών δολοφόνων και των τοκογλύφων ξεχύνονται εναντίον μας από την μαύρη καρδιά της Ε.Ε., ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ. Ας τους απαντήσουμε ξανά με τον ίδιο τρόπο: 

Στάλινγκραντ! 

Σήμερα κλείνουν 78 χρόνια από το τέλος της μάχης του Στάλινγκραντ, μιας από τις δραματικότερες μάχες όλων των εποχών. O ιστορικός υλισμός θα βλέπει πάντοτε σκεπτικά δηλώσεις όπως ότι το τάδε ή το δείνα γεγονός άλλαξε την ιστορία. Αυτό φυσικά δεν μπορεί να στερήσει από συγκεκριμένα γεγονότα την κολοσσιαία καθοριστικότητα που είχαν για την εξέλιξη της ιστορίας των ανθρώπων και των κοινωνιών. Εδώ λοιπόν θα αποδώσουμε την δέουσα σημασία και τιμή στην σημαντικότερη και πιο πολυσυζητημένη ίσως μάχη του Β’ Παγκόσμιου Πόλεμου.

Η κατάσταση του Ανατολικού Μετώπου  στα μέσα του 1942

Σοβιετικοί μαχητές στην επίθεση

Η Γερμανική εκστρατεία απέναντι στη Σοβιετική Ένωση που ξεκίνησε το καλοκαίρι του 1941 μόνο σαν ένα τεράστιο αψυχολόγητο ποντάρισμα με εξίσου μεγάλο ρίσκο μπορεί να χαρακτηριστεί. Η αήττητη σχεδόν μέχρι τότε ναζιστική πολεμική μηχανή είναι στραμμένη απέναντι σε μια αχανή χώρα, με άγνωστα χαρακτηριστικά και άγνωστες δυνατότητες. Αυτό είχε ήδη φανεί σε ένα βαθμό μέχρι τότε, όταν οι εκτιμήσεις των Ναζί έχουν ήδη αποδειχθεί εσφαλμένες. Οι έτσι κι αλλιώς ρατσιστές και ανορθολογικοί ναζί έχουν υποτιμήσει απίστευτα τον αντίπαλό τους: Ο σοβιετικός στρατός είναι σχετικά αξιόμαχος, αν και όχι σε επαρκές επίπεδο ακόμα, οι παραγωγικές δυνατότητες της νεαρής ακόμα ΕΣΣΔ έχουν διασωθεί από την εισβολή και δουλεύουν σε πλήρως πολεμικούς ρυθμούς και το καθεστώς είναι προφανώς δημοφιλέστερο από τους κατακτητές και τους προδότες και δεν έχει καταρρεύσει σε μια νύχτα όπως υπολόγιζε η ναζιστική ηγεσία.Επίσης, μετά τις πρώτες γρήγορες (και μεγάλες επιτυχίες)  του Γερμανικού  στρατού ως τον Οκτώβρη του 1941 η υπόθεση της ήττας του Κόκκινου Στρατού μετράει ήδη μια ηχηρή αποτυχία έξω από τη Μόσχα τον Δεκέμβρη και το Γενάρη της νέας χρονιάς.Μέσα σε μια λευκή κόλαση στους -50 βαθμούς Κελσίου σε φάσεις, είναι η πρώτη φορά που οι Γερμανοί ηττώνται σε τόσο μεγάλο επίπεδο, μεγέθους ομάδων στρατιών δηλαδή (μιλάμε για εκατοντάδες χιλιάδες στρατιωτών σε κάθε πλευρά) και η νέα χρονιά θα βρει τις δύο δυνάμεις να αναζητούν το επόμενο βήμα τους κοιτώντας πιο προσεκτικά τον εχθρό απέναντι.

Αρκάδες στο Ναύπλιο, 1920

Αρκάδες στο Ναύπλιο, 1920

Η Αρκαδία, η οποία είναι γεγονός ότι αποτελεί τον αρχαιότερο τόπο της Ελλάδας, είναι μια περιοχή που ανέδειξε πολλούς σημαντικούς ανθρώπους των γραμμάτων, των τεχνών και της πολιτικής.

Με αφορμή μια μοναδική και σπάνια φωτογραφία από το 1920, τραβηγμένη στο Ναύπλιο από το Getty Images, ας ακούσουμε την κα Νίκη Κούλη - Κούρταλη, δημιουργό του Arcadia Portal, να μας μιλήσει για την ιστορία της παραδοσιακής αρκαδικής φορεσιάς. 

Η λαϊκή φορεσιά της Αρκαδίας

"Φούστη την φουστανέλλα σου εγώ την έχω ραμμένη", από δημοτικό ποίημα της Αρκαδίας

της Νίκης Κούλη – Κούρταλη, Eνδυματολόγου

Στον ελληνικό χώρο, ο λαϊκός πολιτισμός κάτω από το καθεστώς της δουλείας, μπόρεσε να αναπτυχθεί μέσα στην κοινότητα. Η ελληνική φορεσιά, διατηρεί στοιχεία από την αρχαιότητα.

Η επιδημία της «ψευδοφάνειας»: η μεγαλύτερη μάστιγα για τον Έλληνα

 Η επιδημία της «ψευδοφάνειας»: η μεγαλύτερη μάστιγα για τον Έλληνα 

«…Δεν θέλουμε όνομα και τίτλους,

Μήτε επιγράμματα.

Δώστε μας πίσω την ψυχή μας

Το μέσα πλούτος μας

Κι ας είναι ελιά το δείπνο μας

Και το νερό γλυφό.

Δώστε μας πίσω τα παιδιά μας

Και την ψυχή μας…»

(Κύπρος Χρυσάνθης, Εξομολόγηση)

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Δύο καθοριστικά γεγονότα ήταν αυτά που σημάδεψαν την τελευταία φάση (1828-1829) του Ελληνικού Απελευθερωτικού Αγώνα που ξέσπασε το 1821 και θα γιορτάσουμε τα 200 χρόνια από την έναρξή του σε μερικούς μήνες.

Η παρέμβαση του Γαλλικού στρατού 15.000 ανδρών, που έδιωξαν τα υπολείμματα των στρατευμάτων του Ιμπραήμ από τον Μωριά, καθώς και η προέλαση των Ρώσων μέχρι την Αδριανούπολη κατά τον ρωσοτουρκικό πόλεμο, που ανάγκασαν τον Σουλτάνο να απομακρύνει από τη νότια Ελλάδα όλες τις δυνάμεις του.

Λίγες ημέρες μετά την λήξη της Δ’ Εθνοσυνέλευσης του Άργους, το φθινόπωρο του 1829, τελείωσαν τα πολεμικά γεγονότα της Ελληνικής Επανάστασης. Οι επιχειρήσεις από τον τακτικό πλέον ελληνικό στρατό στην Ρούμελη, υπό την διοίκηση του Δημητρίου Υψηλάντη κατ’ εντολήν του Κυβερνήτη Ιωάννη Καποδίστρια, ανάγκασαν τους Τούρκους της Αττικο-Βοιωτίας σε δεινή ήττα και συνθηκολόγηση. Οι Τούρκοι δέχτηκαν να εκκενώσουν την Ανατολική Στερεά, την ώρα που οι τρεις σύμμαχες δυνάμεις -Γαλλία, Ρωσία και Αγγλία- διαβουλεύονταν για την τύχη των εξεγερμένων Ελλήνων.

ΠΑΤΡΙΔΑ, ΣΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΣΟΥ…

ΠΑΤΡΙΔΑ, ΣΑΝ ΤΟΝ ΗΛΙΟ ΣΟΥ…

Λορέντζος Μαβίλης

Στις 28 Νοεμβρίου του 1912, κατά την διάρκεια του Πρώτου Βαλκανικού Πολέμου, βρίσκει ομηρικό θάνατο ο Επτανήσιος λυρικός ποιητής Λορέντζος Μαβίλης, σε ηλικία 52 ετών. Τραυματίστηκε στην Μάχη του Όρους Δρίσκου, στην επιχείρηση του στρατού μας για την απελευθέρωση των Ιωαννίνων.

«Δεν είχα φανταστεί ποτέ ότι θα είχα την μεγάλη τιμή να πεθάνω για την Ελλάδα», είχε πει, θυμίζοντας το επιτάφιο επίγραμμα του Αισχύλου όπου τονίζεται η συμμετοχή του μεγάλου τραγικού ποιητή στην Μάχη του Μαραθώνα.

Φλογερός πατριώτης, ρομαντικός οραματιστής, ανηψιός του Καποδίστρια από την πλευρά της μητέρας του, ο Μαβίλης διατηρούσε δεσμό με την ποιήτρια Μυρτιώτισσα, η οποία υπηρετούσε την ερωτική ποίηση. Το ποίημά της «Τι άλλο, καλέ μου» είναι αφιερωμένο στην μνήμη του.

Μακρυγιάννης: Η πατρίδα να μην κυβερνιέται με το “έτζι θέλω”

Μακρυγιάννης: Η πατρίδα να μην κυβερνιέται με το “έτζι θέλω”

Επέτειος 3ης Σεπτεμβρίου 1843-Αποσπάσματα από τα «Απομνημονεύματα» * του Μακρυγιάννη

Είδα ότι η Κυβέρνησή µας έφυγε όλως-διόλου από την δικαιοσύνη. Τότε έπρεπε ο κάθε αγωνιστής να προσέχη δια την πατρίδα του και του-λόγου-του “να µην κυβερνιέται µε το ”έτζι-θέλω””.

Αφού κατήχησα όλο το κράτος ” µε τις υπογραφές, έκρινα εύλογον να βάλω και πολιτικούς εις την πρωτεύουσα. Κανένας άλλος δεν ήταν να είχα ‘µπιστοσύνη -ο Μεταξάς, ότι έδειξε και χαραχτήρα εις την προεδρία του Μαυροκορδάτου. Τότε ορκιζόµαστε ότι να κάµωµεν Εθνική Συνέλεψη και Σύνταµα, να διοικιώµαστε τοιούτως. Κι’ αν ο Βασιλέας υπογράψη, να ήµαστε υπέρ του, αν δεν υπογράψη, να του είµαστε αναντίοι, ότι τότε θα µας σκοτώση….είπα θα δέσουµεν τον Βασιλέα µε νόµους. (…)

Η εξέγερση

Το βράδυ πάλε συνάζω ανθρώπους και βάνω το σκέδιον εις την ενέργειαν. Ο Θεός στράβωσε την εξουσίαν και την ενέκρωσε, από την δικαιοσύνη οπού είχε• κι’ ο Βασιλέας κι’ όλοι αυτείνοι κοιµάτον. Συνάζονταν άνθρωποι µε τ’ άρµατά τους κι’ έρχονταν εις το περιβόλι µου και εις το σπίτι µου και οι δραγάτες.(…)

Ρευστοί Καιροί για τον Ελληνισμό

Ρευστοί Καιροί για τον Ελληνισμό 

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

«Πολεμούν και πολεμούν και πολεμούν, πολεμούν τώρα, πολεμούσαν και στο παρελθόν και θα πολεμούν και στο μέλλον…»
(Φιόντορ Ντοστογιέφσκι, Το Υπόγειο)

Αυτό που μπορούμε να δούμε στην ιστορία του ανθρώπου είναι ότι, η μια κατάσταση έκτακτης ανάγκης ακολουθεί την προηγούμενη.

«Το επόμενο δραματικό επεισόδιο, η επόμενη μεγάλη έκρηξη φαίνεται πως παραμονεύουν κρυμμένα στην επόμενη γωνία». Αυτά έλεγε ο πρώην αρχισυντάκτης του έγκυρου επιστημονικού περιοδικού New Scientist Μαρκ Μπιουκάναν (Mark Buchanan) στην εισαγωγή της έρευνάς του για την πολυπλοκότητα και το χάος στον ρου της ιστορίας (ελληνική έκδοση με τον τίτλο Κρίσιμη Κατάσταση, εκδ. Τραυλός 2001). Ήταν στην αρχή της νέας χιλιετίας, που επικρατούσε η κατασκευασμένη αισιοδοξία για το μέλλον της παγκόσμιας κοινότητας και δεν είχαν φανεί ακόμα τα δυσοίωνα προμηνύματα.

Λίγο νωρίτερα, ο Βρετανός ιστορικός Niall Ferguson, εξετάζοντας τις χαοτικές δυνάμεις που εξυφαίνουν την ιστορία, περιέγραψε «την πιο διάσημη λανθασμένη στροφή» (The Pity of War, εκδ. Penguin, 1992).

Ο εμφύλιος της Λιβύης και η απειλούμενη αρχαία κληρονομιά της Κυρηναϊκής

Ο εμφύλιος της Λιβύης και η απειλούμενη αρχαία κληρονομιά της Κυρηναϊκής
(Κυρήνη, η μεταφορά των Δελφών στην Αφρική)

Κυρήνη, η ελληνική αποικία της Λιβύης
Την Κυρήνη ίδρυσαν Δωριείς άποικοι από τη Θήρα το 631 π.Χ. Τον χώρο της Αγοράς περιβάλλουν επιβλητικά ερείπια στοών και βωμοί θεών. Στα ΝΑ της βρίσκονται δημόσια κτίρια, επιβλητικές οικίες με μεγάλες περίστυλες αυλές, με ψηφιδωτά και μαρμαροθετήματα. Στα ΒΔ της Αγοράς, η Ιερά οδός οδηγεί στην Ιερή Πηγή και το Τέμενος του Απόλλωνα, αφού περάσει από το Νυμφαίο. Ο ναός του Απόλλωνα γειτονεύει με άλλους ναούς. Μπροστά του, αρχαία κρήνη εικονίζει τη νύμφη Κυρήνη να πνίγει λιοντάρι ενώ η Αφρική τη στεφανώνει. Λίγο ανατολικότερα βρίσκεται ένα από τα τέσσερα θέατρα της Κυρήνης. Το νεκροταφείο της, μήκους 5 χλμ., είναι το μεγαλύτερο του αρχαίου κόσμου.

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*
(με στοιχεία από την Society for Libyan Studies)

Η Λιβύη απασχολεί τους τελευταίους μήνες ξανά την επικαιρότητα από την στιγμή που ο στρατός του στρατάρχη Χαλίφα Χάφταρ ξεκίνησε, στις αρχές Απριλίου, την επίθεση για να καταλάβει την πρωτεύουσα Τρίπολη. Εδώ και οκτώ χρόνια, η ιδιαίτερη αυτή βορειοαφρικανική χώρα έχει βυθιστεί στο χάος μετά την ανατροπή, εν μέσω της Αραβικής Άνοιξης, του καθεστώτος Καντάφι. Οι αντίπαλοι σήμερα είναι ο Λιβυκός Εθνικός Στρατός (ΛΕΣ) και οι ισοδύναμες σχεδόν φιλοκυβερνητικές δυνάμεις του Κογκρέσου της Τρίπολης.

Το αδιέξοδο φαίνεται αυτή την στιγμή πλήρες και οι περιφερειακές δυνάμεις υποδαυλίζουν την κατάσταση συνεχώς. Τα Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα, η Αίγυπτος και οι Σαουδάραβες είναι στο πλευρό του Χάφταρ για να περιορίσουν την επιρροή των ισλαμιστών. Αντίθετα, το Κατάρ και η Τουρκία στηρίζουν την αναγνωρισμένη κυβέρνηση της Τρίπολης και τον φιλοκυβερνητικό στρατό, ο οποίος αποκλείει κάθε πιθανότητα συμβιβασμού.

Το “Σύνδρομο Sputnik” στον ανταγωνισμό των υπερδυνάμεων

Το “Σύνδρομο Sputnik” στον ανταγωνισμό των υπερδυνάμεων

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

“Υπάρχουν δεκαετίες που τίποτα δεν συμβαίνει, και εβδομάδες που συμβαίνουν όσα σε δεκαετίες”
[Β. Ι. Λένιν]

Η 12η Απριλίου είναι ταυτισμένη με μια από τις πιο ένδοξες σελίδες στην ιστορία της ανθρωπότητας. Ο Ρώσσος Γιούρι Γκαγκάριν, σμήναρχος της Σοβιετικής Πολεμικής Αεροπορίας, πραγματοποίησε την πρώτη έξοδο του Ανθρώπου στο Διάστημα και έγινε ο πρώτος κοσμοναύτης του πλανήτη.
Λίγο περισσότερο από εξήντα χρόνια πριν από την ομιλία του Βλαδίμηρου Πούτιν και την εξαγγελία των υπερ-υπερηχητικών όπλων του είχε αρχίσει η Εποχή του Διαστήματος σε ένα περιστατικό που συντάραξε την Δύση και απείλησε να μεταβάλει την παγκόσμια ισορροπία ισχύος.
Είναι μια ιστορία ίντριγκας, πολιτικής, διπλωματίας και τεχνολογίας που αφορά το πρώτο ανθρώπινης κατασκευής αντικείμενο, το οποίο τέθηκε σε τροχιά γύρω από την Γη, τον Sputnik I της Σοβιετικής Ένωσης.

Οι ήρωες ενός ακήρυκτου πολέμου

Οι ήρωες ενός ακήρυκτου πολέμου

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Το πρόσφατο ελληνικό παρελθόν έχει πολλές όψεις. Η τελευταία κρίση στους Βουλιαράτες της Βορείου Ηπείρου επανέφερε στο προσκήνιο μια από τις αθέατες όψεις του, η οποία αποτελεί ταμπού για τους θεσμούς της μεταπολιτευτικής μας δημοκρατίας. Η δολοφονία του Έλληνα μειονοτικού από τις ειδικές δυνάμεις καταστολής του αλβανικού καθεστώτος έθεσε ξανά επί τάπητος το ζήτημα της θυσίας για την πατρίδα (κάτω από οποιεσδήποτε συνθήκες) και του πολέμου (με τους θρασείς γείτονες που διεκδικούν εδάφη και ιστορία δική μας) ενεργοποιώντας ενστικτωδώς τις λειτουργίες αυτοάμυνας του πολιτικού μας συστήματος, το οποίο έσπευσε να περιθωριοποιήσει το γεγονός, απαξιώνοντας τον νεκρό και την βαθύτερη σημασία της πράξης του.

Το μεγάλο Ρωσσικό Πάρτυ της Νέας Υόρκης – Μια άγνωστη σχεδόν ιστορία!

Το μεγάλο Ρωσσικό Πάρτυ της Νέας Υόρκης

Μια άγνωστη σχεδόν ιστορία!

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Στις 4 και 5 Νοεμβρίου του 1863, επί δύο ολόκληρα εικοσιτετράωρα οι Νεοϋορκέζοι χόρευαν στους δρόμους σ’ ένα ξέφρενο πάρτυ που είχε οργανώσει η κυβέρνηση των Βορείων. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα θεάματα στην ιστορία της πόλης και έγινε προς τιμήν των αξιωματικών και των πληρωμάτων του Ρωσσικού στόλου του Ατλαντικού, που είχε καταπλεύσει στη Νέα Υόρκη κατά την σκοτεινότερη ώρα του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Ένα γεγονός που έκρινε σε μεγάλο βαθμό την έκβασή του υπέρ των Βορείων.

Προς τιμήν αυτού του ελάχιστα προβεβλημένου γεγονότος γίνεται κάθε φθινόπωρο το ετήσιο γκαλά της American-Russian Corporation Federation στη Νέα Υόρκη.

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας Των Ελλήνων

Κωνσταντίνος Παλαιολόγος, Ο Τελευταίος Αυτοκράτορας Των Ελλήνων

“Η Πόλις μου αλίσκεται καί εγώ ζώ έτι;”
“Θέλω θανείν μάλλον ή ζήν”
(29 Mαΐου 1453)
της Αθηνάς Κατσαφάδου
Ή σημερινή αποφράς μέρα είναι πληγή πού δέ λέει νά κλείσει. Ή βασιλίς τών πόλεων ή Κωνσταντίνου Πόλη έπεσε στά χέρια τών Οθωμανών. Ή βασιλεύουσα άλλαξε πίστη , άλλαξε γλώσσα , άλλαξε κουλτούρα. Ή βασιλίς έπεσε στά χέρια βαρβάρων. Ή ιαχή ΄΄ εάλω ή Πόλις΄΄ ακούγεται σά θρήνος από αυτήν τήν καταραμένη Τρίτη , στίς 29 τού Μαϊου τού 1453 μέχρι σήμερα από τήν θάλασσα τού Μαρμαρά, στόν βόσπορο , στήν Μεσόγειο, σέ όλες τίς χώρες τής Δύσης καί τής Ανατολής.Στιγματίστηκε ό χρόνος. Σταμάτησε. Τό ρολόϊ τού χρόνου κόλλησε. Γιά τήν ψυχή άπαντος τού ελληνισμού αυτή ή ημερομηνία τόν στοιχειώνει. Είμαστε ή μόνη χώρα τής Ευρώπης πού δέν έχουμε απελευθερώσει τήν πρωτεύουσά μας (Γλύκατζη Αρβελέρ). Ό ελληνισμός πενθεί. Οί εκκλησιές μας τελούν μνημόσυνο υπέρ αναπαύσεως τών ψυχών τών πεσόντων στά τείχη τής Πόλης υπερασπιζόμενοι τήν Πίστη καί τήν Πατρίδα.

Ένα ΟΧΙ “erga omnes”, με αφορμή την Μακεδονία

Ένα ΟΧΙ “erga omnes”!

Μ' αφορμή την Μακεδονία

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα υπό την καταλυτική επιρροή ξένων χωρών και ομάδων συμφερόντων με αποτέλεσμα την απώλεια της κυριαρχίας της. Η οικονομία και οι πολιτικοί μας καθοδηγούνται από τις Βρυξέλλες, την Ουάσιγκτων, το ΔΝΤ, την Γουώλ Στρητ, το ΝΑΤΟ και τους πολυεθνικούς κολοσσούς, των οποίων το μοναδικό ενδιαφέρον είναι να πλουτίζουν οι μέτοχοί τους.

Η δύναμή τους και η εξουσία τους -συνειδητή ή ασυνείδητη, επιδιωκόμενη ή όχι- είναι έκδηλες στην εξωτερική μας πολιτική και αντικατοπτρίζονται σ' αυτό που συμβαίνει τώρα με το “Μακεδονικό”.

Η μεγάλη κοινωνική επανάσταση της Αρχαιότητας

Η μεγάλη κοινωνική επανάσταση της Αρχαιότητας

Εκπληκτική τοιχογραφία με δύο καθιστές μορφές, προσωποποιήσεις της Μακεδονίας (αριστερά) και της Συρίας (δεξιά), σε αντικριστή θέση. Αποτυπώνει το πόσο ζωντανό ήταν το όραμα ενός μεγάλου, ενωμένου, κράτους στον ελληνιστικό κόσμο, το οποίο, δυστυχώς, δεν υλοποιήθηκε ποτέ εξ αιτίας των συνεχών πολέμων μεταξύ των ελληνικών πόλεων και των δυναστειών καθώς και της υπερίσχυσης των συντηρητικών αντιλήψεων που απέκλειαν κάθε κοινωνική μεταρρύθμιση. (Από το Μποσκορεάλε, εκτίθεται στο Εθνικό Μουσείο της Νάπολης).

Αναλογίες με την σημερινή κρίση του Ελληνισμού

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Το μεγάλο άνοιγμα της ψαλίδας μεταξύ πλουσίων και φτωχών, η κοινωνική σύγκρουση ανάμεσα στους λίγους που δανείζουν και στους πολλούς που χρωστούν, εκείνους που διαθέτουν μεγάλες ιδιοκτησίες και όσους ρισκάρουν την ζωή τους καθημερινά στην εργασιακή κόλαση, η υπέρμετρη σημασία, τέλος, την οποία δίνουν στον πλούτο λαός και πολιτικοί δεν είναι κάτι το οποίο συναντάμε για πρώτη φορά στην ιστορία σήμερα. Η κοινωνία κατά την ελληνιστική εποχή, μετά τον θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου (323 π.Χ.) έως την αυτοκτονία της Κλεοπάτρας (30 π.Χ.) και τον αυτοκράτορα Αδριανό (76-138 μ.Χ.), χαρακτηρίζεται από παρόμοια φαινόμενα: κυριαρχεί ο νεοπλουτισμός και η εμπορευματοποίηση, δεν μετράει η καταγωγή και το αυστηρό ήθος όπως παλιότερα στην κλασσική και ηρωϊκή εποχή, τα κοινωνικά προβλήματα “λύνονται” με εξαγωγή πληθυσμών και πολεμικές λεηλασίες (κατ' αναλογίαν με τους σημερινούς “οικονομικούς δολοφόνους”), εξαφανίζεται η διάκριση για την προέλευση του πλούτου, τα πολιτικά δικαιώματα δίνονται πιο εύκολα σε ξένους (ενίοτε μάλιστα πωλούνται) και σταδιακά η Ελλάδα μαραζώνει δημογραφικά μέχρι που αποικίζεται από τους Ρωμαίους.

Η Ώρα της Αλήθειας στην Μέση Ανατολή

Η Ώρα της Αλήθειας στην Μέση Ανατολή

Το Κουρδικό Χαρτί του Ισραήλ

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Την ώρα που γράφονταν αυτές οι γραμμές, στην Γενεύη συνεχίζονταν οι συνομιλίες για το Κυπριακό όπου μια μειοψηφία του 18%, με την ανοχή των “αφελών” της ελληνικής πλευράς, επιδιώκει θρασύτατα να αναδειχθεί σε ισότιμη με τον ελληνικό λαό της Κύπρου, να διαλύσει ένα ανεξάρτητο και κυρίαρχο κράτος, την Κυπριακή Δημοκρατία, και να κατασκευάσει μια διχοτομική και μη-βιώσιμη “Ομοσπονδία”.

Την ίδια στιγμή, οι Τούρκοι, που -μέσω των ενεργούμενών τους Τουρκοκυπρίων- ζητάνε όλα αυτά στο πολύπαθο νησί, αρνούνται όχι μόνο την αυτοδυναμία, αλλά και τα στοιχειώδη ανθρώπινα δικαιώματα στους Κούρδους, έναν πληθυσμό που ισοδυναμεί με το 1/4 σχεδόν των κατοίκων της χώρας τους και πάνω από 40 εκατομμύρια στην ευρύτερη περιοχή.

Κι όλα συμβαίνουν καθώς ο “απρόβλεπτος” Ερντογάν, που ήθελε να γίνει ο νέος ισλαμιστής Χαλίφης της “αναμορφωμένης” Μέσης Ανατολής, φοβάται την διαφαινόμενη κουρδική ανεξαρτησία μετά τις γεωστρατηγικές ανατροπές που προκάλεσε ο πόλεμος της Συρίας και η Αραβική Άνοιξη, η οποία κατέληξε στον Χειμώνα του ISIS.

Ένα μικρό Βυζάντιο στο Κέρας της Αφρικής

Ένα μικρό Βυζάντιο στο Κέρας της Αφρικής

Mια ιστορία από τις 12 Φλεβάρη του 2012

Mια ιστορία από τις 12 Φλεβάρη του 2012

Την ημέρα που, πριν 5 χρόνια, οι ΣαμαροΒενιζέλοι αιματοκύλισαν την Αθήνα και ψήφισαν τον θάνατο της Ελλάδας

Σάββατο 11/2/12 πρωί φτάνω στο σπίτι του Μίκη. Με περιμένει στο γνωστό γραφείο. Θυμάμαι την “εισβολή” που είχα κάνει στο ίδιο γραφείο μερικούς μήνες πριν, τον Αύγουστο του 2011, όταν του μετέφερα τις φωνές απόγνωσης των κατοίκων του Καστελορίζου, και κάποιες σοβαρές καταγγελίες που μου είχαν κάνει. Προσπαθούσα για μέρες να κλείσω ραντεβού με τον Μίκη χωρίς καμία επιτυχία. Έτσι ένα μεσημέρι πήρα την απόφαση και μετά την δουλειά πήγα στο σπίτι του απρόσκλητος: οδός Επιφανούς 1! Χτύπησα το κουδούνι, μου άνοιξε μία κυρία και πρίν προλάβει να μου πεί ο,τιδήποτε την ρώτησα εάν είναι ο Μίκης μέσα. Μου απάντησε καταφατικά, της είπα πως είναι πολύ σοβαρό και πρέπει να τον δώ αμέσως. Χωρίς άλλες κουβέντες με οδήγησε στο γραφείο του. Δεν θα ξεχάσω το έκπληκτο βλέμμα του Μίκη όταν με είδε να εισβάλλω απρόσκλητος!

Το Κυπριακό, οι συνομιλίες, η εδαφική πτυχή: μια ιστορική αναδρομή

Το Κυπριακό, οι συνομιλίες, η εδαφική πτυχή: μια ιστορική αναδρομή

Το Κυπριακό εισέρχεται το 2017 σε μια νέα φάση, ίσως την πιο κρίσιμη σε ό,τι αφορά τις προσπάθειες επίλυσης του προβλήματος με την Συνάντηση της Γενεύης στις 12 Ιανουαρίου. Το Κυπριακό Πρακτορείο Ειδήσεων (ΚΥΠΕ) επιχειρεί μια ιστορική αναδρομή στις διακοινοτικές συνομιλίες, στην χαρτογράφηση των εδαφών της κάθε συνιστώσας, καθώς και μια σύντομη αναφορά στην προ της τουρκικής εισβολής περίοδο της Κυπριακής Δημοκρατίας.

Η επίσημη ανακήρυξη της Κυπριακής Δημοκρατίας έγινε στις 16 Αυγούστου 1960, αφού είχε προηγηθεί ο ένοπλος αγώνας της ΕΟΚΑ 1955-59 και η Διάσκεψη στο Λονδίνο στις 19 Φεβρουαρίου, με παρόντες αντιπροσώπους από την Ελλάδα, την Τουρκία, τη Βρετανία και τις δύο κοινότητες της Κύπρου.

Το Υπουργείο Παιδείας αλλάζει και το μάθημα της Ιστορίας!

Το Υπουργείο Παιδείας αλλάζει και το μάθημα της Ιστορίας!

Σημειώστε τα κεφάλαια προς εξαίρεση ή συνοπτική διδασκαλία στην Α' Λυκείου: Κυκλαδικός Πολιτισμός, Μινωικός Πολιτισμός, Μυκηναϊκός Πολιτισμός, Η σημασία των Περσικών Πολέμων, ο Πελοποννησιακός Πόλεμος, ο Φίλιππος Β’ και το Οικουμενικό Κράτος του Μ. Αλεξάνδρου! Εξ άλλου, τι να τα κάνουμε αυτά "τα αρχαία", τα βαρετά πράγματα; Τι μας χρειάζονται; Έχουμε τόσες μεγάλες στιγμές να θυμηθούμε και να μελετήσουμε! Έτσι κύριε Φίλη; Μετά τις προωθούμενες αλλαγές στα Θρησκευτικά με τη Ριάννα και τη Νατάσα Μποφίλιου και την υποβάθμιση των αρχαίων ελληνικών, εγκύκλιος του υπουργείου Παιδείας που στάλθηκε στους εκπαιδευτικούς της Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, επιβάλλει να διδάσκονται συνοπτικά και να μην εξετάζονται στην Α΄Λυκείου τα ακόλουθα κεφάλαια της αρχαίας ελληνικής ιστορίας: Κυκλαδικός Πολιτισμός, Μινωικός Πολιτισμός, Μυκηναϊκός Πολιτισμός, όπως λέει η εταιρεία Ελλήνων Φιλολόγων.

Επειδή 11/9 δεν είναι μόνο οι δίδυμοι πύργοι....

Επειδή 11/9 δεν είναι μόνο οι δίδυμοι πύργοι....

«Να πηγαίνετε προς τα εμπρός γνωρίζοντας ότι, αργά ή γρήγορα, οι μεγάλες λεωφόροι θα ανοίξουν και πάλι και οι ελεύθεροι άνθρωποι θα περπατούν μέσα από αυτές για να χτίσουν μια καλύτερη κοινωνία. Ζήτω η Χιλή! Ζήτω οι άνθρωποι! Ζήτω οι εργαζόμενοι!

Αυτά είναι τα τελευταία λόγια μου, και είμαι βέβαιος ότι η θυσία μου δεν θα είναι μάταια, είμαι βέβαιος ότι, τουλάχιστον, θα είναι ένα μάθημα ηθικής που θα τιμωρήσει το κακούργημα, δειλία και προδοσία».

Αυτά ήταν τα τελευταία λόγια του Σαλβατόρ Αλιέντε (Salvador Allende Gossens), του εμβληματικού ηγέτη της Unidad Poplular και λαοφιλούς ηγέτη της Χιλής. Λίγο αργότερα θα έπεφτε νεκρός από τα πυρά των φασιστών πραξικοπηματιών.