Αποχή, όπλο μαζικής νοθείας των εκλογών στα χέρια των κυβερνήσεων της Μεταπολίτευσης

Αποχή, όπλο μαζικής νοθείας των εκλογών στα χέρια των κυβερνήσεων της Μεταπολίτευσης

του Γιώργου Ρωμανού, Συγγραφέα Αναλυτή, Ιστορικού Ερευνητή

Τα αδιαμφισβήτητα επίσημα στοιχεία, σχετικά με την διαχρονική Αποχή και τον ρόλο της στην αλλοίωση της λαϊκής βούλησης μας τα παρέχει το ίδιο το Υπουργείο Εσωτερικών. Βάσει αυτών, στις Εκλογές του 2019, ψήφισε μόνο το 57,78% των Ελλήνων πολιτών που έχουν δικαίωμα ψήφου, ήτοι 5.769.644. Άρα, το 100%, των εχόντων δικαίωμα ψήφου είναι 9.985.538. Αποχή επέλεξαν 4.215.894 που ενώ είχαν δικαίωμα ψήφου ΔΕΝ το άσκησαν.

Το 2019, η κυβέρνηση της ΝΔ ψηφίστηκε από 2.251.618 πολίτες οι οποίοι αντιστοιχούν μόνο στο 22,5% επί του συνόλου των 9.985.538 ψηφοφόρων. Αντιστοίχως, στις Εκλογές του 2015, ο ΣΥΡΙΖΑ έλαβε 1.926.526 ψήφους, δηλαδή ποσοστό 19,2%, επί του συνόλου των εχόντων δικαίωμα ψήφου.

Παραβλέποντας αυτή την κραυγαλέα Αποχή η ΝΔ καυχήθηκε, ότι έλαβε ποσοστό 39,85% στις Εκλογές του 2019, ενώ στην πραγματικότητα το ποσοστό της ήταν 22, 5%(!), το οποίο σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί πλειοψηφία στο σύνολο των Ελλήνων πολιτών. Το αντίστοιχο «κυβερνητικό» ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ ήταν μικρότερο. Και τα δύο αυτά κόμματα σχημάτισαν κυβερνήσεις φανερής λαϊκής μειοψηφίας. Κι όμως το Σύστημα της Μεταπολίτευσης τις επέβαλε στον λαό και την χώρα με τις πάγιες αντιλαϊκές και αντιδημοκρατικές μεθόδους δεκαετιών, μεταξύ των οποίων και η Αποχή.

Η Χαμένη Ψήφος

 Η Χαμένη Ψήφος

Σε εκλογές που βγάζουν κυβέρνηση εάν κάποιος απέχει ή ψηφίσει μικρό κόμμα που δεν εκλέγεται η ψήφος του πάει χαμένη. Σε αυτές τις εκλογές που δεν πρόκειται να βγει κυβέρνηση, διότι με την απλή αναλογική δεν βγαίνουν τα κουκιά, η ψήφος σε μικρό κόμμα δεν θα μετρήσει υπέρ κανενός από τους μεγάλους αλλά θα δείξει τι πραγματικά θέλει ο λαός. Για τον λόγο αυτό δεν πρέπει κανείς να δώσει ψήφο σκοπιμότητας, να απέχει ή να ψηφίσει το λιγότερο κακό. Τώρα είναι η ευκαιρία να ψηφίσουν όλοι κατά συνείδηση, όχι για να δώσουν το μήνυμα στο σύστημα,  αφού έτσι και αλλιώς μας γράφουν στα παλιά τους τα παπούτσια,  αλλά για να γίνει καταγραφή της θέλησης μας και να συνειδητοποιήσουμε ότι δεν είμαστε μόνοι μας αλλά αν και ασύνδετοι είμαστε πολλοί και να αποκτήσουμε το συναίσθημα της ομοψυχίας αλλά κυρίως της ελευθερίας.

Ηλίας Σταμπολιάδης

Μηχανικός Μεταλλείων Μεταλλουργός

πρώην Καθηγητής Πολυτεχνείου Κρήτης

Βρίσκεται η Ελλάδα στα πρόθυρα της εξαφάνισης, ή θα εξεγερθεί μέσω εκλογών;

Βρίσκεται η Ελλάδα στα πρόθυρα της εξαφάνισης, ή θα εξεγερθεί μέσω εκλογών;

του Ουίλλιαμ Μάλλινσον*

Για να αποφύγει η Ελλάδα τον κίνδυνο άλλης μιας ανόδου στην εξουσία μιας απολυταρχίας αμερικανικής έμπνευσης, χρειάζεται ένα νέο κόμμα/κίνημα, το οποίο θα δρα με διακριτικότητα και υπομονή, με το βλέμμα στους μεσοπρόθεσμους και μακροπρόθεσμους στόχους

Μπορώ με βεβαιότητα να δηλώσω ότι η Ελλάδα που ήξερα όταν εγκαταστάθηκα εδώ το 1994 μοιάζει να βρίσκεται προ εξαφάνισης και να καταλήγει ως γεωπολιτικό παράρτημα των συμφερόντων της Αμερικής και του βρετανικού της μπάτλερ, με τα συμφέροντα αυτά να υποβοηθούνται και να ενθαρρύνονται από τους κάθε λογής ιδιοτελείς φιλόδοξους πολιτικούς και ψευτο-ακαδημαϊκούς της χώρας. Παρόλο που εύκολα μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι αυτή υπήρξε η μοίρα της Ελλάδας από τη δολοφονία του Καποδίστρια, η διαφορά είναι ότι η κατάσταση μοιάζει σήμερα να ξεφεύγει από κάθε έλεγχο. Ας εξετάσουμε, όμως, τα πράγματα προσεκτικά, ξεκινώντας με το ελληνικό κράτος και τα ελαττώματά του.

Το ελληνικό κράτος και οι συντάξεις του

Τυχαίνει να θεωρώ ότι οι συντάξεις θα έπρεπε να αποτελούν το κύριο προεκλογικό ζήτημα, αφού η αποτελεσματική διοίκηση -και όχι τα ψευτο-ιδεολογικά παραληρήματα- αποτελεί το υπόστρωμα της κοινωνικής και κρατικής σταθερότητας. Αυτή είναι η κατάσταση στην Ελλάδα εδώ και πολλά χρόνια, με λαμπερή εξαίρεση τη δημιουργία των ΚΕΠ.

Οι Κάλπες της Εκτροχιασμένης Δημοκρατίας - Οι εκλογές που σφράγισαν τη νεώτερη ιστορία μας

Οι Κάλπες της Εκτροχιασμένης Δημοκρατίας

Οι εκλογές που σφράγισαν τη νεώτερη ιστορία μας

 

«Η τέλεια δικτατορία θα έχει την εμφάνιση της δημοκρατίας. Μια φυλακή χωρίς τοίχους, στην οποία οι κρατούμενοι δεν θα ονειρεύονται να δραπετεύσουν»

Άλντους Χάξλεϋ (1894-1963)

 

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Ευρισκόμενοι σήμερα εν όψει μιας κρίσιμης προεκλογικής περιόδου, εν μέσω κοσμοϊστορικών γεγονότων και της απειλής γενικευμένου πολέμου, αξίζει να θυμηθούμε πόσο ταυτισμένοι είμαστε εμείς οι Έλληνες με την Πολιτική και με τους πολιτικούς και πώς αυτό έχει επηρεάσει τον νεώτερο ελληνισμό.

Η ιστορία μας αυτή ξεκινάει από την αρχαιότητα, όταν στην Πνύκα ακουγόταν ο κήρυξ να λέει: «Τις αγορεύειν, βούλεται;». Από τότε μέχρι σήμερα, που ο λαός μας, όπως δείχνουν όλες οι δημοσκοπήσεις, έχει γυρίσει την πλάτη του στους πολιτικούς και τις ανυπόστατες υποσχέσεις τους, «τα ψεύτικα τα λόγια τα μεγάλα», έχουν περάσει πολλοί αιώνες και ανατροπές που διαμόρφωσαν το τωρινό πολιτικο-πολιτιστικό πρότυπο του Νεοέλληνα.

Η νεώτερη ιστορία της Ελλάδας, από το 1821 και μετά, ουσιαστικά από το 1928, με Κυβερνήτη τον Ιωάννη Καποδίστρια, είναι σε άμεση σχέση με όσα συνέβησαν επί Βυζαντινής Αυτοκρατορίας, η οποία κυριάρχησε και μεγαλούργησε στο μεγαλύτερο μέρος του εξελληνισμένου κόσμου -από την ελληνόφωνη Μεσόγειο και Βόρεια Αφρική μέχρι την καθ’ ημάς Ανατολή- της ύστερης Αρχαιότητας. Ωστόσο το Βυζάντιο, αν και αρχικά άντεξε το κύμα των Μουσουλμανικών επιδρομών, αποδυναμώθηκε θανάσιμα μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, το 1204, από τους Φράγκους και Λατίνους Σταυροφόρους. Η εγκαθίδρυση των Καθολικών, λατινικών, κρατικών μορφωμάτων στα εδάφη της Αυτοκρατορίας υπήρξε το έναυσμα για την ανάδυση της νέας ελληνική εθνικής ιδιοπροσωπίας, μέσα από την αντίσταση των Ορθόδοξων Βυζαντινών Ελλήνων εναντίον τους.

Τα άσφαιρα του "Πιστολέρο"...

Τα άσφαιρα του "Πιστολέρο"...

Μια εκτενής ανάλυση του ΑΡΔΗΝ, και σε βάθος κριτική, των προγραμματικών θέσεων του ΜέΡΑ25

Η επιστροφή του Γιάνη με κάτι σαν πρόγραμμα

Του Γιάννη Ξένου

Ο Γιάνης Βαρουφάκης, ο άνθρωπος που χειρίστηκε τις τύχες της ελληνικής οικονομίας το πρώτο εξάμηνο του 2015, με τα γνωστά καταστροφικά αποτελέσματα, επέστρεψε στον τόπο του εγκλήματος. Το Diem25, το διεθνές κίνημα που δημιούργησε πριν τρία χρόνια με διάφορες προσωπικότητες (μεταξύ άλλων ο Νόαμ Τσόμσκι και η Πάμελα Άντερσον) που γοητεύει το τεράστιο «Εγώ» του, είχε ως στόχο να τον αναδείξει ως ευρωβουλευτή στη Γερμανία. Στη Γερμανία, με ποσοστό 0,5% εκλέγεσαι ευρωβουλευτής, και εκεί κατήλθε υποψήφιος υπολογίζοντας ότι στη Γερμανία των εκατοντάδων χιλιάδων Ελλήνων θα ήταν σχετικά εύκολο να εκλεγεί [1].  Στην Γερμανία, το Diem 25 έλαβε μόλις 0,2% και 130 χιλ. ψήφους, αλλά στην Ελλάδα έκανε την έκπληξη και παραλίγο να εκλέξει ευρωβουλευτή.

Από τον βράδυ των ευρωεκλογών τα φώτα στράφηκαν και πάλι στον Γιάνη και αυτός κάνει ό,τι μπορεί για να συντηρεί την υπερπροβολή. Ο χώρος της κομμουνιστικογενούς ή δικαιωματιστικής αριστεράς (αλλά, δυστυχώς, όχι μόνο) τον αντιμετωπίζει ως τον σωτήρα της, μετά την ήττα του ΣΥΡΙΖΑ, την πτωτική στασιμότητα της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και την κατάρρευση της ΛΑΕ. Το γεγονός ότι οι εθνικές εκλογές θα γίνουν εσπευσμένα σε έναν μήνα προκαλεί συνωστισμό από διάφορα μεσαία στελέχη και προσωπικότητες στον προθάλαμο του ΜέΡΑ25, διότι  ο Βαρουφάκης, από θέση ισχύος, δεν συνομιλεί με άλλους «αρχηγούς», αλλά υποδέχεται ευχαρίστως όσους θέλουν να πηδήσουν στο άρμα του.

ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΕΣ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟΥ

ΚΑΛΩΣ ΟΡΙΣΕΣ ΣΧΟΛΗ ΤΟΥ ΣΙΚΑΓΟΥ

Του Πάνου Πικραμένου

Συνέχισαν με συνέπεια τον πολιτιστικό πόλεμο της εποχής Σημίτη κατά της ελληνικής κοινωνίας.

Δεν κατανόησαν ΠΟΤΕ γιατί τους ψήφισε γι’ αυτό και δεν σεβάστηκαν την ψήφο μας.

Πίστεψαν με αλαζονεία ότι μπορούν να επιβάλλουν με νόμους και δικαστικές αποφάσεις την ιδεοληπτική τσίχλα που έχει στον εγκέφαλό του το 3% του αρχικού ΣΥΡΙΖΑ.

Μοίρασαν με κυνισμό προεκλογικά χαρτζιλίκια, προσβάλλοντας  με βαναυσότητα το αξιακό σύστημά μας, την ιστορία μας και τα ήθη μας ενώ  εφάρμοζαν στυγνές μνημονιακές πολιτικές.

Το Φινάλε του Παγκόσμιου “Τρούμαν Σώου”

Το Φινάλε του Παγκόσμιου “Τρούμαν Σώου”

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Υπάρχουν πολλές αβεβαιότητες για την σημερινή παγκόσμια κατάσταση, ένα πράγμα όμως φαίνεται σχεδόν σίγουρο: ο κόσμος βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη πνευματική “αλλαγή συχνότητας” πρωτοφανούς εύρους και ιστορικής σημασίας. Όλο και περισσότεροι αφυπνισμένοι στον πλανήτη το γνωρίζουν αυτό, εδώ και καιρό, και προσπαθούν να το κοινωνήσουν στους άλλους. Το ξέρουν όμως και όλοι οι μυστικοί οργανισμοί των κέντρων εξουσίας και επιχειρούν να το αποτρέψουν ή να κατευθύνουν τις συνέπειές του. Δουλεύουν μέρα και νύχτα γι' αυτό με κάθε μέσον, από την σούπερ ηλεκτρομαγνητική τεχνολογία που κατέχουν έως τα “όπλα” κοινωνικής μηχανικής που έχουν στην διάθεσή τους για να επηρεάσουν τις λαϊκές αντιδράσεις.

Ένα συντονισμένο πλήθος εγκάθετων, κατασκευασμένης πληροφορίας και γεγονότων σε όλα τα επίπεδα και στρώματα της κοινωνίας κρατά τον κόσμο στο σκοτάδι ως προς τα πραγματικά επερχόμενα γεγονότα. Όλο αυτό το δίκτυο συσκότισης και παραπληροφόρησης βρίσκεται παντού ανάμεσά μας.

Οι άνθρωποι που μετέχουν ενσυνείδητα σ' αυτή την παντομίμα είναι οι περισσότερες διασημότητες, οι πολιτικοί, οι τηλεοπτικοί αστέρες, οι “ήρωες” του λάϊφ-στάϊλ, οι “ειδικοί” επιστήμονες και κατασκευασμένοι από τα μίντια καθοδηγητές σε κάθε επίπεδο της καθημερινότητας.

Η ματαιοδοξία, τα χρήματα και πρόσδεση στην εξουσία είναι εξαιρετικά ισχυρά κίνητρα από πλευράς τους.

Η Ελλάδα δεν είναι αφύλακτη διάβαση

Η Ελλάδα δεν είναι αφύλακτη διάβαση

Μάχη στα στενά των Δερβενακίων (πίνακας του Θ. Βρυζάκη)

Η ελπίδα, παρά την προδοσία

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Την ώρα που ο κόσμος περιμένει με αγωνία να δει ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει ο νέος, παραπαίων, πλανητάρχης στο θέατρο της ιστορίας και της πολιτικής, ακούγεται η θεατρική φράση του Άμλετ: “The time is out of order”... Η εποχή πάει άσχημα, έχει ξεχαρβαλωθεί, σαν να “έχει βγει από τους ρεζέδες της”, όπως θάλεγαν οι παλιότεροι.

Πράγματι, σέρνεται εδώ και καιρό, μια διάχυτη αίσθηση ότι δεν είναι άλλη μια κρίση του καπιταλισμού, ένα τέλος των ιδεολογιών· ότι είμαστε στο παρά πέντε του Αρμαγεδδώνα και όλα παίζονται την επόμενη στιγμή.

Εκατό χρόνια μετά την μεγάλη Οκτωβριανή επανάσταση που άλλαξε την πορεία της ανθρωπότητας και τέσσερις δεκαετίες μετά την επέλαση της νεοφιλελεύθερης αντεπανάστασης, ο τροχός της ιστορίας είναι έτοιμος να ξαναγυρίσει.

Μπίλντερμπεργκ 2017: Το Λόμπυ της Παγκόσμιας Απορρύθμισης

Μπίλντερμπεργκ 2017: Το Λόμπυ της Παγκόσμιας Απορρύθμισης

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Κάθε χρόνο, από το 1954 μέχρι σήμερα, η πιο πλούσια και ισχυρή ελίτ του κόσμου -τραπεζίτες, πολιτικοί, CEO πολυεθνικών, ιδιοκτήτες και διευθυντές των μίντια- και τα διακεκριμένα τσιράκια τους, συγκεντρώνονται σε ένα πολυτελές και εξαιρετικά προστατευόμενο από εκατοντάδες ενόπλους μέρος για να καταστρώσουν τις επόμενες κινήσεις τους. Μακριά από τα μάτια της κοινής γνώμης, με την αθόρυβη πανουργία ενός πύθωνα που γλυστράει πεινασμένος γύρω από το θύμα του, συζητούν για το πώς θα διαμορφώσουν το “παγκόσμιο χωριό” μέσα στα νεοταξικά πλαίσια που έχουν ορίσει για να μεγιστοποιήσουν τα κέρδη τους και να σιγουρέψουν ότι τα πράγματα θα συνεχίζουν να λειτουργούν επωφελώς για τους λίγους εκλεκτούς που εκπροσωπούν. Μιλάμε, φυσικά, για την ετήσια Σύνοδο της Λέσχης Μπίλνετρμπεργκ, η οποία εφέτος έγινε από την 1η έως την 4η Ιουνίου, στο Chantilly (Σαντιγύ) της Βιρτζίνιας των ΗΠΑ, υπό την προστασία της αμερικανικής αστυνομίας, της CIA αλλά και του ΝΑΤΟ, το οποίο είχε τιμητική θέση στην ατζέντα της συνάντησης.

Γκλομπαλιστές εναντίον “Λαϊκιστών”

Γκλομπαλιστές εναντίον “Λαϊκιστών”

Η σύγκρουση που θα κρίνει το μέλλον της Δύσης

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Τα τεκτονικά οικονομικά ρήγματα που ενεργοποιήθηκαν με την οικονομική κρίση του 2008 αποκάλυψαν, εκτός των άλλων, ότι βρισκόμαστε σ' ένα στάδιο θεμελιώδους ιστορικής μετάβασης όπου μαίνεται ένας υπόγειος πόλεμος για τον έλεγχο του πλανήτη.

Η Δύση βρίσκεται σε βαθειά παρακμή, εγκλωβισμένη σε λάθος πολιτικές και στρατιωτικές επιλογές -τόσο οι ΗΠΑ, όσο και η Ε.Ε.- για τρεις, τουλάχιστον, δεκαετίες. Οι προνομιούχες χώρες του δυτικού κόσμου, μέσα στο ρηχό, ωφελιμιστικό, πρότυπο που πρότειναν ως τρόπο ζωής, με την οικονομική διάσταση να επικρατεί της πολιτικής, έχασαν τα, για αιώνες, αδιαμφισβήτητα πλεονεκτήματά τους στην παραγωγή, την τεχνολογία και την δημοκρατική οργάνωση της κοινωνίας.

Η βίαιη οικονομικο-κοινωνική παρακμή, που τραντάζει συθέμελα την πάλαι ποτέ βιομηχανική Δύση, είχε ως φυσική συνέπεια την μετατόπιση του άξονα ισχύος υπέρ των ανατολικών και αναδυόμενων χωρών.

Ο εφιαλτικός νέος κόσμος…

Ο εφιαλτικός νέος κόσμος…

Το πιο μύχιο όνειρο του φιλελευθερισμού ήταν πάντα η πολιτικο-πολιτισμική απεξάρτηση του καθαρού καπιταλισμού από τα βάρη της ανθρώπινης ιστορίας και των συλλογικών, πολιτικών παθών.

Του Γιάννη Παπαμιχαήλ

Σήμερα, το όνειρο αυτό μοιάζει να υλοποιείται λίγο-πολύ παντού παρά τις πολλές κοινωνικές αντιστάσεις, υπό το πρόσημο της (πολιτισμικά) ριζοσπαστικής και (πολιτικά) αντιδραστικής «Αριστεράς»: Αναφέρεται σ’ ένα ανύπαρκτο, απολύτως φανταστικό πολιτικό υποκείμενο.

Πρόκειται για την «ανθρωπότητα», ή πιο κοσμοπολίτικα «πολίτες του κόσμου». Ως άτομα ή «μειονότητες» συναντώνται, υποτίθεται ειρηνικά, στο πλαίσιο μιας «ανοικτής κοινωνίας» της διεθνοποιημένης Αγοράς, της οποίας το ουσιαστικό περιεχόμενο συγκροτείται γύρω από την Οικονομία. Η μορφή της αποδίδεται από μια εξατομικευτική ιδεολογία του Δικαίου, δηλαδή από τα «ατομικά, ανθρώπινα δικαιώματα».

Wag the Dog: Το μεταμοντέρνο “όπιο του λαού”

Wag the Dog: Το μεταμοντέρνο “όπιο του λαού”

Σχολιάζει ο Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης*

Πριν από σχεδόν δύο αιώνες, ο Κάρολος Μαρξ είχε διατυπώσει την διάσημη ρήση του, “η θρησκεία είναι το όπιον του λαού”. Το έγραψε το 1843, στην εισαγωγή ενός έργου του φιλοσοφικής κριτικής, το οποίο δεν εκδόθηκε ποτέ. Μετά τις πρώτες δεκαετίες του 20ου αιώνα, όταν ο,τιδήποτε μαρξιστικό έγινε του συρμού, ενσωματώθηκε αυτός ο αφορισμός στο λαϊκό λεξιλόγιο.

Σήμερα, 174 χρόνια μετά, που οι κοινωνίες είναι σε μεγάλο βαθμό κοσμικές και “ανοιχτές” και ειδικά στην Δύση η θρησκευτική πίστη έχει καταρρεύσει, το ερώτημα τίθεται ξανά: ποιο είναι το όπιο του λαού; 'Η καλύτερα, αν τα θρησκευτικά δόγματα λειτούργησαν στο παρελθόν σαν όπλο για τις άρχουσες τάξεις ώστε να έχουν τις μάζες υποταγμένες, τι είναι αυτό που μας κρατάει σήμερα τόσο ναρκωμένους για να μην επαναστατούμε, να μην ξεσηκωνόμαστε ενάντια στο σάπιο σύστημα διεκδικώντας έναν καλύτερο κόσμο;

Η νέα γερμανική απειλή

Η νέα γερμανική απειλή

Checkpoint Charlie στο δυτικό Βερολίνο

Η Ελλάδα: Μπορεί να έχουν ηττηθεί και υποταχθεί όλες οι κυβερνήσεις της χώρας μας, αλλά οι Πολίτες της είναι οι μοναδικοί στην Ευρώπη που συνεχίζουν να αντιδρούν, μη ανεχόμενοι την πολιτική που τους επιβλήθηκε από τη Γερμανία. Πρόκειται για εκείνους που, παρά τα λάθη τους, αφαίρεσαν την ψεύτικη μάσκα της πρωσικής κυβέρνησης και έφεραν ξανά στην επιφάνεια το ναζιστικό παρελθόν της – ενώ είναι οι  μοναδικοί παγκοσμίως, οι οποίοι αντιστάθηκαν τόσο στο ΔΝΤ όσο και στον Α. Σόιμπλε, παρά την τρομοκρατία, τους εξευτελισμούς και τις επαίσχυντες προσβολές του, πληρώνοντας ένα πανάκριβο, οδυνηρό και δυσανάλογο τίμημα.

Ως εκ τούτου, εάν κινδυνεύει από κάποιο λαό η γερμανική οικονομική κυριαρχία στην Ευρώπη, η Ευρωζώνη και η ΕΕ, αυτός είναι οι Έλληνες – υπενθυμίζοντας πως λόγω της ελληνικής τραγωδίας δεν θέλει καμία άλλη χώρα να υιοθετήσει το ευρώ, ορισμένες όπως η Φινλανδία ετοιμάζονται να το εγκαταλείψουν, ενώ ήταν πιθανότατα η βασική αιτία, για την οποία η Βρετανία αποχαιρέτησε την ΕΕ.

Τα Χαμένα Όνειρα της Γαλλικής Δημοκρατίας απέναντι στο “αντι-δημοκρατικό τέρας” της Ευρωένωσης!

Τα Χαμένα Όνειρα της Γαλλικής Δημοκρατίας απέναντι στο “αντι-δημοκρατικό τέρας” της Ευρωένωσης! 

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Οι προεδρικές εκλογές στην Γαλλία υπόσχονται εκ των προτέρων μια δυνατή αναταραχή που θα έχει συνέπειες πολύ πέραν των συνόρων της χώρας.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι ένα “αντι-δημοκρατικό” τέρας για μεγάλη μερίδα των Γάλλων πολιτών, γράφει στο σχετικό αφιερωμά του ο βρετανικός Economist (Σάββατο, 4 Μαρτίου) και επικαλείται μια παγκόσμια έρευνα, σύμφωνα με την οποία οι Γάλλοι είναι σήμερα οι πιο πεσιμιστές κάτοικοι του πλανήτη Γη, με το 81% να γκρινιάζει ότι ο κόσμος γίνεται συνεχώς χειρότερος και μόνο το 3% να λέει ότι γίνεται καλύτερος. Οι Βρετανοί, μετά την δική τους απόδραση από το γερμανικό ευρω-στρατόπεδο εργασίας, δεν θάβλεπαν με κακό μάτι να τριτώσει (αφού προηγήθηκε η εκλογή Τραμπ) η απόρριψη τηε διεφθαρμένης γραφειοκρατίας της γηραιάς ηπείρου, που έχει γίνει το βασικότερο εργαστήρι της πολιτικής ορθότητας και της παγκοσμιοποίησης.

Οι Γάλλοι μάς είχαν συνηθίσει παλιά σε επαναστάσεις που άλλαξαν την μοίρα του κόσμου, αλλά επί δεκαετίες λίγα έχουν αλλάξει σ' αυτή τη χώρα καθώς η εξουσία εναλλάσσεται μεταξύ των κατεστημένων κομμάτων της αριστεράς και της δεξιάς.

Πώς ψήφισαν οι Γάλλοι στον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών

Παρά τις αναρίθμητες, συνήθως «ιδεοληπτικές» αναλύσεις στα ΜΜΕ και τον ορυμαγδό πολιτικών χαρακτηρισμών σκοπιμότητας, που καμία σχέση δεν έχουν με την πολιτική επιστήμη, για τον πρώτο γύρο των προεδρικών εκλογών της Γαλλίας, ενδείκνυται να γνωρίζουμε και τα ειδικότερα, πραγματικά στοιχεία που έβγαλε η κάλπη. Σίγουρα, το σημαντικότερο αποτέλεσμα αυτών των εκλογών, πέρα από το «αντισυστημικό» δίδυμο του δεύτερου γύρου Μακρόν-Λεπέν, είναι η παταγώδης κατάρρευση του γαλλικού διπολισμού: Συντηρητικοί – Σοσιαλιστές, γεγονός που σύντομα θα φέρει και άλλες εξελίξεις στο γαλλικό πολιτικό σύστημα.

Ποια είναι τα κρίσιμα δεδομένα των εκλογών της περασμένης Κυριακής;

Κατασκευή “Μεταμοντέρνων” Συνειδήσεων

Κατασκευή “Μεταμοντέρνων” Συνειδήσεων

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Όταν εξελέγη πρόεδρος των ΗΠΑ ο Ντόναλντ Τραμπ με το σύνθημα “America first” (Πρώτα η Αμερική), ο Γιόσκα Φίσερ, πρώην αντικαγκελάριος και υπουργός Εξωτερικών της Γερμανίας -και κάποτε ριζοσπάστης επικριτής του δυτικού φιλελεύθερου κατεστημένου, ο οποίος στη συνέχεια, όπως πολλοί άλλοι, καταβροχθίστηκε από αυτό-, έγραψε ότι “Τώρα που ο Ντόναλντ Τραμπ εκλέχθηκε πρόεδρος των ΗΠΑ, το τέλος όλων αυτών που κάποτε όριζαν την “Δύση” είναι παραπάνω από σίγουρο”.

Αυτό είναι αλήθεια, αλλά η απρόσμενη νίκη του Ντόναλντ Τραμπ δεν φαίνεται ακόμα να αλλάζει σημαντικά τις δομικές προκλήσεις που αντιμετωπίζουν οι αμερικανο-ρωσικές σχέσεις και η παγκόσμια ειρήνη.

Έχουν περάσει σαράντα ημέρες στον Λευκό Οίκο και ακόμα το βαθύ κράτος των neocons ελέγχει την Ουάσιγκτων, επιμένοντας στο στάτους κβο της μονοπολικής ηγεμονίας της μίας και μόνης υπερδύναμης και της πλήρους μετωπικής στρατιωτικής επιθετικότητας. Ο εξαναγκασμός σε παραίτηση του Συμβούλου Εθνικής Ασφάλειας Μάϊκλ Φλυνν ήταν μια σαφής επίδειξη δύναμης.

“Fake News”: Πώς δουλεύει η μηχανή των Ψευδών Ειδήσεων από την επίσημη πολιτική μέχρι τα κατεστημένα ΜΜΕ

“Fake News”: Πώς δουλεύει η μηχανή των Ψευδών Ειδήσεων από την επίσημη πολιτική μέχρι τα κατεστημένα ΜΜΕ

Επιμέλεια: Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης*

Η παρακάτω έρευνα δείχνει τον τρόπο που η εσωτερική και η εξωτερική πολιτική των Ηνωμένων Πολιτειών μετατρέπεται σε “λαϊκή απαίτηση” μέσω της προπαγάνδας των μέσων μαζικής ενημέρωσης. Η ανάλυση αυτή επιβεβαιώνει ότι τα κατεστημένα ΜΜΕ εμπλέκονται σταθερά στην διαστρέβλωση των γεγονότων και στην αντιστροφή της πραγματικότητας. Είναι οι ακατονόμαστοι αρχιτέκτονες των “Fake News”: του τελευταίου όπλου στον χώρο της πληροφορίας.

Ψευδείς Εδήσεις και “Ρωσική Προπαγάνδα”

Στις 24 Νοεμβρίου, ο Craig Timberg από την Washington Post έγραψε ένα κομμάτι για τα «ευρήματα» μιας νεοεμφανιζόμενης και περίεργων προθέσεων ομάδας που ασχολείται με τα μέσα ενημέρωσης, της Propornot (Propaganda Or Not), η οποία έβαζε στην μαύρη λίστα σχεδόν 200 εναλλακτικά ειδησεογραφικά sites επειδή προωθούσαν την «ρωσική προπαγάνδα». Μετά από την έντονη αρνητική αντίδραση πολλών δημοσιογράφων, η Washington Post δημοσίευσε μια διόρθωση, δηλώνοντας ότι η εφημερίδα δεν υιοθετούσε τις διαπιστώσεις του Propornot. Μια εβδομάδα αργότερα και παρά τις διορθώσεις, ο Timberg έδωσε συνέχεια στο άρθρο του περί «ρωσικής προπαγάνδας» με το «Οι προσπάθειες για την αντιμετώπιση της ξένης προπαγάνδας προωθούνται στο Κογκρέσο», όπου δηλώνει:

Τραμπ και Ε.Ε.

ΤΡΑΜΠ και Ε.Ε.

Η στροφή του κ. Τραμπ υπέρ του «έθνους-κράτους» αντιτίθεται στο μοντέλο της «ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης».

Η μεγάλη επίθεση κατά της Ε.Ε. έχει ξεκινήσει. ΗΠΑ, Ηνωμένο Βασίλειο και Ρωσία συντονίζουν τις ενέργειές τους

Η στροφή του Τραμπ προς την ανάδειξη εκ νέου του «έθνους-κράτους» ως βασικού παίκτη στο παγκόσμιο γίγνεσθαι και η συνακόλουθη απαξίωση κάθε αντίληψης περί πολυμερών διεθνών διευθετήσεων και συγκροτημάτων, αναμένεται να έχει επιπτώσεις και στον τρόπο αντιμετώπισης της Ε.Ε. από τις ΗΠΑ. Έχει σημασία δηλαδή η θεώρηση που διακατέχει την ομάδα του Τραμπ, που βλέπει την Ε.Ε. σαν 28 και στη συνέχεια σαν 27 αυτοτελή κράτη και όχι σαν ένα ενιαίο σύνολο. Άλλωστε ήδη από αρχές Δεκέμβριου του 2016 αμέσως μετά την εκλογή Τραμπ είχαμε επισημάνει τα παραπάνω (Kontranews, 11/12/2016).

Σε θανάσιμη κρίση η γερμανική Ευρωένωση

Σε θανάσιμη κρίση η γερμανική Ευρωένωση

Η Ευρωπαϊκή Ένωση στην Εποχή του Ντόναλντ Τράμπ: Πιστεύει ότι η Ε.Ε. είναι “όχημα του Βερολίνου”

Η γερμανική ΕΕ αντιμετωπίζει θανάσιμα προβλήματα. Αν και κανείς δεν το αναδεικνύει, το δημογραφικό πρόβλημα της ΕΕ είναι τεράστιο. Τα προβλήματα των κρατών μελών με τα ελλείμματα αυξάνονται κάθε ημέρα που περνά. Η οικονομική ανάπτυξη είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Η τραπεζική κρίση έρχεται όλο και πιο κοντά. Η Ρωσία γίνεται όλο και πιο επιθετική. Η Τουρκία του Ερντογάν έχει απασφαλίσει. Τα κύματα προσφύγων από τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική συνεχίζονται. Και ο χορός καλά κρατεί.

Του Δημήτρη Γ. Απόκη*

Καθώς μπαίνουμε στην τρίτη εβδομάδα της Προεδρίας του Ντόναλντ Τράμπ, είναι πολύ δύσκολο ανάμεσα στις κραυγές της αντιπολίτευσης στο εσωτερικό αλλά και διεθνώς, έναντι του Αμερικανού Προέδρου, να μπορέσει κανείς να διατυπώσει μια ρεαλιστική προσέγγιση και άποψη, σχετικά με την υπό διαμόρφωση πολιτική των ΗΠΑ απέναντι στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

Οι γεωστρατηγικές και πολιτικές προβλέψεις για το 2017

Οι γεωστρατηγικές και πολιτικές προβλέψεις για το 2017

https://www.youtube.com/watch?v=PNHzZ7vSV_s

Από την εκπομπή του Ανδρέα Μαζαράκη 

στον σταθμό Παραπολιτικά FM.

Με τους Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη και Γιώργο Τσαγκρινό.

Καλεσμένος ο Γιώργος Φίλης, διεθνολόγος, καθ. διεθνών σχέσεων.