Η Παγκοσμιοποίηση του Παραλογισμού και της Τρέλλας

Η Παγκοσμιοποίηση του Παραλογισμού και της Τρέλλας

Με αφορμή την Επίθεση στην Σεξουαλική κανονικότητα των Ελληνοπαίδων από το Υπουργείο Παιδείας

Η Παγκοσμιοποίηση, με την θεωρία της Πολιτικής Ορθότητας και με εργαλεία τις ΜΚΟ, τις μειοψηφίες ομοφυλοφύλων και τρανσέξουαλς, τους αντιεξουσιαστές, αλληλέγγυους και λαθραίως εισαχθέντες μετανάστες (όχι τους πρόσφυγες), υγροποιεί τις έννοιες, ρευστοποιεί τις αξίες και εκποιεί τα ιδανικά.

Της Αθηνάς Κατσαφάδου*

Η πρόσφατη εγκύκλιος του υπουργείου Παιδείας προς τις διευθύνσεις της Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης και όλα τα γυμνάσια της χώρας, με βαθμό μάλιστα “Εξαιρετικά Επείγον”, καλεί τους μαθητές και τους γονείς τους σε ειδικά σεμινάρια στο πλαίσιο των διδακτικών ωρών μιας σχολικής εβδομάδας υπό τον τίτλο “Σώμα και Ταυτότητα” να ενημερωθούν σχετικά με το φύλο τους! Τι άραγε ενημέρωση θα λάβουν; Μερικά από τα θέματα που περιλαμβάνει ο θεματικός άξονας των “Έμφυλων Ταυτοτήτων” είναι: “Βιολογικό και Κοινωνικό Φύλο”, “Αποδομώντας τα Έμφυλα Στερεότυπα” (εννοώντας ως έμφυλα στερεότυπα το να είναι κάποιος άνδρας ή γυναίκα!), “Φύλο, Σεξουαλικός Προσανατολισμός και Ανθρώπινα Δικαιώματα”, “Ομοφοβία και Τρανσοφοβία στην Κοινωνία και το Σχολείο”.

Η νεοφιλελεύθερη εκδοχή της παιδείας

Η νεοφιλελεύθερη εκδοχή της παιδείας

της Αιμιλίας Σαλβάνου*

Αν δεν επρόκειτο να παρουσιαστεί από τους Κυριάκο Μητσοτάκη, Αννα Διαμαντοπούλου και Θάνο Βερέμη, το βιβλίο του Τάσου Αβραντίνη «Εκπαίδευση: ελεύθερη επιλογή ή μια γάτα που γαβγίζει» θα περνούσε απαρατήρητο. Παρουσιασμένο συμβολικά χθες, ημέρα που άνοιξαν τα σχολεία, το βιβλίο αποτελεί νεοφιλελεύθερο ιδεολογικό μανιφέστο.

Προαιώνιος εχθρός; Ο δημόσιος χαρακτήρας της εκπαίδευσης. Πηγή όλων των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η παιδεία; Ο κρατικός έλεγχος που εμποδίζει την ιδιωτική πρωτοβουλία. Ο ανταγωνισμός το μόνο αντίδοτο.

Παρὰ φύσιν... εἰσηγήσεις

Παρὰ φύσιν... εἰσηγήσεις

Γράφει ο Σαράντος Καργάκος

Ὅταν συναγροικιέμαι μὲ παλαιοὺς φίλους Ἀριστεροὺς, μὲ τοὺς ὁποίους σὲ χαλεποὺς καιροὺς δίναμε μάχη νὰ κρατήσουμε τὴν ἑλληνικὴ παιδεία στὸ ὑψηλὸ βάθρο τῆς ἱστορικῆς της ἀποστολῆς, ὅλοι μοῦ ἐκφράζουν τὴν ὀδύνη τους γιὰ τὸν κίνδυνο ἑνὸς πλήρους σχεδὸν ἀφελ­ληνισμοῦ τῶν σχολείων μας. Μοῦ ἐπισημαίνουν τὰ ὅσα ἄτοπα ἐξέρχονται ἀπὸ τὸ «ἕρκος τῶν ὀδόντων» τοῦ νῦν ὑπουργοῦ τῆς παιδείας καὶ κάποιων συνεργατῶν του. Ποὺ δίνουν τὴν ἐντύπωση ὅτι εἶναι ἐχθροὶ ὄχι ἁπλῶς τῆς ἑλληνικότητας ἀλλὰ καὶ τῆς στοιχειώδους σοβαρότητας. Πρὸ καιροῦ ὁ καθηγούμενος τοῦ πολυαμαρτωλοῦ τούτου ὑπουργείου ἐχαρακτήρισε ὡς κάτι «παρά φύσιν» τὴν τρίωρη διδασκαλία Ἀρχαίων Ἑλληνικῶν στὸ Γυμνάσιο. Εἶναι τόσα τὰ παρὰ φύσιν ποὺ γίνονται στὴ χώρα μας, ποὺ ἀδυνατεῖ κανεὶς νὰ τὰ μετρήσει. Τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ ἐνόχλησαν τὸν κ. ὑπουργὸ; Ἀκόμη δὲν ἔχει κατανοήσει ὅτι τὰ Ἀρχαῖα εἶναι ρίζα, ἐνῶ τὰ νεώτερα Ἑλληνικὰ εἶναι βλαστοὶ, ποὺ ἀλλάζουν κατὰ ἐποχὴ; Ἁπλῶς, τὰ Ἀρχαῖα Ἑλληνικὰ στὰ σχολεῖα μας δὲν διδάσκονται σωστά.

Δυτικότροπη παιδεία και... ζαβή Αριστερά

Δυτικότροπη παιδεία και... ζαβή Αριστερά

"Συμβόλαιο Τιμής" και "Παιδαγωγικός Κώδικας Δημοκρατικού Ανθρωπισμού" (του ΣΥΡΙΖΑ)

Σε τοποθετημένους στην αντικαθεστωτική πλευρά της πολιτικής, έκαμα το ερώτημα:

«Ποιο είναι το κακό με τον “Παιδαγωγικό Κώδικα Δημοκρατικού Ανθρωπισμού”»;

Δεν έλαβα απάντηση. Έψαξα και στο διαδίκτυο για συλλογή απαντήσεων. Τα επικριτικά σχόλια, εστίαζαν σε γεγονότα που δεν υπάρχουν στο κείμενο. Στην πράξη, δια της σιωπής και της «επίκρισης», κανείς δεν αμφισβητεί το περιεχόμενο του «Κώδικα».

Κατόπιν όλων αυτών, ο οποιοσδήποτε δικός μου κριτικός λόγος θα φαντάζει ως δευτερεύων, εξεζητημένος και ασήμαντος.

Αν για άλλους λόγους, είπα ότι «ούτε 99, ούτε 400, αλλά αιώνια θα είναι τα χρόνιας της νέας σκλαβιάς», τώρα, έχω έναν ακόμα λόγο: Οι «διαφορετικές» σκέψεις μας και κατ’ επέκταση οι πράξεις μας κυριαρχούνται από όσα παρήγαγε η Δύση, σαν πολιτισμό, αξίες και τρόπο καθιέρωσης ή επιβολής αυτών.

Και θα αναρωτηθεί κανείς: Μα, η προσκόλληση στον τρόπο της Δύσης είναι αφ’ εαυτής κακή;

Για άλλη μια φορά προκαλείτε, κύριε Φίλη, τον Ελληνικό λαό

Για άλλη μια φορά προκαλείτε κύριε Φίλη τον Ελληνικό λαό

Απάντηση  στον υπουργό Παιδείας Νίκο Φίλη

της Αθηνάς Κατσαφάδου*

Η χώρα καταστρέφεται με ιλιγγιώδεις ρυθμούς ευρισκόμενη σε αυτούς τους ζοφερούς καιρούς  χωρίς καπετάνιο και υπεύθυνο πλήρωμα. Ο υπουργός παιδείας αυτής της ανύπαρκτης  κυβέρνησης, κύριος Νίκος Φίλης, για άλλη μια φορά προκαλεί και εξοργίζει τους Έλληνες,    αφού αλαζονικά αποσιωπά το περιεχόμενο και τα πραγματικά αίτια της Επανάστασης του 1821 κατά της Τουρκοκρατίας και μάλιστα την ημέρα της επετείου της, την οποία υποβιβάζει σάν ένα  απλό μαθησιακό γεγονός και μάς εξαγγέλλει πανηγυρικά ότι η επανάσταση δημιούργησε το  νέο Ελληνικό έθνος! Όχι κράτος. Έθνος. Πρίν, είμαστε κάτι τιποτένιοι κατσιαπλάδες που επαναστατήσαμε επειδή μορφωθήκαμε με τις αξίες της Γαλλικής Επανάστασης. Δηλαδή οι  προπαπούδες μας, οι Κλέφτες και οι Αρματωλοί διάβαζαν Βολταίρο και Μοντεσκιέ; Ναι. Για τον  κύριο υπουργό, διάβαζαν. Έτσι του αρέσει. Έτσι επιτάσσει η νέα «αφήγηση». Μά, δεν ήξεραν  γράμματα οι αγωνιστές και οπλαργηγοί του 21. Εδώ, ο Μακρυγιάννης έμαθε γράμματα στους  καφενέδες της Αθήνας μετά την απελευθέρωση σε μεγάλη ηλικία και έγραψε τα περίφημα   απομνημονεύματά του. Ένα έργο τέχνης. Ε, και τι ενοχλεί εάν αυτό πού υποστηρίζει ο κύριος  υπουργός δεν έχει καμμία σχέση με τη πραγματικότητα; Tόσο το χειρότερο για την  πραγματικότητα. Μάλιστα. Τελεία και παύλα.

Ο μέντορας και ο ακόλουθος

Ο μέντορας και ο ακόλουθος

του Στάθη

Απορώ γιατί ο κ. Τσίπρας χρονοτριβεί με τον αδέξιο κ. Φίλη και δεν διορίζει κατευθείαν υπουργό Παιδείας τον επιτήδειο κ. Λιάκο! Ο κ. Τσίπρας έχει επιλέξει (τα τελευταία δύο χρόνια στα φανερά, για νωρίτερα δεν γνωρίζω) να θαυμάζει τον καθηγητή κ. Λιάκο. 

Απόδειξη του θαυμασμού τού κ. Τσίπρα υπήρξε η (άκρως ασυνήθιστη) ονομαστική αναφορά του κ. Πρωθυπουργού στον κύριο καθηγητή, σε ομιλία του πρώτου ενώπιον της Ακαδημίας Αθηνών για την επέτειο της Επανάστασης του 1821 (όταν, κατά τον κ. Μπαλτά, η Επανάσταση γεννούσε το νέο ελληνικό έθνος, αγνώστου πατρός η ίδια).

Μύλος; Οχι, απλά πράγματα. Ο κ. Λιάκος, με λαμπρή σταδιοδρομία στο πλευρό του κ. Σημίτη, είναι από τους ιστορικούς εκείνους που αναλύουν το παρελθόν με κριτήρια του παρόντος. Ετσι ο κ. Λιάκος συγκρίνει, αν δεν ταυτίζει, τους Μακεδονομάχους, φέρ’ ειπείν, με τους Ταλιμπάν. Θεωρεί τη Γενοκτονία των Ποντίων μιαν κακή στιγμή μιας καλής πολυεθνικής Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (μάλιστα εισηγείται την απάλειψη του όρου «Τουρκοκρατία») και ενώ αντιλαμβάνεται πλήρως την εθνική συνέχεια των Κινέζων ή των Εβραίων, με την εθνική συνέχεια των Ελλήνων παρουσιάζει κάποια αντιληπτική δυσκολία.

Σύγχρονος Μηδενισμός και παιδεία

Σύγχρονος Μηδενισμός και παιδεία

του Θεόδωρου Ζιάκα*

20 + 1 ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΕΙΑ 

Ι
1. Φεύγοντας προς την Εσπερία εγκαταλείψαμε την ελληνική παιδεία για να την αντικαταστήσουμε με τη νεωτερική. Σήμερα ζούμε την κατάρρευση της νεωτερικής παιδείας. Δεν έχουμε πλέον παιδεία ούτε παραδοσιακή ούτε νεωτερική.

2. Η κρίση της παιδείας είναι βασική πτυχή της γενικότερης κρίσης του σύγχρονου πολιτισμού. Είναι κρίση δομική, γιατί η εστία της βρίσκεται στην αποσύνθεση του Ατόμου, του ανθρωπολογικού υποκειμένου της νεωτερικότητας.

3. Η σύγκριση της νεωτερικής με την ελληνική παιδεία – της νεωτερικής που την χάσαμε πριν την αποκτήσουμε, με την ελληνική που την είχαμε και την εγκαταλείψαμε- διαυγάζει τον δομικό χαρακτήρα της κρίσης και το διακύβευμά της.

Πανεπιστήμιο και Παγκοσμιοποίηση

Πανεπιστήμιο και Παγκοσμιοποίηση

Τα 10 χρόνια της μεξικάνικης εμπειρίας

Γράφει ο Hugo Aboites
Μετάφραση από τα ισπανικά: Ελένη Ελευθερία Γκολέτσα, Δασκάλα

1. Τα προσωπεία της Παγκοσμιοποίησης

​Η παγκοσμιοποίηση μπορεί να θεωρηθεί σαν το νέο στοίχημα που έχουν βάλει τα Κέντρα λήψης αποφάσεων της παγκόσμιας οικονομίας με τα καπιταλιστικά κράτη από τη δεκαετία του ΄80. Οι πιο σημαντικές προτάσεις τους είναι ευρέως γνωστές: η απελευθέρωση του εμπορίου μέσω της εικονικής εξαφάνισης των συνόρων, η αλλαγή και η συρρίκνωση του ρόλου του Κράτους, ο ατομικισμός που ολοένα και πιο ορατά εκφράζεται στις σύγχρονες κοινωνίες και η απαξίωση των Διεθνών Κοινωνικών Οργανισμών. Πώς έχει λειτουργήσει έως τώρα; Μέχρι ποιο σημείο έχει αποτελέσει μία λύση; Η απάντηση εξαρτάται εν πολλοίς από το σε ποιόν απευθύνεται η ερώτηση. Μία παλιά αφρικάνικη παροιμία υπογραμμίζει πως η ιστορία του κυνηγιού είναι πολύ διαφορετική αν αυτοί που τη διηγούνται είναι οι γαζέλες ή τα λιοντάρια.

Παγκοσμιοποίηση μπορεί να σημαίνει η παγκόσμια αναγνώριση «επώνυμων» εταιρειών όπως η Reebock, καθώς επίσης και η κακή φήμη που αποκτούν αυτές κάθε φορά που αποκαλύπτεται πως στις βιοτεχνίες τους που λειτουργούν στις ασιατικές χώρες, γίνεται εκμετάλλευση της χειρωνακτικής εργασίας χιλιάδων παιδιών.

Όταν τα μήλα είναι ξινά…

Όταν τα μήλα είναι ξινά…

Τα παιδιά ξέρουν καλά ότι το αδύνατο είναι η πιο ωραία λύση... 
Τα μοναχικά βήματα - Τάσος Λειβαδίτης

[Παραθέτουμε μια βαθειά διεισδυτική ματιά στην παιδεία, που νοσεί δομικά εδώ και χρόνια, από έναν ειλικρινά αγωνιούντα δάσκαλο με μία, όμως, παρατήρηση: οι καταλήψεις και οι δυναμικές μορφές πάλης των μαθητών δεν "εγκαινιάσθηκαν" την δεκαετία του "80...αντιθέτως τότε εμφανίστηκε η ευτελής και ιδιοτελής εκδοχή τους μέσα στα παρακμιακά, κοινωνικά και συνδικαλιστικά, πλαίσια της εποχής.
Οι αγωνιστικές κινητοποιήσεις της νεολαίας έχουν καθαγιαστεί στην ιστορία του αντιφασιστικού πολέμου ['41-'44] και του αντιδικτατορικού αγώνα ['67-'74] με το αίμα και την θυσία πολλών νέων και σπουδαστών αυτών των γενιών που όπως έλεγε ο ποιητής:«Δεν ξέρανε πατέρα, μάνα, σπίτι, έναν δεν δίνανε για το σήμερα παρά / Δεν κράταγαν μεζούρα και διαβήτη / Δεν ρίχνανε δραχμές στον κουμπαρά». Η Αντίσταση, η πραγματική Δημοκρατία, η απόλυτη ελευθερία μέσα στην πειθαρχία, είναι ο δρόμος που σε κάθε σκοτεινή εποχή πρέπει να διαλέγει η νεολαία, λέει κι ο Ζαν Πωλ Σαρτρ στο έργο του «Η Δημοκρατία της Σιωπής».]

«Όταν τα μήλα είναι ξινά δεν φταίνε τα μήλα, αλλά οι μηλιές»
Άγιος Κοσμάς ο Αιτωλός

Η δεκαετία του ’80, το ψηλαφητόν σκοτάδι του νεοελληνικού βίου, στάθηκε δεκαετία χαμένων ευκαιριών και ξεπεσμένων ονείρων, φθοράς και διαφθοράς και γενικευμένου σαλταδορισμού – μ’ ένα λόγο κλίμα σκυβαλοκρατίας, όπου ο υστερών σε κακοποιό ευρεσιτεχνία ένιωθε ότι κοροϊδοπιανόταν και αδικεί εαυτόν.

Η λογοτεχνία, η γλώσσα και η ανθρωπιστική παιδεία σε ... εξορία!

Η λογοτεχνία, η γλώσσα και η ανθρωπιστική παιδεία σε ... εξορία!

Πριν από λίγες ημέρες, ξέσπασε σάλος στη Γαλλία όταν η υπουργός Πολιτισμού της χώρας, μην μπορώντας να αναφέρει ούτε έναν τίτλο βιβλίου του πρόσφατου νομπελίστα Πατρίκ Μοντιανό που έχει διαβάσει, παραδέχτηκε πως δεν διαβάζει λογοτεχνία. Βλ. περισσότερα εδώ

Στην κατοχική Ελλάδα της Τρόϊκας και των Μνημονίων ...το υπουργείο του «αφελληνισμού» της Παιδείας διαφεντεύει ο πολύς Ανδρέας Λοβέρδος, ο άνθρωπος που έχει υπερψηφίσει «με χέρια και με πόδια» όλα τα εξοντωτικά μέτρα κατά της ελληνικής κοινωνίας και της ελληνικής πατρίδας. Ο θρασύτατος πολιτικάντης που τόλμησε να «αναρωτηθεί» γιατί ...δεν πεθαίνουν οι συνταξιούχοι νωρίτερα(!). Αυτός, λοιπόν, ο ελληνοδιώκτης αποφάσισε να εξοντώσει κάθε ανθρωπιστικό στοιχείο που έχει απομείνει στην τριτοβάθμια εκπαίδευση μετά τον απηνή διωγμό που γίνεται από τους ανελλήνιστους χειραγωγούς της νεολαίας επί χρόνια. Δείτε τι λέει η Πανελλήνια Ένωση Φιλολόγων.