ΛΟΑΤΚΙ: Πίσω από το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» του Χρήματος

ΛΟΑΤΚΙ: Πίσω από το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» του Χρήματος

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Μετά την δημιουργία της ΕΕ και την διακήρυξη της «παγκοσμιοποίησης», μια από τις πιο αγαπημένες επετείους της Ευρώπης είναι η ημέρα της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου. Το βασικό σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου έπεσε, οι Ανατολικογερμανοί δεν μπαίνουν πλέον σε 13χρονη λίστα αναμονής για να αγοράσουν ένα «Trabant» -το μικρό αυτοκίνητο που αποτέλεσε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα της ΛΔΓ-, ούτε χρειάζεται πλέον να στήνονται στην ουρά για να αγοράσουν ψωμί… αλλά ο πλούτος από μόνος του δεν καθορίζει την ευτυχία.

Μπορεί το Τείχος του Βερολίνου που χώριζε δύο ιδεολογικά διαφορετικούς κόσμους να έπεσε, αλλά ένα άλλο «Τείχος του Αίσχους» στο όνομα της «διαφορετικότητας» υψώνεται και διαλύει από τα μέσα τον κοινωνικό ιστό στις χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ.

Οι μεγάλες λαϊκές μάζες βρίσκονται από την μια μεριά του «Τείχους» και, απέναντί τους, καλά προστατευμένες, είναι οι ελίτ του χρήματος και τα μεγάλα «λόμπυς» που διαμορφώνουν την πολιτική ατζέντα με τα πανίσχυρα μέσα που διαθέτουν και τον έλεγχο των μίντια. 

Το τέλος της Αριστεράς όπως την ξέραμε

Το τέλος της Αριστεράς όπως την ξέραμε

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

«Σαν θα’ρθει η ώρα της πορείας
Πολλοί δεν ξέρουν
Πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους…»

[Από το Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου του Μπέρτολτ Μπρεχτ]

Όπως όλα δείχνουν, η υπαρκτή πλέον Δύση είναι ένα μόρφωμα εχθρικό προς την παραδοσιακή ευρωπαϊκή κουλτούρα, τις ελληνο-ρωμαϊκές αξίες και τα μεγάλα απελευθερωτικά και δημοκρατικά κινήματα που γέννησαν αυτό που συνηθίσαμε να λέμε «δυτικό πολιτισμό» (αν και υπάρχουν πολλές ενστάσεις εδώ).

Σήμερα, δεν βρίσκονται πλέον σε αντίθεση, όπως τους προηγούμενους αιώνες, από την μια, οι υποστηρικτές της (δεξιάς) τάξης της θεσμοποιημένης ανισότητας και, από την άλλη, οι (αριστεροί) κληρονόμοι του Διαφωτισμού. Η τωρινή πραγματικότητα βρίσκει, από την μια πλευρά, εκείνους που, σύμφωνα με την «φιλελεύθερη» παράδοση των Άνταμ Σμιθ, Μίλτον Φρήντμαν και Φρήντριχ Χάγιεκ, ταυτίζουν την ελευθερία με την συνεχή επέκταση της αγοράς και, απ’ την άλλη, είναι αυτοί που πιστεύουν ότι το ζητούμενο είναι η αόριστη επέκταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό έχει διατυπωθεί με μεγάλη σαφήνεια από τον Γάλλο φιλόσοφο Ζαν-Κλωντ Μισεά (Jean-Claude Michéa), ο οποίος μέσα από το έργο του εξηγεί και τεκμηριώνει το Τέλος της εικόνας της Αριστεράς που γνωρίσαμε μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Αγνοημένος από το κατεστημένο των μίντια και την ενσωματωμένη «προοδευτική» διανόηση για χρόνια, ο Γάλλος φιλόσοφος φαίνεται να δικαιώνεται από τις τελευταίες εξελίξεις στην χώρα του αλλά και στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση της οικονομικής κρίσης, των Κίτρινων Γιλέκων και του Brexit.