Το Μυστικό των Πρεσπών - Από την «Βοσνιακή Αίρεση» στην «Βαλκανική Άνοιξη»

Το Μυστικό των Πρεσπών

Από την «Βοσνιακή Αίρεση» στην «Βαλκανική Άνοιξη»

«Την ιστορία την γράφουν οι νικητές.
Τους θρύλους τους δημιουργεί ο λαός.
Οι συγγραφείς επινοούν. Βέβαιος είναι
μονάχα ο θάνατος».
Ντανίλο Κις

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Ο βραβευμένος Γιουγκοσλάβος συγγραφέας Ντανίλο Κις όσο ζούσε βυθιζόταν μέσα από τα βιβλία του στα άδυτα της ιστορίας και των πολιτικών θεμάτων των Βαλκανίων -και όχι μόνο- ανιχνεύοντας τις γνωστικές διδασκαλίες, τις αιρέσεις που απορρέουν από την Βίβλο και το Κοράνι και τα αινίγματα των μυστικιστών. Ο Ντανίλο που πέθανε πολύ νωρίς, στα 54 χρόνια του στο Παρίσι το 1989, δεν πρόλαβε να δει την κατάρρευση του ανατολικού μπλοκ και την διάλυση της πατρίδας του της Γιουγκοσλαβίας και όσα συνέβησαν μετά. Οι πόλεμοι που ακολούθησαν στα Βαλκάνια, και ιδιαίτερα αυτός της Βοσνίας, ήταν μια τραγική μαρτυρία της πολιτικής και ιδεολογικής εκμετάλλευσης των θρησκευτικών διαφορών σε μια κοινωνία της οποίας η ιστορική συνέχεια ενσωματώνει ένα πολιτισμικό μωσαϊκό με βασικές ψηφίδες την Ορθοδοξία, τον Καθολικισμό και το Ισλάμ, μαζί με όλες τις παραφυάδες τους.

Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος στα Βαλκάνια

Ο νέος Ψυχρός Πόλεμος στα Βαλκάνια

Επιμέλεια: Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης*

Από τους επιγόνους του Μεγάλου Αλεξάνδρου μέχρι το τέλος του 2ου αιώνα, η περιοχή των νοτίων Βαλκανίων υπήρξε χώρος πολεμικών συγκρούσεων, δυναστικών πολέμων, αλυτρωτικών και εδαφικών βλέψεων. Ιστορικά, ο όρος “Μακεδονία” αναφέρεται στο Ελληνικό έθνος μέσω του πολιτισμού των αρχαίων Μακεδόνων, που αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι της εθνικής μας κληρονομιάς. Γεωγραφικά, στη νεώτερη εποχή, ο όρος καλύπτει μια ευρύτερη περιοχή που εκτείνεται στο έδαφος διαφόρων βαλκανικών χωρών, με το μεγαλύτερο τμήμα της (50,5%) να βρίσκεται στην Ελλάδα, βάσει της Συνθήκης του Βουκουρεστίου (1913), που ήταν το επισφράγισμα των βαλκανικών πολέμων.

Η ονομασία “Δημοκρατία της Μακεδονίας”, που εισήχθη υπούλως το 1945 από τον Τίτο στην πρώην Γιουγκοσλαβία, έγινε αποδεκτή αδιαμαρτύρητα τόσο από το τότε σοβιετικό μπλοκ όσο και από το μεταπολεμικό “εθνικόφρον” ελληνικό καθεστώς. Το 1992, μετά την διάλυση της ΕΣΣΔ και της Γιουγκοσλαβίας, η Δύση κατασκεύασε μεθοδικά έναν “Δούρειο Ίππο” στα Βαλκάνια, αναγνωρίζοντας το κράτος με το όνομα FYROM (πρώην Γιουγκοσλαβική Δημοκρατία της Μακεδονίας), στην προσπάθεια να δημιουργήσει κράτη-δορυφόρους των ΗΠΑ και να περιορίσει την ρωσική επιρροή στην περιοχή που είχε ιστορικές ρίζες.

Η επόμενη φάση του Ανατολικού Ζητήματος

Η επόμενη φάση του Ανατολικού Ζητήματος

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Είναι γνωστό ότι η διαμόρφωση των πολιτικών δομών της σύγχρονης Ευρώπης, των Βαλκανικών χωρών και της Μέσης Ανατολής επηρεάστηκε καθοριστικά από την κατάρρευση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας τον 19ο και αρχές του 20ου αιώνα. Η ίδια η ύπαρξη της Τουρκίας με την σύγχρονη μορφή της έως σήμερα είναι προϊόν αυτών των διαδικασιών που συνθέτουν το λεγόμενο Ανατολικό Ζήτημα.

Η πρόσφατη δολοφονία του Ρώσου πρεσβευτή στην Άγκυρα, ενός βετεράνου διπλωμάτη της σοβιετικής περιόδου και γνώστη των ψυχροπολεμικών τακτικών του δυτικού μπλοκ, έρχεται ως κορύφωση των αποσταθεροποιητικών καταστάσεων στην ίδια την Τουρκία αλλά και στην ευρύτερη περιοχή, τις οποίες έχει πυροδοτήσει η “αναθεωρητική” και μεγαλοϊδεατική νεο-οθωμανική πολιτική του Ερντογάν. Η προσπάθεια της Τουρκίας να μεταλλαχθεί από ένα κοσμικό, δυτικά προσανατολισμένο, σύγχρονο κράτος σε μια ηγεμονική δύναμη της περιοχής της Μέσης Ανατολής, των Βαλκανίων, μέχρι και τα “σύνορα της καρδιάς” της στην Κεντρική Ασία, ορίζει τη νέα φάση του Ανατολικού Ζητήματος.

Η ύποπτη επανάληψη της ιστορίας σαν φάρσα

Η ύποπτη επανάληψη της ιστορίας σαν φάρσα

Χθες η Γκουέρνικα, σήμερα το Κομπάνι. Σχέδιο του Κούρδου Σύριου καλλιτέχνη Yahia Silo

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

«Η δυτική υποκρισία είναι τόσο πυκνή που μπορείς να την κόψεις με το μαχαίρι»

[Έγραψε ο Eric Walberg στην εβδομαδιαία Al-Ahram]

Υπάρχουν πολλοί λόγοι που όλοι οι εθνικοί πολιτισμοί της γης, αδιακρίτως, είναι σε παρακμή.

Σίγουρα, μια από αυτές είναι ότι ο ξεπεσμός της πολιτικής ζωής όλων των εθνών είναι βαθύς καθόσον οι ηγετικές πολιτικές φυσιογνωμίες παντού λειτουργούν σαν εκπρόσωποι δημόσιων σχέσεων (PR) των νεοταξικών ελίτ που συνίστανται από τις μεγάλες εταιρείες πετρελαίου, την Γουώλ Στρητ και τα οικονομικά επιτελεία του Σίτυ του Λονδίνου, τους κατασκευαστές όπλων και τις γιγαντιαίες πολυεθνικές.

Αλλά στην βάση, η παρακμή αυτή έχει απόλυτη σχέση με τον τρόπο που παρουσιάζεται σ’ εμάς η πραγματικότητα, από την μικρότερη λεπτομέρεια μέχρι το μεγαλύτερο πλαίσιο.

Αυτοί οι ίδιοι επικυρίαρχοι, που αδίστακτα αποσταθεροποιούν και καταστρέφουν κράτη, όπως η Γιουγκοσλαβία, το Ιράκ, η Αργεντινή με κάθε τρόπο· αυτοί που έχουν εξευτελίσει αξίες όπως η εθνική κυριαρχία και η δημοκρατία, συνεργούν όποτε έχουν συμφέρον στην δημιουργία «κρατών»-προτεκτοράτων και αερομεταφερόμενων «Χαλιφάτων».