ΛΟΑΤΚΙ: Πίσω από το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» του Χρήματος

ΛΟΑΤΚΙ: Πίσω από το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» του Χρήματος

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Μετά την δημιουργία της ΕΕ και την διακήρυξη της «παγκοσμιοποίησης», μια από τις πιο αγαπημένες επετείους της Ευρώπης είναι η ημέρα της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου. Το βασικό σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου έπεσε, οι Ανατολικογερμανοί δεν μπαίνουν πλέον σε 13χρονη λίστα αναμονής για να αγοράσουν ένα «Trabant» -το μικρό αυτοκίνητο που αποτέλεσε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα της ΛΔΓ-, ούτε χρειάζεται πλέον να στήνονται στην ουρά για να αγοράσουν ψωμί… αλλά ο πλούτος από μόνος του δεν καθορίζει την ευτυχία.

Μπορεί το Τείχος του Βερολίνου που χώριζε δύο ιδεολογικά διαφορετικούς κόσμους να έπεσε, αλλά ένα άλλο «Τείχος του Αίσχους» στο όνομα της «διαφορετικότητας» υψώνεται και διαλύει από τα μέσα τον κοινωνικό ιστό στις χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ.

Οι μεγάλες λαϊκές μάζες βρίσκονται από την μια μεριά του «Τείχους» και, απέναντί τους, καλά προστατευμένες, είναι οι ελίτ του χρήματος και τα μεγάλα «λόμπυς» που διαμορφώνουν την πολιτική ατζέντα με τα πανίσχυρα μέσα που διαθέτουν και τον έλεγχο των μίντια. 

Οι Επικυρίαρχοι και η Διαμάχη για το Κλίμα

Οι Επικυρίαρχοι και η Διαμάχη για το Κλίμα

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

“Για την ανθρωπότητα δεν υπάρχει μόνο η απειλή της εξαφάνισης πάνω σ' έναν νεκρό πλανήτη. Ο καθένας για να ζήσει ανθρώπινα χρειάζεται επίσης τον απαραίτητο αέρα, το κατάλληλο έδαφος, εκπαίδευση και ένα νόημα στη ζωή του. Του χρειάζεται ακόμα η ελάχιστη αξιοπρέπεια και μερικές απλές στιγμές ευτυχίας”.

Μαργκερίτ Γιουρσενάρ, “Με ανοιχτά μάτια”, εκδ. du Centurion, 1980

Με αφορμή την απόφαση του νέου ένοικου του Λευκού Οίκου, του απρόβλεπτου Ντόναλντ Τραμπ, να αποχωρήσουν οι Ηνωμένες Πολιτείες από την Συμφωνία για το Κλίμα (Framework Convention on Climate Change), που είχαν υπογράψει 200 χώρες τον Δεκέμβριο του 2015 στο Παρίσι, αναζωπυρώθηκε η διαμάχη για την κλιματική αλλαγή.

Πρόκειται για καλοπληρωμένη τακτική του καταστροφισμού, λένε οι υποστηρικτές του Τραμπ και οι αμφισβητίες της “κλιματικής αλλαγής”... “Μάνα Γη, κουράγιο”, θρηνωδούν, από την άλλη, οι “πράσινοι” διανοούμενοι και τα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων που ανήκουν στα μεγάλα τραστ του Τύπου της παγκοσμιοποίησης. Όλοι μοιάζουν συντονισμένοι στην συχνότητα μιας προαναγγελθείσας καταστροφής και το διακύβευμα είναι αν γι' αυτήν ευθύνονται οι ανθρώπινες δραστηριότητες ή όχι.

«Ανθρωπισμός» αλά Βαλκανικά, υπό την αιγίδα του Σόρος

«Ανθρωπισμός» αλά Βαλκανικά, υπό την αιγίδα του Σόρος

του Γιώργου Ρακκά

Αρκούσε η δημοσιοποίηση μιας απόφασης από τον σύλλογο γονέων του 5ου Δημοτικού Συμβουλίου Ωραιοκάστρου, που αρνούνταν την τοποθέτηση παιδιών προσφύγων στο σχολείο τους για να φοιτήσουν σε ειδικές τάξεις μετά τις 2 μ.μ., για να ξεσπάσει μια πρωτοφανής υστερία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης καταγγελίας του «φασισμού» και του «ρατσισμού», που συνοδεύονταν από ιερεμιάδες για το προσφυγικό παρελθόν της περιοχής και το υπέρτατο ανθρωπιστικό καθήκον της Ελλάδας.

Επειδή είναι σαφές ότι το ζήτημα που δημιουργήθηκε στο Ωραιόκαστρο αποτελεί μόνο την απαρχή ενός κύκλου αντιπαραθέσεων σχετικά με τις τύχες των εγκλωβισμένων προσφύγων και μεταναστών στην χώρα μας, κρίνουμε σωστό να παρέμβουμε επί του συνόλου του ζητήματος προκειμένου να ξεκαθαρίσουμε μερικά πράγματα.

Το χρονικό της αιχμαλωσίας: το δάγκωμα του φιδιού

Το χρονικό της αιχμαλωσίας: το δάγκωμα του φιδιού

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Οι Επικυρίαρχοι, που κινούν τα νήματα στον σημερινό μεταμοντέρνο κόσμο της παγκοσμιοποιημένης αγοράς και του «πολέμου των πολιτισμών», μας θέλουν να καθόμαστε πάνω σε μια πυριτιδαποθήκη, να κινούμαστε πειθήνια σαν ένα κοπάδι και ο καθένας μας να αξίζει λιγότερο κι από τα ρούχα που φοράει... Εκτός, φυσικά, από αυτούς που βρίσκονται στην υπηρεσία τους και εκτελούν τις εντολές τους.

Για να επιτύχουν τα σχέδιά τους, πρέπει να χάσουν οι άνθρωποι τον αλληλοσεβασμό τους, να ξεχάσουν ότι ο καθένας είναι πραγματικά μοναδικός και ότι για να αλλάξει η κατάσταση χρειάζεται η συνειδητοποίηση και η προσφορά όλων μας.

Στο βιβλίο του Captive State (Αιχμάλωτο κράτος, εκδ. «Pan», Λονδίνο), ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία της εποχής, ο συγγραφέας Τζωρτζ Μπουμπιότ περιγράφει αυτό που, πλέον, διαισθάνονται όλοι: οι «ανώνυμες» πολυεθνικές εταιρείες και δομές, που βρίσκονται στα χέρια των σκοτεινών κέντρων, έχουν καταλάβει ουσιαστικά την εξουσία και κυβερνούν τους πολίτες ως αιχμαλώτους τους.

Ερωτήματα προς Υπουργείο και Υπουργό Μετανάστευσης για ΜΚΟ

Ερωτήματα προς Υπουργείο και Υπουργό Μετανάστευσης για ΜΚΟ

Στο άρθρο της RealNews, είναι μια ακόμα δημοσίευση για το έργο των ΜΚΟ και το ποιόν τους, με ημερομηνία άρθρου 22.11.2009. Είναι πραγματικά απορίας άξιον, πώς από τότε μέχρι σήμερα οι συγκεκριμένες οργανώσεις,  λειτουργούν χωρίς κανένα νομικό πλαίσιο συμμόρφωσης και νομικής ευθύνης.

του Αλέξανδρου Νίκλαν*

Για τις ΜΚΟ ως Geopolitics είχαμε αναφερθεί 2 χρόνια πριν , για το τι πρεσβεύουν, πώς λειτουργούν και σε πολύ μεγάλο βαθμό πώς επηρρεάζουν και γιατί, κάποιες καταστάσεις σε χώρες που δραστηριοποιούνται.

Χθες το βράδυ η κυβέρνηση ανέφερε πώς αντιμετωπίζει πρόβλημα με τις περισσότερες. Η απορία μου είναι στο πώς ακριβώς δεν μπορεί μια κυβέρνηση να γνωρίζει τι είναι όλος αυτός ο συρφετός και μπορεί ένας πολίτης με μια απλή έρευνα (χωρίς να έχει μηχανισμό πίσω του) να βρίσκει διάφορα στοιχεία σχετικά με αυτές.

Σημειώνω πώς στην Ρωσία αλλά και σε αρκετές άλλες χώρες, καμία ΜΚΟ δεν μπορεί να λειτουργήσει χωρίς να έχει άδεια της Κυβέρνησης αφού τις περάσει πρώτα από ένα screening για το ποιός είναι από πίσω και ποιός δουλεύει με αυτές. 

«O OHE και ο ρόλος των μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (Μ.Κ.Ο.)»

«O OHE και ο ρόλος των μη Κυβερνητικών Οργανώσεων (Μ.Κ.Ο.)»

Εισήγηση του δημοσιογράφου Γιάννη Ε. Διακογιάννη*

Μία μεγάλη γυναίκα του Ελληνισμού, η Αλίκη Γιωτοπούλου – Μαραγκοπούλου, πρώην πρύτανης του Παντείου Πανεπιστημίου και Πρόεδρος (σήμερα) της ελληνικής  Μ.Κ.Ο. «Ιδρυμα για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου» σημειώνει ότι αποτελεί σπουδαία υπόθεση για τον ειρηνευτικό ρόλο του ΟΗΕ η βοήθεια που μπορούν να παράσχουν οι μη κυβερνητικές οργανώσεις, εφόσον – τονίζει  – δεν χρηματοδοτούνται από κυβερνήσεις, το κράτος και παρεμφερείς οργανισμούς.

Θα πρόσθετα  - για να δώσω έμφαση σε όσα παρατηρεί η αγωνίστρια καθηγήτρια – ότι οι Μ.Κ.Ο. για να είναι αποτελεσματικές για την ειρήνη και τη δικαιοσύνη αλλά και σύννομες με τον Καταστατικό Χάρτη του ΟΗΕ  δεν θα  πρέπει να χρηματοδοτούνται ούτε από  μυστικές υπηρεσίες, ούτε από πρεσβείες, ούτε από πολεμικές βιομηχανίες. 

Και θα συμπλήρωνα ότι αυτές οι Μ.Κ.Ο.  δεν πρέπει να χρηματοδοτούνται – όπως θα εξηγήσω στην συνέχεια – γενικά και αόριστα από τον ΟΗΕ με προγράμματα, όπως στην περίπτωση του σχεδίου Ανάν για την Κύπρο, που δεν είναι γνωστά και ελεγχόμενα από την Ολομέλεια του Οργανισμού και δεν είναι διάφανη η δράση τους.