Ο Άγνωστος «Χ» που καθόρισε την μοίρα του κόσμου μας - Από τον Ψυχρό Πόλεμο στην Παγκοσμιοποίηση και την Ουκρανία

Ο Άγνωστος «Χ» που καθόρισε την μοίρα του κόσμου μας

Από τον Ψυχρό Πόλεμο στην Παγκοσμιοποίηση και την Ουκρανία

 

«Εμείς οι Αμερικανοί έχουμε περίπου το 50% του πλούτου του κόσμου, αλλά μόνο το 6,5% του πληθυσμού του. Το πραγματικό μας έργο στην ερχόμενη περίοδο (σ.σ. μετά το 1945) είναι… να διατηρήσουμε αυτή την ανισότητα…»

Τζωρτζ Κένναν (1904-2005), Αμερικανός διπλωμάτης και ιστορικός

 

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Ο κόσμος μας διέρχεται την χειρότερη μεταπολεμική παγκόσμια κρίση και καθημερινά πληθαίνουν οι προβλέψεις των ειδικών αναλυτών σε όλο τον δυτικό συνασπισμό, ότι η Ευρώπη και οι ΗΠΑ γλιστρούν υπνοβατώντας σε έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο.

Έχουν ήδη γίνει αρκετές επιθέσεις στο εσωτερικό της Ρωσίας και σε στρατιωτικά αεροδρόμια, όπως ο βομβαρδισμός που έγινε στα τέλη Δεκεμβρίου στην αεροπορική βάση Έγκελς (Engels), στο έδαφος της Ρωσικής Ομοσπονδίας στην περιοχή Saratov, σχεδόν 650 χλμ (400 μίλια) από την Ουκρανία. Υπάρχουν πολλές αποδείξεις ότι η CIA έχει εμπλακεί εδώ και καιρό σε τέτοιου είδους επιχειρήσεις σαμποτάζ. Η πρόσφατη επιχείρηση δολιοφθοράς από CIA-NATO δεν είναι παρά μία από τις πολλές τέτοιες προσπάθειες για την υπονόμευση της Ρωσικής Ομοσπονδίας και την ανατροπή του Πούτιν. Ο Ρώσος πρόεδρος δεν έχει αποφασίσει, μέχρι τώρα, να χρησιμοποιήσει πυρηνικά όπλα, παρ’ όλο που τα μέσα της δυτικής πολεμικής προπαγάνδας ψεύδονται θριαμβολογώντας ότι έχει στριμωχτεί στην γωνία.

Το τι μέλλει γενέσθαι πλέον κανείς δεν μπορεί με σιγουριά να προβλέψει. Το μόνο σίγουρο είναι ότι φαίνεται πως η Ρωσία προετοιμάζεται ασταμάτητα, τουλάχιστον από το 2014, για έναν ηπειρωτικό πόλεμο μεγάλης κλίμακας. Έχει εκσυγχρονίσει πλήρως το πυρηνικό της οπλοστάσιο και τα βασικά εργοστάσια παραγωγής όπλων της χώρας λειτουργούν πλέον 6 ημέρες την εβδομάδα με 3 βάρδιες που εργάζονται ασταμάτητα.

Στο κρίσιμο σταυροδρόμι που βρίσκεται σήμερα ο πλανήτης έχουμε οδηγηθεί μέσα από τα σύνδρομα, τις προτεραιότητες και τις στρατηγικές που διαμορφώθηκαν κατά την διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, του οποίου πολιτικός στόχος ήταν να επιβληθεί στη Ρωσία η βούληση των Ηνωμένων Πολιτειών και της Βρετανικής Αυτοκρατορίας.

Η δύση της Δύσης: απληστία, ταχύτητα, φόβος της απλότητας και ο Ανθρώπινος Παράγοντας

Η δύση της Δύσης: απληστία, ταχύτητα, φόβος της απλότητας και ο Ανθρώπινος Παράγοντας

Τι είναι οι δυτικές αξίες;

Γράφει ο καθηγητής William Mallinson

Ξεκίνησα να σκέφτομαι τι θα γράψω πριν από λίγους μήνες, αλλά είμαι πλέον έτοιμος να σφίξω τα δόντια και να λύσω το γόρδιο δεσμό της αμφιταλάντευσης γύρω από τα αναφερόμενα γεγονότα και συμβάντα, την προπαγάνδα, τα μοχθηρά μίση, τον αταβισμό, την απληστία και τις φιλοδοξίες.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για την ολοκλήρωση του παρόντος άρθρου και την παύση της αναβλητικότητάς μου ήταν η - για μένα σουρεαλιστική – δολοφονία μιας νεαρής Ρωσίδας δημοσιογράφου, κόρης ενός ακαδημαϊκού γνώριμού μου, του Αλεξάντερ Ντούγκιν, ο οποίος προήδρευσε δύο σεμιναρίων στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ της Μόσχας, στα οποία και μίλησα. Σε κάθε περίπτωση, η δολοφονία της κόρης του δεν ήταν ο λόγος για το παρόν άρθρο. Ήταν απλά αποφασιστικός παράγοντας για την ολοκλήρωσή του. Η λογική πίσω από τη συγγραφή του αναπτύσσεται στην επόμενη παράγραφο, και περιλαμβάνει την αναζήτηση της απλότητας ως αρωγού στην κατανόηση όσων συμβαίνουν και των λόγων για τους οποίους η σήψη μοιάζει συχνά να συνοδεύει το τέλος των αυτοκρατοριών.

Θα παραδεχτούμε, άραγε, ποτέ ότι η αλήθεια κι η απλότητα αποτελούν συμμάχους, αλλά ότι η αδυναμία φοβάται και τις δύο; Ας πιάσουμε τον ταύρο από τα κέρατα κι ας αναδιφήσουμε βαθιά στο νου μας, ανακαλώντας τα λόγια του Τζιαμπατίστα Βίκο ότι ο κόσμος περνάει αενάως από την τάξη στην αταξία και ότι επί του παρόντος μοιάζει να κινείται προς την αταξία. Σκοπεύω να επιχειρηματολογήσω και να εξηγήσω, στον εαυτό μου όσο και στον αναγνώστη, ότι ο αποκαλούμενος Δυτικός κόσμος βρίσκεται σε πολιτική, κοινωνική και ηθική παρακμή, πράγμα που επί του παρόντος καθίσταται ολοφάνερο από τις ταραχές στην Ουκρανία και τις επιπτώσεις των συνεχιζόμενων αντιδικιών γύρω από τον κορονοϊό και άλλους ιούς. Ας ξεκινήσουμε παραθέτοντας τις παρατηρήσεις κάποιων σοβαρών στοχαστών, οι οποίες θα μπορούσαν να μας στρέψουν προς την κατεύθυνση της ελεύθερης σκέψης και του στοχασμού. Έχοντας προλειάνει το έδαφος, θα πραγματευτώ τον όρο ‘Δύση’ και τις φερόμενες αξίες της. Θα επιχειρήσω κατόπιν να ορίσω την παρακμή, τα συμπτώματά της, την εμμονή με τη Ρωσία, την έλλειψη ηγεσίας. Τέλος, θα επιχειρήσω να προτείνω μια επιστροφή στην κοινή λογική, την ενσυναίσθηση και την υπευθυνότητα.

Ο Αγγλοσαξωνικός παράγοντας στη νεώτερη ιστορία της Ελλάδας - Η Αγγλική πολιτική από το 1821 έως σήμερα

Ο Αγγλοσαξωνικός παράγοντας στη νεώτερη ιστορία της Ελλάδας

Η Αγγλική πολιτική από το 1821 έως σήμερα

 

Απόστασε το χέρι μου από το να μουντζώνω

και σάλιο δεν μου έμεινε από το φτύσε φτύσε,

αλλ’ έως τώρα τίποτε μ’ αυτά δεν κατορθώνω,

και συ, Ευρώπη, μας γελάς και πάντα ίδια είσαι.

(Γεώργιος Σουρής, Στην Ευρώπη)

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Η υπογραφή της Ελληνο-Αμερικανικής συμφωνίας για τις αμερικανικές βάσεις ουσιαστικά ανανεώνει την πολύχρονη εξάρτησή μας από τον αμερικανικό παράγοντα, που διαδέχτηκε την αγγλική «προστασία» μετά τον Εμφύλιο. Όμως, η μελέτη της ιστορίας προκαλεί πολλά ερωτήματα για το αν και πόσο μας ωφέλησε η πρόσδεσή μας στο αγγλοσαξωνικό μπλοκ για τόσες δεκαετίες. Οι Αμερικανοί με τις βάσεις τους ήταν εδώ και το ’74, όταν χάθηκε η μισή Κύπρος, και το ’87, και το ’96 με τα Ίμια κι εδώ και χρόνια που η Τουρκία αλωνίζει στις ελληνικές θάλασσες. Δεν μας βοήθησαν σε τίποτα.

Είναι γεγονός ότι το μεγάλο προτέρημα της Αγγλίας που την έκανε μεγάλη δύναμη, εκτός από την βιομηχανική επανάσταση, ήταν η γεωγραφική της θέση. Βρίσκεται μέσα στην Ευρώπη και «δεν είναι μέσα στην Ευρώπη». Αυτό το νησί η θάλασσα, που το περικλείει γύρω-γύρω, το έκανε μοιραία ναυτική δύναμη… Από αυτό ξεκίνησε και δημιούργησε τις αποικίες που της έδωσαν πλούτο και διπλωματική ισχύ στα παγκόσμια πράγματα. Η θάλασσα είναι αυτή που ένωσε Έλληνες και Άγγλους στη νεώτερη ιστορία, μετά τον 18ο αιώνα. Αν υπάρχει άλλος λαός, εκτός από τον ελληνικό, για τον οποίον οι έννοιες «θάλαττα-θάλαττα» και «τα ξύλινα τείχη» να έχουν τόσο ύψιστη σημασία, αυτός είναι ο αγγλικός λαός.

Όμως, αν δούμε την πραγματική ιστορία, θα καταλάβουμε ότι τα συμφέροντα των Άγγλων ποτέ δεν συνέπιπταν με τα δικά μας συμφέροντα μετά το 1821, που ξεκίνησε η Ελληνική Επανάσταση. Απλώς το φιλοαγγλικό κατεστημένο φρόντιζε πάντα να συγκαλύπτει αυτή την αλήθεια για πολλούς λόγους και, κυρίως, για να μην κατέβει ποτέ η Ρωσία στο Αιγαίο και την Μεσόγειο.

Το «Προφανές Πεπρωμένο» του Ελληνισμού

Το «Προφανές Πεπρωμένο» του Ελληνισμού

«Δούλος είναι εύκολο να γένη τις, όταν θέλη. Αυθέντης είναι δύσκολον. Επιθυμούμεν ειρήνη; Ας τρέξωμεν εις τα όπλα».

Δημήτρης Υψηλάντης

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Ο ελληνισμός, τόσο στην Ελλάδα όσο και στην Κύπρο, ζει ξανά ημέρες όπου είναι «πλήθος τ’ άσχημα» και «τ’ άδεια αφέντες», όπως έλεγε ο Παλαμάς. Οι εθνικοί κίνδυνοι είναι γιγαντωμένοι και οι ξένοι βυσσοδομούν. Εκβιάζουν, πιέζουν, δωροδοκούν και θεωρούν ότι είναι τα χώματά μας έτοιμα για παράδοση και πώληση.
Αυτή την εντύπωση τους δίνουν δουλικότατα οι προσκυνημένες φραγκολεβαντίνικες ελίτ, που πρωτοστατούν στην υπονόμευση του εθνικού φρονήματος και στην περιφρόνηση της εθνικής μας φυσιογνωμίας.

Η Τουρκία, ένοχη εθνοκάθαρσης, κατοχής, εποικισμού και κυνικών εγκλημάτων, επιχειρεί να «νομιμοποιήσει» την διχοτόμηση του Αιγαίου με το δόγμα της «γαλάζιας πατρίδας», να διαλύσει την Κυπριακή Δημοκρατία και να επιτύχει την σμίκρυνση του συνόλου του εθνικού μας χώρου.

Κυοφορούνται πολύ σοβαρά πράγματα, τα οποία περνούν εντελώς υποβαθμισμένα από τα ελεγχόμενα μεγαλοκάναλα και την κατευθυνόμενη ενημέρωση των εφημερίδων που στοχευμένα δημιουργούν την αίσθηση ενός «Προφανούς Πεπρωμένου» για την χώρα…

Το τελευταίο κορίτσι στην Μεταμοντέρνα Βαρβαρότητα

Το τελευταίο κορίτσι στην Μεταμοντέρνα Βαρβαρότητα

Η Νάντια Μουράντ, ζωντανή μάρτυρας του βρώμικου πολέμου κατά των γυναικών στην Μέση Ανατολή.

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Οι διακρίσεις και η βία κατά των ανήλικων κοριτσιών σε διάφορα μέρη του κόσμου ώθησαν τελικά τον ΟΗΕ να ανακηρύξει την 11η Οκτωβρίου ως Διεθνή Ημέρα Κοριτσιού (International Day of Girl Child). Τον ίδιο μήνα φέτος απονεμήθηκε το Νόμπελ Ειρήνης σε ένα κορίτσι που έχει χαρακτηρισθεί από τον διεθνή τύπο ως “γυναίκα-σύμβολο” στον αγώνα των γυναικών ενάντια στα σεξουαλικά εγκλήματα εις βάρος τους.
Η 25χρονη Νάντια Μουράντ, η Γεζίντι η οποία ήταν μεταξύ των χιλιάδων γυναικών της κουρδόφωνης αυτής μειονότητας που αιχμαλωτίστηκαν στην πόλη Σιντζάρ από το αυτοαποκαλούμενο Ισλαμικό Κράτος στο βορειοανατολικό Ιράκ το 2014, τιμήθηκε την Παρασκευή, 5 Οκτωβρίου, με το φετινό βραβείο Νόμπελ.
Προτού καταφέρει να δραπετεύσει με την βοήθεια των Κούρδων μαχητών, υπέμεινε για πολλούς μήνες την σεξουαλική δουλεία στα χέρια των τζιχαντιστών. 
Η Νάντια Μουράντ, της οποίας οι έξι αδελφοί και η μητέρα δολοφονήθηκαν από το ISIS, έχει γίνει πρέσβειρα του ΟΗΕ για την αξιοπρέπεια των θυμάτων των διακινητών ανθρώπων και αγωνίζεται προκειμένου οι διώξεις και οι συστηματικοί βιασμοί, που διεπράχθησαν εναντίον των ανθρώπων της κοινότητας των Γεζίντι, να αναγνωριστούν ως γενοκτονία.

Το μεγάλο Ρωσσικό Πάρτυ της Νέας Υόρκης – Μια άγνωστη σχεδόν ιστορία!

Το μεγάλο Ρωσσικό Πάρτυ της Νέας Υόρκης

Μια άγνωστη σχεδόν ιστορία!

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Στις 4 και 5 Νοεμβρίου του 1863, επί δύο ολόκληρα εικοσιτετράωρα οι Νεοϋορκέζοι χόρευαν στους δρόμους σ’ ένα ξέφρενο πάρτυ που είχε οργανώσει η κυβέρνηση των Βορείων. Ήταν ένα από τα μεγαλύτερα θεάματα στην ιστορία της πόλης και έγινε προς τιμήν των αξιωματικών και των πληρωμάτων του Ρωσσικού στόλου του Ατλαντικού, που είχε καταπλεύσει στη Νέα Υόρκη κατά την σκοτεινότερη ώρα του Αμερικανικού Εμφυλίου Πολέμου. Ένα γεγονός που έκρινε σε μεγάλο βαθμό την έκβασή του υπέρ των Βορείων.

Προς τιμήν αυτού του ελάχιστα προβεβλημένου γεγονότος γίνεται κάθε φθινόπωρο το ετήσιο γκαλά της American-Russian Corporation Federation στη Νέα Υόρκη.

Κύπρος: 44 Χρόνια - Το Έγκλημα του Αττίλα Συνεχίζεται

Κύπρος: 44 Χρόνια

Το Έγκλημα του Αττίλα Συνεχίζεται

Τα παρασκήνια και η Μεσανατολική διάσταση του Κυπριακού

Κύπρος η νήσος / προς Ανατολάς

Ομόγλωσση / Ομογάλακτη / Ομομήτρια

(Νάσα Παταπίου, Κυπρία ποιήτρια)

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Η χουντική προδοσία του 1974, η τραγωδία που ακολούθησε στην Κύπρο και οι συνέπειες της τουρκικής εισβολής συνιστούν ένα διαρκές πολλαπλό και απεχθές έγκλημα, ένα μοναδικό ίσως φαινόμενο διεθνούς ανομίας. Το 33% του πληθυσμού μιας χώρας που εκτοπίσθηκε με την βία, οι χιλιάδες νεκροί και αγνοούμενοι, ο σφετερισμός της γης και των περιουσιών, οι λεηλασίες και οι καταστροφές της ελληνικής πολιτιστικής κληρονομιάς του νησιού και η συνεχιζόμενη για 44 χρόνια απόπειρα τελικής Άλωσης της Κυπριακής Δημοκρατίας με εξωφρενικά σχέδια, το αποδεικνύουν.

Η Ανέντιμη Σταυροφορία και η σκιά της Κίνας στην ιστορία

Η Ανέντιμη Σταυροφορία

και η σκιά της Κίνας στην ιστορία

“Ποια είναι η αθανασία, δάσκαλε, τι θα πει αθάνατος;” και ο Κομφούκιος απάντησε: “Μία είναι η αθανασία: η εντιμότητα”

Επιμέλεια: Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης*

Την ώρα αυτή, αν επιβληθεί η ατζέντα των neocons και του “λόμπυ του πολέμου” στον Τραμπ, η Δύση θα βρεθεί πλέον στην ίδια ακριβώς πορεία με αυτήν της Ευρώπης στα μέσα της δεκαετίας του 1930.

Σίγουρα, η ιδεολογία είναι διαφορετική, όπως και αυτός που θα παίξει τον ρόλο του αποδιοπομπαίου τράγου. Αλλά το σκεπτικό είναι “ακριβώς” το ίδιο.

Οι ίδιες αιτίες παράγουν τα ίδια αποτελέσματα. Αλλά την φορά αυτήν υπάρχουν όπλα και στις δύο πλευρές, που κάνουν το Ολοκαύτωμα της Δρέσδης να μοιάζει με μικρό σπινθήρα.

Σήμερα, η κατάσταση είναι, επίσης, απείρως χειρότερη από την εποχή του Ψυχρού Πολέμου, την δεκαετία του '60. Κατά την διάρκεια της Κρίσης της Κούβας, υπήρχαν λογικοί άνθρωποι και στις δύο πλευρές. 

Οι Ελίτ της Ήττας

Οι Ελίτ της Ήττας

Στις 8 Φεβρουαρίου 2005, η Άννα Ψαρούδα-Μπενάκη, τότε πρόεδρος της Βουλής, προσφωνώντας τον Πρόεδρο της Ελληνικής Δημοκρατίας Κάρολο Παπούλια, είπε: “....Τα Εθνικά σύνορα και ένα μέρος της Εθνικής κυριαρχίας θα περιοριστούν χάριν της ειρήνης...”.

Αρνησιπάτριδες και Αρνησίθρησκοι

“...ούτω την χώρα νέμεται

η στρατιά της ήττης,

του λαού την απόφασιν,

άτεγκτον, φοβεράν,

περιφρονούσα.”

(Κώστας Καρυωτάκης, Ελεγεία και Σάτιρες, 1927)

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Πριν δεκατέσσερα χρόνια, το 2004, προειδοποιούσαμε, παρά την ευφορία των ημερών και με αφορμή τις εξελίξεις στο Κυπριακό (σχέδιο Ανάν), ότι η περιβόητη “ελληνοτουρκική φιλία”, την οποία υιοθετούσε το ελληνικό πολιτικό κατεστημένο ήταν ένα φληνάφημα, ότι οι Τούρκοι γαλονάδες και το βαθυκράτος στοχεύουν πάντα στο Αιγαίο και την οριστική άλωση της Κύπρου και, τέλος, ότι δεν υπάρχει καμμία σιγουριά με την “ευρωπαϊκή πορεία” της Τουρκίας. Κατά την ίδια χρονιά, που ήταν και εκλογική, μέσα στον ορυμαγδό των “εκτάκτων” και “αποκλειστικών” προεκλογικών παραθύρων, πέρασε “στο ντούκου” μια κουβέντα του απερχόμενου πρωθυπουργού που είχε πολύ ψαχνό: “Εγώ είμαι τσακάλι”, είχε πει ο Σημίτης, “και αν πιαστώ στο δόκανο, τότε θα κόψω μόνος το πόδι μου και θα ξεφύγω”. Αυτά ειπώθηκαν μερικές εβδομάδες πριν την παραίτησή του, λίγο πριν στήσει ο ίδιος το επικοινωνιακό τρυκ για να τραβηχτεί πίσω από το αδιάφανο πέπλο που συγκαλύπτει την πολιτική πραγματικότητα στην χώρα μας.

Μέση Ανατολή: 100 χρόνια Χάους

Μέση Ανατολή: 100 χρόνια Χάους

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Συμπληρώθηκαν εβδομήντα χρόνια από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, στις 14 Μαΐου 1948, και μια εκατονταετία πλέον από την περίφημη Διακήρυξη Μπάλφουρ, η οποία υπήρξε η αφετηρία για την νομιμοποίηση του Σιωνιστικού κινήματος στα πλαίσια των μεγάλων ανατροπών του 20^ου αιώνα. Οι Εβραίοι, μετά την Διασπορά τους, εξέφραζαν συνέχεια την ευχή να επιστρέψουν κάποτε στην Γη της Επαγγελίας, που ταυτιζόταν πλέον με την Παλαιστίνη, όποιες κι αν ήταν οι δυσκολίες που θα συναντούσαν για την πραγματοποίηση του ονείρου τους. Η ευχή χιλιετιών «τον επόμενο χρόνο στην Ιερουσαλήμ» ήταν το καθοριστικό πλαίσιο του Πρώτου Σιωνιστικού Συνεδρίου στην πόλη Βασιλεία της Ελβετίας, το 1897. Εκεί διατυπώθηκε σαφώς ο στόχος του πολιτικού Σιωνισμού: «Ο Σιωνισμός επιδιώκει να εγκαθιδρύσει μια εστία για τους Εβραίους στην Παλαιστίνη, εξασφαλισμένη από το διεθνές δίκαιο».

2018-2028: Η Παγκοσμιοποίηση του Πολέμου

2018-2028: Η Παγκοσμιοποίηση του Πολέμου

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Όπως έχει αποκαλυφθεί από διάφορες πηγές, τα ηγεμονικά σχέδια των Επικυρίαρχων με αφορμή το σημαδιακό γεγονός της 11/9 στις ΗΠΑ ήταν μια τριακονταετής, πάνω-κάτω, παγκόσμια πολεμική αναταραχή, μέσα από τοπικές ή περιφερειακές συγκρούσεις που θα αναπτύσσονταν σε όλες τις στρατηγικά σημαντικές περιοχές του πλανήτη.

Μέσα σ' αυτά τα πλαίσια, η πυρηνική απειλή είτε με την μορφή “προληπτικής” επίθεσης είτε με τον μανδύα τρομοκρατικού χτυπήματος θα χρησιμοποιηθεί για να εκβιάσει την υποταγή στην “παγκοσμιοποίηση”, όπως την εννοούν οι δυτικές ελίτ.

Αυτός ο παρατεταμένος πόλεμος είναι το αποκορύφωμα της πιο φοβερής οικονομικής κρίσης στην σύγχρονη ιστορία. Συνδέεται άμεσα με την διαδικασία μετασχηματισμού της οικονομίας παγκοσμίως, που έχει οδηγήσει στην κατάρρευση των εθνικών οικονομιών και την φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων του παγκόσμιου πληθυσμού.

Ένα ΟΧΙ “erga omnes”, με αφορμή την Μακεδονία

Ένα ΟΧΙ “erga omnes”!

Μ' αφορμή την Μακεδονία

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Η Ελλάδα βρίσκεται σήμερα υπό την καταλυτική επιρροή ξένων χωρών και ομάδων συμφερόντων με αποτέλεσμα την απώλεια της κυριαρχίας της. Η οικονομία και οι πολιτικοί μας καθοδηγούνται από τις Βρυξέλλες, την Ουάσιγκτων, το ΔΝΤ, την Γουώλ Στρητ, το ΝΑΤΟ και τους πολυεθνικούς κολοσσούς, των οποίων το μοναδικό ενδιαφέρον είναι να πλουτίζουν οι μέτοχοί τους.

Η δύναμή τους και η εξουσία τους -συνειδητή ή ασυνείδητη, επιδιωκόμενη ή όχι- είναι έκδηλες στην εξωτερική μας πολιτική και αντικατοπτρίζονται σ' αυτό που συμβαίνει τώρα με το “Μακεδονικό”.

Η αναγνώριση της Ιερουσαλήμ από τις ΗΠΑ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ δυναμιτίζει την εύθραυστη ισορροπία στην Μέση Ανατολή

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η απόφαση του πρόεδρου των ΗΠΑ Τράμπ αναγνώρισης της Ιερουσαλήμ ως πρωτεύουσας του Ισραήλ δυναμιτίζει την εύθραυστη ισορροπία στην Μέση Ανατολή

Παλαιστίνιοι διαδηλώνουν έξω από το τέμενος Αλ Άκσα στην παλαιά πόλη της Ιερουσαλήμ.

Κατ’ αρχήν να διευκρινήσουμε ότι η  Ιερουσαλήμ είναι «Ιερή Πόλη» και για τις τρεις μονοθεϊστικές θρησκείες: Τον Ιουδαϊσμό, τον Χριστιανισμό και το Ισλάμ.

 Για τους Εβραίους: Ο  Σολομώντας έχτισε τον μεγαλοπρεπή ιουδαϊκό ναό που καταστράφηκε λίγους αιώνες αργότερα από τους Βαβυλώνιους. Σήμερα σώζεται μόνο ένα τμήμα του τείχους από την περίοδο του Δεύτερου Ναού, το γνωστό «Τείχος των Δακρύων» ή «Δυτικό Τείχος» που είναι και ο ιερότερος τόπος λατρείας των Εβραίων.

 Για τους μουσουλμάνους: Στην Παλιά Πόλη της Ιερουσαλήμ βρίσκεται το τρίτο ιερότερο προσκυνηματικό μνημείο για  το Ισλάμ-μετά τη Μέκκα και τη Μεδίνα- το τέμενος Αλ – Ακσά. Οι μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι ο Μωάμεθ μεταφέρθηκε από το Μασγίντ αλ-Χαράμ της Μέκκας στο αλ-Άκσά κατά τη διάρκεια του Νυχτερινού Περίπλου. Στην ισλαμική παράδοση  ο Μωάμεθ προσευχόταν προς αυτό το σημείο μέχρι τον 17ο μήνα μετά την Eγίρα, όταν ο Θεός τον έστρεψε προς την Καάμπα. 

Για τους χριστιανούς: Στην Ιερουσαλήμ βρίσκεται ο Ναός του Παναγίου Τάφου, κορυφαίος χώρος προσκυνήματος για τους Χριστιανούς αφού εκεί πιστεύεται πως εναπόθεσαν τη σορό του Ιησού Χριστού μετά τη Σταύρωση αλλά και άλλοι ιεροί τόπο για την χριστιανοσύνη όπως ο Κήπος της Γεσθημανής και το όρος των Ελαιών.

Η Ελλάδα δεν είναι αφύλακτη διάβαση

Η Ελλάδα δεν είναι αφύλακτη διάβαση

Μάχη στα στενά των Δερβενακίων (πίνακας του Θ. Βρυζάκη)

Η ελπίδα, παρά την προδοσία

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Την ώρα που ο κόσμος περιμένει με αγωνία να δει ποια κατεύθυνση θα ακολουθήσει ο νέος, παραπαίων, πλανητάρχης στο θέατρο της ιστορίας και της πολιτικής, ακούγεται η θεατρική φράση του Άμλετ: “The time is out of order”... Η εποχή πάει άσχημα, έχει ξεχαρβαλωθεί, σαν να “έχει βγει από τους ρεζέδες της”, όπως θάλεγαν οι παλιότεροι.

Πράγματι, σέρνεται εδώ και καιρό, μια διάχυτη αίσθηση ότι δεν είναι άλλη μια κρίση του καπιταλισμού, ένα τέλος των ιδεολογιών· ότι είμαστε στο παρά πέντε του Αρμαγεδδώνα και όλα παίζονται την επόμενη στιγμή.

Εκατό χρόνια μετά την μεγάλη Οκτωβριανή επανάσταση που άλλαξε την πορεία της ανθρωπότητας και τέσσερις δεκαετίες μετά την επέλαση της νεοφιλελεύθερης αντεπανάστασης, ο τροχός της ιστορίας είναι έτοιμος να ξαναγυρίσει.

Κίνα, η χελώνα των εθνών

Κίνα, η χελώνα των εθνών

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Τα δύο τελευταία χρόνια έχουν σημαδευτεί από δραματικές γεωπολιτικές αλλαγές που προκάλεσε η έναρξη του Νέου Ψυχρού Πολέμου και ενώ γεγονότα όπως η έκρηξη της τρομοκρατίας στις πόλεις και η αντιτρομοκρατική εκστρατεία της Ρωσσίας είναι πολύ γνωστά, υπάρχουν και άλλες σημαντικές μεταβολές που πρέπει να επισημανθούν. Η πιο σημαδιακή από αυτές τις εξελίξεις είναι η ανάδυση ενός Ευρασιανισμού ως μιας αντίπαλης γεωπολιτικής δύναμης, που αποτελεί εφιάλτη για τους γκλομπαλιστές.

Πολλοί αναλυτές, από διαφορετικές προσεγγίσεις συμφωνούν ότι η πιο οπτιμιστική εξέλιξη στον σημερινό κόσμο είναι το μεγάλο Ευρασιατικό μπλοκ που αναδύεται υπό την ηγεσία της Ρωσσίας, της Κίνας και άλλων χωρών.

Το “Αραβικό ΝΑΤΟ” φέρνει πόλεμο ή ειρήνη;

Το “Αραβικό ΝΑΤΟ” φέρνει πόλεμο ή ειρήνη;

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Η μουσουλμανική παράδοση λέει ότι, μόλις ο Μωάμεθ έγινε δύο μηνών, η μητέρα του, σύμφωνα με τα έθιμα των Βεδουΐνων των πόλεων, τον παρέδωσε σε κάποια παραμάνα Χαλίμα για να τον αναθρέψει στην έρημο. Ο Προφήτης δεν ξέχασε ποτέ όσο ζούσε εκείνα τα αμέριμνα χρόνια που πέρασε στην υγιεινή ζωή σαν παιδί κι αναφερόταν πάντα με νοσταλγία στις περιποιήσεις της παραμάνας του.

Η Χαλίμα δεν είναι η μόνη γυναίκα που σφράγισε καταλυτικά με την παρουσία της την ζωή του ιδρυτή της μουσουλμανικής θρησκείας. Η γυναίκα του, Χαδίγα, μια πλούσια χήρα από την Μέκκα, ήταν αυτή που ώθησε τον Μωάμεθ να αφιερωθεί στην προφητική του αποστολή, εξασφαλίζοντάς του παράλληλα την οικονομική του ανεξαρτησία.

Έτσι, μπορούμε να πούμε ότι ξεκίνησε μια μακρόχρονη παράδοση οι γυναίκες να έχουν μια ιδιαίτερη θέση στα παρασκήνια, πάντα, της ιστορίας του Ισλάμ.

Ισραήλ και Σαουδική Αραβία: Μια ανίερη συμμαχία με μέλλον!!!

Ισραήλ και Σαουδική Αραβία: Μια ανίερη συμμαχία με μέλλον!!!

Είναι η πρώτη φορά, που το Ισραήλ στηρίζει Αραβικό κράτος, τόσο φανερά και απροκάλυπτα. Είναι η πρώτη φορά που  το Ισραήλ συμμετέχει σε ενδο-αραβική διένεξη και παίρνει το μέρος της μιας πλευράς, είναι η πρώτη φορά που το Ισραήλ συντάσσεται με τον Σουνιτικό άξονα, όπου ηγέτιδα δύναμη είναι η Σαουδική Αραβία και το αντίπαλο δέος ο Σιϊτικός άξονας, με ηγέτιδα δύναμη, το Ιράν, παραδοσιακό εχθρό του Ισραήλ.

Γράφει ο Ιωάννης Αθ. Μπαλτζώης*

Όταν πριν μερικά χρόνια κάποιος αναφερόταν στις σχέσεις Ισραήλ και Σαουδικής Αραβίας θα τις περιέγραφε  ως ανύπαρκτες , μηδενικές, εχθρικές, μίσους και έντονης επιθυμίας για αλληλοεξόντωση. Σήμερα ο γνώστης των τεκτονικών αλλαγών που συνέβησαν θα τις περιέγραφε ως καλές, βελτιούμενες, «συμμαχικές», ιδιαίτερες, αλλά και μη φανερές. Πριν λίγες ημέρες το Ισραήλ ανακοίνωσε την πρόθεσή του να κλείσει τα γραφεία του Al-Jazeera , το τηλεοπτικό δίκτυο του Κατάρ, το οποίο οι ισραηλινές αρχές κατηγορούν για υποκίνηση βίας. Το Ισραήλ κατηγορεί εδώ και χρόνια το δίκτυο για έλλειψη αντικειμενικότητας στην κάλυψη της διένεξης με τους Παλαιστίνιους. 

Ποιος κυβερνά τις Ηνωμένες Πολιτείες;

Ποιος κυβερνά τις Ηνωμένες Πολιτείες;

Πολλοί περίμεναν ότι η πτώση της ΕΣΣΔ, το 1989-91, θα οδηγούσε σε παρακμή τέτοια ρεύματα, σε ένα είδος «Τέλους της Ιστορίας», περιλαμβανομένων των μεγάλων αντιπαραθέσεων  που Εικοστού Αιώνα, δίκης Καντιανής «Διαρκούς Ειρήνης». Το αντίθετο όμως συνέβη. 

Του Δημήτρη Κωνσταντακόπουλου (*)

«Υπήρχαν πάντα δύο CIA. Η κανονική, που αναλύει την πραγματικότητα για να ενημερώσει την ηγεσία των ΗΠΑ και η … άλλη, που φτιάχνει την πραγματικότητα που χρειάζεται για να δικαιολογηθεί μια πολιτική».

Ο άνθρωπος που μας τα λέει αυτά δεν είναι τυχαίος. Πρώην ανώτερος αναλυτής της CIA, ο Ray McGovern ήταν ο άνθρωπος που ενημέρωνε πέντε διαδοχικούς Αμερικανούς Προέδρους για αυτά που έπρεπε να γνωρίζουν για το τι έκανε και τι σχεδίαζε η Μόσχα.

2017: Τα μυστικά της Βορειο-Κορεάτικης κρίσης

2017: Τα μυστικά της Βορειο-Κορεάτικης κρίσης

Επιμέλεια: Λεωνίδας Χ. Αποσκίτης*

Από την έναρξη της θητείας του νέου προέδρου των ΗΠΑ πυκνώνουν οι ενδείξεις ότι η χερσόνησο της Κορέας αντιμετωπίζει μια μάλλον ταραχώδη χρονιά. Πολλοί, μάλιστα, πιστεύουν ότι ο Ντόναλντ Τραμπ και η προκατάληψή του απέναντι στην “Οργουελλιανή Βόρειο Κορέα” θα κάνει τα πράγματα χειρότερα.

Δεν υπήρξε άλλος Αμερικανός πρόεδρος από την εποχή του Τζίμμυ Κάρτερ, στα τέλη του '70, που να αμφισβήτησε τόσο πολύ την δέσμευση των Ηνωμένων Πολιτειών στην διατήρηση της συμμαχίας με την Νότιο Κορέα όσο ο Ντόναλντ Τραμπ. Από την στιγμή που ανέλαβε την προεδρία, στις 20 Ιανουαρίου, η ένταση με την Βόρεια Κορέα κλιμακώθηκε γρήγορα.

Από τις Σταυροφορίες στην Παγκοσμιοποίηση

Από τις Σταυροφορίες στην Παγκοσμιοποίηση

Η Γαλλία στη Διεθνή Γεωπολιτική!

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Έχουν περάσει 72 συναπτά χρόνια από τότε -άνοιξη του 1945- που αυτοκτόνησε ο αιμοσταγής Φύρερ των Γερμανών, οι οποίοι, αφού έμειναν ακέφαλοι, επιτέλους συνθηκολόγησαν και έτσι τελείωσε μια ακόμη φιλόδοξη επιχείρηση του θηριώδους αυτού λαού να ...“ενώσει” την Ευρώπη. Μετά το τέλος του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου, η γηραιά ήπειρος μπόρεσε να αναπνεύσει για μερικές δεκαετίες, έως ότου ο γερμανικός οικονομικός γίγαντας, αλλά πάντα πολιτικός νάνος, ανέλαβε και πάλι τα ηνία της καινούργιας καταστροφής της μέσα από το κέλυφος της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Σήμερα, μετά από σειρά αναταράξεων και εκρήξεων εξ αιτίας της γερμανικής πολιτικής, μετά τον απόηχο του Brexit και τα χαστούκια των ψηφοφόρων στο αναξιόπιστο κατεστημένο των ευρωπαϊστών, στη γαλατική γη κρίνεται το χρονοδιάγραμμα της απεξάρτησης των ευρωπαϊκών λαών από την γερμανική οικονομική κατοχή. Και λέω για χρονοδιάγραμμα γιατί αυτό που “παίζεται” είναι το πώς και πότε θα γίνει η γερμανική κατάρρευση. Η ιστορία μάς δίνει αυτή την σιγουριά γιατί δείχνει ότι η Γερμανία μπορεί να κερδίζει τις μάχες, αλλά πάντα χάνει στο τέλος τον πόλεμο.