Η Ελληνική Οικουμενικότητα και η εμφάνιση του Χριστού!

Η Ελληνική Οικουμενικότητα και η εμφάνιση του Χριστού! 

Οι τοιχογραφίες βρίσκονται στον προαύλιο χώρο της Μονής Μεγάλου Μετεώρου

«Κι ωσάν ο νέος Απόλλωνας, σημάδι που γυρεύει του Πύθωνα, π’ αδιάκοπα, γοργολυγάει, να βρει, κι  ολόγυρά του ρυθμικά τοξεύει και χορεύει, κι είναι σα λύρας άκουσμα, κάθε φορά,  η νευρή»

Άγγελου Σικελιανού «Δωδεκαετής»

(από την ποιητική συλλογή Αντίδωρο)

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Είναι αναμφισβήτητη για την σύγχρονη ιστορική έρευνα η τεράστια συμβολή του Ελληνισμού στην εδραίωση του Χριστιανισμού και η παρουσία της ελληνικής σκέψης στις ιστορικές διεργασίες που οδηγούν στην πρώτη Χριστολογία. Η Ελληνιστική περίοδος, δηλαδή τα 300 χρόνια ανάμεσα στην βασιλεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου (336-323 π.Χ.) και του Αυγούστου, του πρώτου Ρωμαίου αυτοκράτορα (31 π.Χ. – 14 μ.Χ.), θεωρείται ως μια περίοδος με εσωτερική συνοχή και ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον καθώς ο εξελληνισμός της τότε Οικουμένης εξαπλωνόταν κατά χιλιάδες χιλιόμετρα σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή, προκαλώντας ριζικές πολιτιστικές αλλαγές.

Η αδιάκοπη δημιουργία νέων ελληνικών πόλεων έκανε τον ελληνικό πολιτισμό, κυρίαρχο από την Αίγυπτο έως την Ινδία, να δίνει νόημα στην ανθρώπινη ζωή μέχρι την συνάντηση με τον Χριστό, όπως μας λέει συμβολικά ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός στο παραπάνω ποίημά του, αναφερόμενος στην επίσκεψη του δωδεκαετή Ιησού στο Ναό.

Η μακεδονική σάρισσα έφερε το ελληνικό πνεύμα στην τότε οικουμένη, προετοιμάζοντας τον δρόμο για να συναντηθούν ο μοναδικός θεός των φιλοσόφων που φανερώθηκε στην ανθρώπινη λογική με τον Θεό που μίλησε δια των προφητών στην ιστορία.

Η Παναγία των Ελλήνων και όλου του κόσμου!

Η Παναγία των Ελλήνων και όλου του κόσμου!

Παναγία η Αρμάτα των Σπετσών

Η Παναγία της Αρμάτας γιορτάζει κάθε χρόνο στις 8 Σεπτεμβρίου (ημέρα Γέννησης της Θεοτόκου) επέτειο της ναυμαχίας των Σπετσών, όταν τα Σπετσιώτικα πλοία, υπό την καθοδήγηση του Χατζηγιάννη Μέξη, έδιωξαν τον Τουρκικό στόλο βοηθώντας στην απελευθέρωση του Ναυπλίου.

Το πρόσωπο της Παρθένου Μαρίας στην -μοναδικής λατρείας και ομορφιάς- εικονογραφική παράδοση όλων των λαών

 

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

 

Ο Αύγουστος για τον Ελληνισμό είναι αναμφισβήτητα ταυτισμένος με την Παναγία. Η γιορτή της Κοίμησης της Υπεραγίας Θεοτόκου είναι από τις μεγαλύτερες της Χριστιανοσύνης και κορυφώνεται σταδιακά μέχρι τον εορταστικό Δεκαπενταύγουστο.

Πάσχα του καλοκαιριού ονομάζει ο λαός τον Δεκαπενταύγουστο, καθώς η Μεγαλόχαρη θεωρείται το ιερότερο πρόσωπο της Ορθοδοξίας.

Αυτή είναι και η πιο γνωστή ονομασία της Παναγιάς-λόγω των θαυμάτων της- αλλά και Φανερωμένη, χάρη στις εικόνες οι οποίες φανερώθηκαν στους πιστούς στα χρόνια της Τουρκοκρατίας, κυρίως σε βράχους ή σπήλαια. Τόσο μεγάλη ήταν η χαρά όταν βρισκόταν μια εικόνα, ώστε χτιζόταν αμέσως ένα εξωκλήσι στο όνομα της Παναγίας και από τότε, κάθε χρόνο, τελούσαν σειρά εκδηλώσεων στη μνήμη της, την ίδια πάντα μέρα. Λόγω της τοποθεσίας που βρέθηκε η εικόνα της ή όπου υπάρχει ο ναός της, της δίδονται επίθετα όπως, Παναγία η Σουμελά (στο όρος Μελά), Παναγία η Φοδελιώτισσα (στο Φόδελε Ηρακλείου), Παναγία η Θαλασσινή, (στην Άνδρο, σε βράχο μέσα στη θάλασσα), Παναγία η Ανέμη, (στη Σαμοθράκη, επειδή φυσά δυνατός άνεμος στο ξωκλήσι της) κ.ά.

Η εικόνα της Παναγίας είναι επίσης ταυτισμένη με τα βάσανα, τους καημούς και τις ελπίδες της Ρωμιοσύνης γι' αυτό κάθε Δεκαπενταύγουστο τα εκατομμύρια των Ελλήνων Ορθοδόξων, μέσα και έξω από την Ελλάδα, συρρέουν στους ναούς και τα μοναστήρια για να ζητήσουν την μεσιτεία της. Για μας, τους Έλληνες, η Παναγία είναι η πονεμένη μητέρα, η παρηγορήτρια και η προστάτρια. Αλλά και σ’ όλο τον κόσμο, η Παναγία, η Κυρία Θεοτόκος, η Virgin Mary για τους καθολικούς, αποτελεί στήριγμα, ελπίδα και παρηγοριά για εκατομμύρια ανθρώπους όλων των ηπείρων και φυλών.

«Ύβρις φυτεύει τύραννον»

«Ύβρις φυτεύει τύραννον»

Ο λαϊκισμός ή εθνολαϊκισμός είχε ξεχαστεί στα σκονισμένα ράφια της ιστορίας και ξαφνικά η νίκη του Τραμπ τον κατέστησε επίκαιρο. Λαϊκιστής σήμερα ονομάζεται από τα διεθνή κατεστημένα μέσα πας τις ο οποίος διακηρύσσει πίστη σε Εκκλησία, πατρίδα, εθνική ταυτότητα, διακατέχεται από αξιακές αναφορές, κριτικάρει την χρηματιστική ολιγαρχία και κερδοσκοπία, την εικονική οικονομία έστω και αν τάσσεται υπέρ του παραγωγικού καπιταλισμού.

του Στέλιου Παπαθεμελή

Η αποχαλίνωση του ισλαμιστή έχει σπάσει προ πολλού το φράγμα της ύβρεως. Δικαιώνει όμως έτσι τον χορό τού Οιδίποδα Τυράννου τού Σοφοκλέους που φωνάζει ότι: «ύβρις φυτεύει τύραννον» (στ.871). Η αλαζονεία αν χορτάσει άσκοπα από πολλά που είναι άδικα και επιβλαβή, σαν ανεβεί στην πιο ψηλή κορφή [όπως κακή ώρα ο γείτονας], συνήθως γκρεμοτσακίζεται απότομα στην καταστροφή όπου δεν μπορεί να πατήσει σταθερά («εί πολλών υπερπλησθή μάταν… απότομον ώρουσεν εις ανάγκαν ένθ’ ου ποδί χρησίμω χρήται»)(στ.875).

Πρόοδος; Τελεία και παύλα

Πρόοδος; Τελεία και παύλα

Οι παραδείσιες ουτοπίες οδηγούν στην Κόλαση!

Κανείς πλέον σήμερα δεν πιστεύει στην υπόσχεση της “προόδου”. Κανείς πλέον δεν πιστεύει ότι το μέλλον θα είναι καλύτερο, αν δεν το διεκδικήσουμε εμείς, μόνοι μας, αυτό. Κανείς δεν πρέπει να συγχέει τις τεχνολογικές εξελίξεις με την έννοια της προόδου, αντιθέτως, μας υπόσχονται ένα ζοφερότερο μέλλον. Στην γενική δυσφήμιση της “διαφωτιστικής” ιδέας της προόδου βασικό ρόλο έπαιξαν οι αποτυχημένοι “-ισμοί” και η άθλια “παγκοσμιοποίηση”. Η υπόσχεση του γήϊνου Παραδείσου ήταν “σατανική”. Ο κόσμος τώρα ανακαλύπτει ξανά τον Θεό και γυρίζει στις μεγάλες θρησκείες.

Αυτά πάνω-κάτω λέει ο Γάλλος καθηγητής Φιλοσοφίας Ρομπέρ Ρεντεκέρ στην ενδιαφέρουσα συνέντευξη που έδωσε στην Figaro.

Μνημονεύοντας Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη...

Μνημονεύοντας Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη...

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

[Δεκαπενταύγουστος του 2016 και, καθώς η γενικευμένη ανομία των κρατούντων πυκνώνει τον καθημερινό ζόφο, γίνεται όλο και πιο επιστητό ότι μόνο με τραγικό λόγο μπορεί να ερμηνευθεί η σημερινή πραγματικότητα. Από την δεκαετία του ’90, όταν ο Σάμιουελ Χάντινγκτον, στην στρατηγική του μελέτη «Η Σύγκρουση των Πολιτισμών», περιέγραφε την Ελλάδα ως μια «ανωμαλία» στον δυτικό πολιτισμό αποκαλώντας την «ο Ορθόδοξος παρείσακτος», διαγραφόταν ο βρόχος που μας έστηναν προκειμένου να «προσαρμοστούμε» στα «ήθη» της δυτικής κλεπτοκρατίας και τις επιταγές της νέας παγκόσμιας τάξης. Σήμερα, μετά από μια άφρονα ευρω-πορεία και... μία αλλόφρονα κοινωνική «αφύπνιση», το μέγιστο πολιτικό καθήκον του Έλληνα, της επιβίωσής του ως ιδιότυπος και αρχέγονος πολιτισμός, ταυτίζεται με την υπεράσπιση της πεμπτουσίας της Ζωής του. Μέσα στο στρατηγικό περιβάλλον της τρέχουσας περιφερειακής και παγκόσμιας αναδόμησης, είναι επιτακτικό ξανά να βρούμε την ψυχή μας μνημονεύοντας, όπως μας συμβουλεύει ο Οδυσσέας Ελύτης, Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη...].

Ένα μεγάλο δίδαγμα του 20^ου αιώνα είναι πως τα ιδεολογικά μορφώματα έρχονται και παρέρχονται, αλλά οι θρησκείες παραμένουν ακλόνητες.

Το μυστικό που κρύβουν Ελληνική και Τουρκική ηγεσία!

Ρώτα την καρδιά σου

(Yüreğine Sor)

Το μυστικό που κρύβουν Ελληνική και Τουρκική ηγεσία!

(video και μαρτυρίες)

Η ηπειρωτική Μικρά Ασία, από το Αιγαίο έως τα υψίπεδα των πηγών του Ευφράτη, απετέλεσε από αρχαιοτάτων χρόνων την Ασιατική Ελλάδα. Οι λίγες χιλιάδες νομάδων κτηνοτρόφων, που συγκροτούσαν τις τουρκικές ορδές, οι οποίες, υπό την ηγεσία του Ερτογρούλ, πέρασαν τον Ευφράτη τον 13ο αιώνα, κυριάρχησαν σταδιακά πάνω σε έναν προηγμένο ελληνικό μικρασιατικό πολιτισμό που ανθούσε επί χιλιάδες χρόνια. Ο Μικρασιατικός Ελληνισμός αριθμούσε κατά την εισβολή των Οθωμανών γύρω στα 13 με 15 εκατομμύρια ψυχές, σύμφωνα με τους ιστορικούς. Περί το 1600 μ.Χ., σύμφωνα με την αναφορά του Βενετού πρέσβη στην Κωνσταντινούπολη, υπήρχαν, βάσει προσφάτου απογραφής, 478.000 ελληνικά νοικοκυριά στην Μικρά Ασία και 358.000 στην ευρωπαϊκή Ελλάδα δηλαδή περίπου 5,5 εκατομμύρια Έλληνες.

Στην αρχή του 20ου αιώνα, μετά τους Βαλκανικούς πολέμους, στην Τουρκία υπήρχαν τουλάχιστον 2.600.000 Έλληνες. Παρόμοια εκφυλιστική πορεία ακολούθησαν και οι άλλες εθνότητες της Μικράς Ασίας.

Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος: Μπορεί η θρησκεία να γεννήσει τη βία;

Μητροπολίτης Σισανίου και Σιατίστης Παύλος: Μπορεί η θρησκεία να γεννήσει τη βία;

Δέν πιστεύω σέ καμμιά θρησκεία, ἀκόμη καί τήν χριστιανική.
Δέν πιστεύω σέ καμμιά ἰδεολογία.
Ἀγαπῶ τήν ζωή καί αὐτό μέ ὁδήγησε στήν Ἐκκλησία.

Η ομιλία του Σεβασμιωτάτου στο διεθνές διεπιστημονικό συνέδριο με θέμα: «Θρησκεία και Βία» που διεξήχθη στη Θεσσαλονίκη (27-29 Απριλίου)*

Ἡ ματιά μου στό θέμα εἶναι ἡ ματιά ἑνός Ὀρθοδόξου Χριστιανοῦ καί δή ἱερωμένου. Μιά διευκρίνιση πού ἴσως βοηθήσει τήν σκέψη ὅλων. Δέν πιστεύω σέ καμμιά θρησκεία, ἀκόμη καί τήν χριστιανική. Δέν πιστεύω σέ καμμιά ἰδεολογία. Ἀγαπῶ τήν ζωή καί αὐτό μέ ὁδήγησε στήν Ἐκκλησία.

Τό ἐρώτημα γιά τό Θεό εἶναι ἕνα πανανθρώπινο ἐρώτημα. Ἡ Θρησκεία εἶναι κάτι τό ἀνθρώπινο, ἀλλά τήν ἴδια στιγμή κάτι τό πάρα πολύ σημαντικό καί ἀσφαλῶς καθόλου εὐκαταφρόνητο. Τό πλῆθος τῶν Θρησκειῶν ἐπιβεβαιώνει μιά μεγάλη ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια εἶναι ὅτι ὁ ἄνθρωπος διαρκῶς ἀναζητᾶ τόν Θεό, δέν μπορεῖ νά ζήσει χωρίς αὐτόν γιατί ὁ Θεός συνιστᾶ δομικό στοιχεῖο τῆς ὕπαρξης του. Ἡ θρησκευτική ἀναζήτηση ἔχει τήν ἴδια ἡλικία μέ τό ἀνθρώπινο γένος. Ἡ μαρτυρία τοῦ δικοῦ μας ἱστορικοῦ Πλουτάρχου εἶναι πολύ χαρακτηριστική.

ΑΘΗΝΑ: Ευρωσκεπτικισμός στον εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας

ΑΘΗΝΑ: Ευρωσκεπτικισμός στον εορτασμό της Κυριακής της Ορθοδοξίας

Με συνοδικό συλλείτουργο στον ναό του Αγίου Διονυσίου του Αρεοπαγίτου Πολιούχου Αθηνών τίμησε η Εκκλησία της Ελλάδος την Κυριακή της Ορθοδοξίας, παρουσία εκπροσώπων των πολιτικών και στρατιωτικών αρχών της χώρας, απουσία όμως του Προέδρου της Δημοκρατίας

Στο συλλείτουργο που τελέσθηκε προεξάρχοντος του Αρχιεπισκόπου κ. Ιερώνυμου, έλαβαν μέρος τα μέλη της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, ενώ συμμετείχαν και κληρικοί προερχόμενοι από άλλες χώρες.

Στον πανηγυρικό της ημέρας που εκφώνησε εκ μέρους της Δ.Ι.Σ. ο μητροπολίτης Γουμενίσσης κ. Δημήτριος, η προσέγγιση ήταν αρκετά ευρωσκεπτικιστική. Ο κ. Δημήτριος πρότεινε να δανείσουμε το πνεύμα και τη φιλοκαλία του ελληνικού λαού στους Ευρωπαίους εταίρους, χωρίς μνημόνια, αφήνοντας, παράλληλα, σαφείς αιχμές τόσο για την παγκοσμιοποίηση όσο και για τον τρόπο που λειτουργεί το σύγχρονο πολιτικό και οικονομικό σύστημα στην Ευρώπη.

Οι μηδενιστές «προφήτες» του Γκλομπαλισμού

Οι μηδενιστές «προφήτες» του Γκλομπαλισμού

Το πρότζεκτ της ελίτ: ή να μεταλλαχθούμε ή να εξαλειφθούμε...

«Ο κόσμος έχει αφήσει την τύχη του στους εξολοθρευτές του και δεν αντιλαμβάνεται ότι η ψυχή του πάει να αφανιστεί». [Στάνκο Τσέροβιτς, «Πώς αδυνατίζουν οι Σκιές»]

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Σήμερα, που η καταστροφική κρίση του πολιτισμού μάς δείχνει ότι ακόμα προσπαθούμε να τετραγωνίσουμε τον κύκλο, αξίζει να θυμηθούμε ότι ο μεγάλος Ινδός ηγέτης, στοχαστής και επαναστάτης Μαχάτμα Γκάντι είχε προβλέψει πως επτά πράγματα θα μας καταστρέψουν. Σημειώστε, επίσης, ότι όλα σχετίζονται με τις κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες, αλλά το αντίδοτο σε καθεμιά από αυτές τις «θανάσιμες αμαρτίες» είναι κάτι που βασίζεται στις φυσικές αρχές και νόμους, και όχι στις κοινωνικές αξίες. Τα επτά αμαρτήματα είναι:

1) Πλούτος χωρίς εργασία, 2) Απόλαυση χωρίς συνείδηση, 3) Γνώση χωρίς χαρακτήρα, 4) Εμπόριο χωρίς ηθική (ήθος), 5) Επιστήμη χωρίς ανθρωπιά, 6) Θρησκεία χωρίς θυσία, και 7) Πολιτική χωρίς αρχές.

Μνημονεύοντας Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη...

Μνημονεύοντας Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη...

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

[Δεκαπενταύγουστος του 2014 και, καθώς η γενικευμένη ανομία των κρατούντων πυκνώνει τον καθημερινό ζόφο, γίνεται όλο και πιο επιστητό ότι μόνο με τραγικό λόγο μπορεί να ερμηνευθεί η σημερινή πραγματικότητα. Από την δεκαετία του ’90, όταν ο Σάμιουελ Χάντινγκτον, στην στρατηγική του μελέτη «Η Σύγκρουση των Πολιτισμών», περιέγραφε την Ελλάδα ως μια «ανωμαλία» στον δυτικό πολιτισμό αποκαλώντας την «ο Ορθόδοξος παρείσακτος», διαγραφόταν ο βρόχος που μας έστηναν προκειμένου να «προσαρμοστούμε» στα «ήθη» της δυτικής κλεπτοκρατίας και τις επιταγές της νέας παγκόσμιας τάξης. Σήμερα, μετά από μια άφρονα ευρω-πορεία και... μία αλλόφρονα κοινωνική «αφύπνιση», το μέγιστο πολιτικό καθήκον του Έλληνα, της επιβίωσής του ως ιδιότυπος και αρχέγονος πολιτισμός, ταυτίζεται με την υπεράσπιση της πεμπτουσίας της Ζωής του. Μέσα στο στρατηγικό περιβάλλον της τρέχουσας περιφερειακής και παγκόσμιας αναδόμησης, είναι επιτακτικό ξανά να βρούμε την ψυχή μας μνημονεύοντας, όπως μας συμβουλεύει ο Οδυσσέας Ελύτης, Διονύσιο Σολωμό και Αλέξανδρο Παπαδιαμάντη...].

Ένα μεγάλο δίδαγμα του 20^ου αιώνα είναι πως τα ιδεολογικά μορφώματα έρχονται και παρέρχονται, αλλά οι θρησκείες παραμένουν ακλόνητες.

Η απορρύθμιση της κοινωνίας και η θρησκεία

Η απορρύθμιση της κοινωνίας και η θρησκεία

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

[Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Hellenic Nexus, τ.78, Οκτώβριος 2013]

Ένα μεγάλο δίδαγμα του 20^ου αιώνα είναι πως τα ιδεολογικά μορφώματα έρχονται και παρέρχονται, αλλά οι θρησκείες παραμένουν ακλόνητες.

Ο Κάρολος Μαρξ, μιλώντας για την θρησκεία χωρίς καμμιά απαξιωτική πρόθεση, σε αντίθεση με τους περισσότερους «μαρξιστές» στη συνέχεια, έλεγε τα παρακάτω: «Η θρησκευτική καχεξία είναι, κατά ένα μέρος, η έκφραση της πραγματικής καχεξίας και, κατά ένα άλλο, η διαμαρτυρία ενάντια στην πραγματική καχεξία. Η θρησκεία είναι ο στεναγμός του καταπιεζόμενου πλάσματος, η θαλπωρή ενός άκαρδου κόσμου, είναι το πνεύμα ενός κόσμου απ’ όπου το πνεύμα έχει λείψει. Η θρησκεία είναι το όπιο του λαού». (Κριτική της Εγελιανής Φιλοσοφίας του Κράτους και του Δικαίου, εκδ. Παπαζήση, 1978).

Ο εμπνευστής του κομμουνισμού θεωρούσε πρέπον ότι αυτή η «απατηλή ευτυχία» πρέπει να αντικατασταθεί από μια ορθολογικά δομημένη ρεαλιστική ευτυχία, εκφράζοντας έτσι το πνεύμα του διαφωτισμού της εποχής του.

Η απουσία της Ελλάδας του Μνημονίου από την Μέση Ανατολή

Η απουσία της Ελλάδας του Μνημονίου από την Μέση Ανατολή

………………………..

Θ’ απευθυνθώ προς τον Ζαβίνα πρώτα,
κι αν ο μωρός αυτός δεν μ’ εκτιμήσει,
θα πάγω στον αντίπαλό του, τον Γρυπό.
Κι αν ο ηλίθιος κι αυτός δεν με προσλάβει,
πηγαίνω παρευθύς στον Υρκανό.

Θα με θελήσει πάντως ένας απ’ τους τρεις.

Κ’ είν’ η συνείδησίς μου ήσυχη
για το αψήφιστο της εκλογής.
Βλάπτουν κ’ οι τρεις τους την Συρία το ίδιο.

Αλλά, κατεστραμμένος άνθρωπος, τι φταίω εγώ.
Ζητώ ο ταλαίπωρος να μπαλωθώ.
Ας φρόντιζαν οι κραταιοί θεοί
να δημιουργούσαν έναν τέταρτο καλό.
Μετά χαράς θα πήγαινα μ’ αυτόν.

[Κωνσταντίνος Καβάφης, «Ας Φρόντιζαν», 1930]

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*
[Από το αφιέρωμα στην Μέση Ανατολή, περιοδικό Τρίτο Μάτι, τ.210, Ιούνιος 2013]

Στην Μέση Ανατολή, που είναι η μόνιμη μπαρουταποθήκη του πλανήτη, όλα δείχνουν ότι το μόνο πράγμα που μένει να φανεί είναι ποιος –και πώς- θα πυροδοτήσει τον επόμενο πόλεμο. 

Οι συνέπειες των εξεγέρσεων που ονομάστηκαν «Αραβική Άνοιξη» και οι επιπλοκές του πολέμου στην Συρία έχουν περιπλέξει με το παραπάνω το ήδη σύνθετο και εκρηκτικό γεωπολιτικό σκηνικό. 

Σε αυτό το σκηνικό, ο ρόλος του Ισραήλ παραμένει καταλυτικός, όχι μόνο γιατί τα ισραηλινά αεροσκάφη παραβιάζουν πάντα τους αραβικούς ουρανούς, αλλά και γιατί το πανίσχυρο ισραηλινό λόμπυ πιέζει εδώ και καιρό την διστακτική κυβέρνηση Ομπάμα να κάνει το βήμα προς την γενίκευση της σύγκρουσης.