Ο ΝΕΟΣ ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ

Ο ΝΕΟΣ ΦΕΜΙΝΙΣΜΟΣ

Από το TRANSGENDER στο TRANSHUMAN

Το φεμινιστικό κίνημα, το οποίο για περισσότερο από έναν αιώνα πολέμησε ενάντια στις κοινωνικές διακρίσεις σε βάρος των γυναικών, τελικά, υιοθετώντας ακραίες τάσεις, υπονόμευσε την πεποίθηση ότι το φύλο μας πρέπει να καθορίζει τους ρόλους μας μέσα στην κοινωνία. Εδώ είναι που συναντιούνται τα κινήματα του φεμινισμού και των ΛΟΑΤΚΙ. 

Σήμερα στον δυτικό κόσμο πιστεύουν όλο και περισσότεροι άνθρωποι ότι γεννήθηκαν στο λάθος σώμα. Και συγκεκριμένα, όχι απλώς ως άνδρας αντί ως γυναίκα και αντιστρόφως. Μερικοί άνθρωποι πιστεύουν ότι είναι ένα ζώο, το οποίο από λάθος ήρθε στον κόσμο με ανθρώπινη μορφή. Τον Δεκέμβριο του 2023 έγινε κοντά στο Σικάγο συγκέντρωση 15.000 τέτοιων βιωματικών ζώων.

Η «θηριακή ταυτότητα» προέκυψε μαζί με τις λοιπές 74 σεξουαλικές ταυτότητες, στο πλαίσιο του κινήματος ΛΟΑΤΚΙ των ΗΠΑ. Ατυχώς οι ενώσεις σιλικόνης, τα ρομπότ, δεν έχουν ακόμα εξοπλισθεί με εκείνη την συναισθηματική αύρα που θα έκανε ελκυστική την ταύτιση με αυτά των ενώσεων άνθρακα, δηλαδή των ανθρώπων…

Ο π. Βασίλειος Βολουδάκης συνομιλεί με τον καθηγητή Dr Alexandr Dugin και τον κ. Παναγιώτη Λαφαζάνη (Video)

 Ο π. Βασίλειος Βολουδάκης συνομιλεί με τον καθηγητή Dr Alexandr Dugin και τον κ. Παναγιώτη Λαφαζάνη

Διαδικτυακή συζήτηση του Δρ. Alexandr Dugin με τον π. Βασίλειο Βολουδάκη και τον κ. Παναγιώτη Λαφαζάνη. 

 

https://www.youtube.com/live/zJcPYxUCqyI?feature=share

Μέση Ανατολή: Ιντιφάντα χωρίς προηγούμενο; Ανεβαίνει το θερμόμετρο της έντασης στο Ισραήλ

Μέση Ανατολή: Ιντιφάντα χωρίς προηγούμενο;

 Ανεβαίνει το θερμόμετρο της έντασης στο Ισραήλ

«Δεν πρέπει να είσαι θύμα.

Δεν πρέπει να είσαι θύτης.

Και πάνω απ' όλα,

δεν πρέπει να είσαι θεατής.»

Yehuda Bauer, Ισραηλινός ιστορικός 

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Κάθε κοινωνία, κάθε χώρα έχει τουλάχιστον δύο θεμελιώδεις βάσεις: μια επίσημη ιδεολογία και έναν αριθμό θεμελιωδών μύθων, που μπορεί να είναι πολύ κοντά στην ιστορική αλήθεια ή όχι. Στην περίπτωση του Ισραήλ η επίσημη ιδεολογία είναι η κοσμική, φιλελεύθερη, δημοκρατία που το κάνει να παρουσιάζεται ως το μοναδικό κράτος δυτικού τύπου στην Μέση Ανατολή. Ωστόσο, μόλις κοιτάξουμε «κάτω από την επιφάνεια» βλέπουμε ότι, μετά την επιστροφή του εβραϊκού λαού στην «γενέτειρα» γη του, οι «ξεχασμένες» εντολές της Βίβλου, που υπήρχαν από τότε που ο εβραϊκός λαός εγκαταστάθηκε για πρώτη φορά στη γη του Ισραήλ πριν από 3.000 χρόνια, άρχισαν να ξαναζωντανεύουν.

Φυσικά, ο εβραϊκός λαός μελετούσε αυτούς τους νόμους επί αιώνες, αλλά παρέμεναν στην σφαίρα της θεωρητικής και της καθημερινής πρακτικής.

Η εβραϊκή ιστορία στην Γη της Επαγγελίας, σύμφωνα με τη βιβλική αφήγηση, ξεκίνησε όταν ο Αβραάμ αγόρασε το σπήλαιο Μαχπελάχ στην Χεβρώνα, από τον Χετταίο Εφρών, για τόπο ταφής της Σάρας. Με την πάροδο του χρόνου, ο Αβραάμ, ο Ισαάκ και η Ρεβέκκα, καθώς και ο Ιακώβ και η Λία ενταφιάστηκαν επίσης εκεί. Αυτό επικαλείται το εθνικό αφήγημα των Ισραηλινών. Τότε δεν υπήρχαν Παλαιστίνιοι.  Σήμερα οι τάφοι αυτοί στην βιβλική Ιουδαία και Σαμάρεια βρίσκονται μέσα στην καρδιά της παλαιστινιακής περιοχής της Χεβρώνας.

Η ίντριγκα του ΝΑΤΟ και η ΑΟΡΑΤΗ ΧΑΖΑΡΙΑ

Η ίντριγκα του ΝΑΤΟ και η ΑΟΡΑΤΗ ΧΑΖΑΡΙΑ

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Ο πόλεμος μεταξύ ΝΑΤΟ και Ρωσίας στην Ουκρανία δεν γίνεται μόνο για την αναγνώριση των ανεξάρτητων δημοκρατιών του Ντονιέτσκ (RPD) και του Λουγκάνσκ (RPL). Μιλάμε για μια εντελώς διαφορετική σελίδα της παγκόσμιας ιστορίας, έναν πολυπολικό κόσμο και μια πλήρη αλλαγή ολόκληρης της αρχιτεκτονικής της παγκόσμιας τάξης.

Έτσι, η Ρωσία προσπαθεί να δημιουργήσει ένα παγκόσμιο μπλοκ αντίστασης έναντι μιας «συλλογικής Δύσης» που δεν είναι, εδώ και καιρό, η συνέχεια του ελληνορωμαϊκού πολιτισμού, ούτε του χριστιανικού κόσμου, αλλά είναι ένα νεκροταφείο τοξικών πολιτιστικών αποβλήτων στην επικυριαρχία των Ρότσιλντ, Σόρος, Κλάους Σβαμπ (Νταβός), Μπιλ Γκέητς και των άλλων αφεντικών της Big Pharma/Big Tech και των τραπεζικών κολοσσών.

Αυτοί οι κύκλοι είναι που συνδέονται άμεσα με τα γεγονότα το 2014 στην Ουκρανία και το ενορχηστρωμένο από τις ΗΠΑ πραξικόπημα του Μαϊντάν, που ήταν η αρχή αυτού του πολέμου.

Αν κάνουμε το λάθος να πιστεύουμε ότι ο πόλεμος άρχισε τώρα, όπως μας βομβαρδίζουν τα ενσωματωμένα ΜΜΕ, είναι ως να θεωρούμε σαν «εισβολή» την απόβαση των Ηνωμένων Πολιτειών και των συμμάχων τους στην Νορμανδία κατά της «κυρίαρχης και δημοκρατικής» Γαλλίας του Βισύ. Να θεωρούμε δηλαδή ότι αυτή ήταν η αρχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και να μην μας πείραζε που η κυβέρνηση του Βισύ ήταν μια μαριονέττα των Ναζί, που οι ευκαιρίες για διαπραγματεύσεις είχαν απορριφθεί και ο πόλεμος εμαίνετο ήδη για χρόνια.

Ελλάδα και Κίνα Οι Αρχαίοι Δρόμοι του Μεταξιού

Ελλάδα και Κίνα

Οι Αρχαίοι Δρόμοι του Μεταξιού

 

«Ο Κινεζικός και ο Ελληνικός πολιτισμός άνθισαν πριν από πάνω από 2.000 χρόνια από τις δύο πλευρές της Ευρασιατικής ηπείρου και είχαν πολλές επαφές κατά την αρχαιότητα».

Duncan Howitt-Marshall

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Πολύς λόγος γίνεται τελευταία για την άνοδο της Ανατολής, την παγκοσμιοποίηση που διευκολύνει την επικοινωνία και τις ανταλλαγές με την Δύση και βέβαια για το περίφημο πρότζεκτ πολλών δισ. της Κίνας, που αλλάζει τον χάρτη της Ευρασίας: την Πρωτοβουλία «Μια Ζώνη, Ένας Δρόμος» (Belt and Road), που είναι ο σύγχρονος «Δρόμος του Μεταξιού».

Δεν είναι όμως, η πρώτη φορά που έχουν ανοίξει οι μεγάλοι εμπορικοί δρόμοι Ανατολής-Δύσης από ξηρά και θάλασσα. Η μεγάλη συνάντηση της Δύσης με την Ανατολή ξεκίνησε με τον Μέγα Αλέξανδρο και άλλαξε ριζικά τον ασιατικό κόσμο. Συνεχίστηκε μετά στην Ρώμη και στην χιλιόχρονη Βυζαντινή αυτοκρατορία, που ήταν ο αδιάσπαστος κρίκος ανάμεσα στον ελληνιστικό, τον μεσαιωνικό και τον σύγχρονο Ελληνισμό.

Τον ρόλο αυτό, της «πύλης» και «γέφυρας» μεταξύ Ασίας και Ευρώπης, εξακολουθεί να παίζει και σήμερα η Ελλάδα στα Βαλκάνια και την Ανατολική Μεσόγειο. Έτσι θέλουν να μας βλέπουν οι Ασιάτες, σύμφωνα με τα ίδια τα λόγια του πρεσβευτή της Κίνας στην χώρα μας με αφορμή την 50η επέτειο των διμερών διπλωματικών μας σχέσεων (12/5/2022, ΑΠΕ-ΜΠΕ), που ξεκίνησαν το 1972, πριν από το ταξίδι του Νίξον στην Κίνα. Η Ελλάδα σήμερα είναι ανάμεσα στους τέσσερις μεγαλύτερους εμπορικούς εταίρους της Κίνας μεταξύ των χωρών της Κεντρικής και Ανατολικής Ευρώπης και η Κίνα έχει γίνει ο μεγαλύτερος εμπορικός εταίρος της Ελλάδας εκτός ΕΕ.

Το απόγευμα της 4ης Φεβρουαρίου 2022, στην τελετή έναρξης των Χειμερινών Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου, μια κινεζική χορωδία αποτελούμενη από 40 παιδιά της κινεζικής υπαίθρου τραγούδησε τον «Ολυμπιακό Ύμνο» στα ελληνικά, εντυπωσιάζοντας ολόκληρο τον πλανήτη!

Το καταστροφολογικό σενάριο του ΟΗΕ - Νόαμ Τσόμσκυ και Ηνωμένα Έθνη προειδοποιούν για «Κατάρρευση του Πολιτισμού»

Το καταστροφολογικό σενάριο του ΟΗΕ

Νόαμ Τσόμσκυ και Ηνωμένα Έθνη προειδοποιούν για «Κατάρρευση του Πολιτισμού»

 

«Αυτό που η κάμπια ονομάζει τέλος του κόσμου, η ζωή το λέει πεταλούδα»

Λάο Τσε, 6ος αιώνας π.Χ.

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Στην εξαιρετική, αποκαλυπτική-σατιρική, κωμωδία Don’t Look Up, η οποία προβλήθηκε πέρυσι, είδαμε την ιστορία δύο αστρονόμων που προσπαθούν να προειδοποιήσουν την ανθρωπότητα για έναν κομήτη που πλησιάζει και θα καταστρέψει τον ανθρώπινο πολιτισμό. Το αμερικανικό αυτό φιλμ είναι μια σάτιρα της κυβερνητικής, πολιτικής και δημοσιογραφικής αδιαφορίας απέναντι στην εντεινόμενη κρίση και την πιθανή κατάρρευση της ανθρωπότητας. Οι δύο «αιρετικοί» επιστήμονες αντιμετωπίζονται σχεδόν σαν «ψεκασμένοι» συνωμοσιολόγοι από την συστημική δημοσιογραφία και την διαπλεκόμενη τεχνοκρατία. Αυτή η κωμωδία του Netflix, στην οποία πρωταγωνιστεί ο Λεονάρντο Ντι Κάπριο, συνιστά ένα αποκαλυπτικού τύπου μήνυμα-προειδοποίηση, γι’ αυτό έχει κερδίσει ήδη μια σημαντική θέση στην σύγχρονη ποπ κουλτούρα.

Η άγνοια ολόκληρου του πολιτικού συστήματος αναδεικνύεται με τον πιο χαρακτηριστικό τρόπο μέσα από την εγωιστική και διψασμένη για χρήμα περσόνα της προέδρου των Ηνωμένων Πολιτειών, που υποδύεται η Μέρυλ Στρηπ, συνοδευόμενη από τον Jonah Hill, ο οποίος υποδύεται τον σνομπ γυιο της, που είναι και προσωπάρχης του Λευκού Οίκου.

Το Don’t Look Up υπερτονίζει σατιρικά ένα επιστημονικό γεγονός, που αρχικά το αρνούνται και στη συνέχεια το πολιτικοποιούν έντονα οι παγκόσμιοι ηγέτες, οι οποίοι παίρνουν τις αποφάσεις τους, αγνοώντας την απειλή της δικής μας αυτοκαταστροφής και υπολογίζοντας μόνο τα βραχυπρόθεσμα κέρδη των υπερπλούσιων ελίτ.

Η ταινία στέλνει ένα ισχυρό SOS μήνυμα ότι κάτι δεν πάει καθόλου καλά στην κοινωνία μας.

Ο Γρίφος της Ινδίας

Ο Γρίφος της Ινδίας

Ο ρόλος της στον ανερχόμενο Ευρασιατικό κόσμο • Η προσπάθεια αποπλάνησής της από την Δύση • Η σημασία ενός Ελληνο-Ινδικού άξονα

«Η Ινδία είναι το λίκνο της ανθρώπινης φυλής, η γενέτειρα του ανθρώπινου λόγου, η μητέρα της ιστορίας, η γιαγιά του θρύλου και η προγιαγιά της παράδοσης… Στην θρησκεία όλες οι άλλες χώρες είναι φτωχές, η Ινδία είναι η μόνη εκατομμυριούχος».

Μαρκ Τουαίην

 

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

 

Η στάση των Ευρωπαίων απέναντι στον υπόλοιπο κόσμο, την εποχή της αποικιοκρατίας, ήταν μια ιστορία αλαζονείας και φανατισμού.

Η τάση των Ευρωπαίων να αντιμετωπίζουν τους πολιτισμούς της Ανατολής (συμπεριλαμβανομένης και της Ορθόδοξης καθ’ ημάς Ανατολής) με περιφρόνηση και υποτίμηση έχει ριζώσει βαθιά στην ευρωπαϊκή ψυχή. Η ανωμαλία αυτή είναι ακόμη πιο διεστραμμένη υπό το πρίσμα της σύγχρονης δημογραφικής και οικονομικής κατάστασης. Στο απόγειο της αποικιοκρατικής εποχής, το 1900, ο πληθυσμός της Ευρώπης αντιστοιχούσε σχεδόν στο ένα τέταρτο της ανθρωπότητας (έναντι 57% της Ασίας). Σήμερα ολόκληρη η Δύση (και οι ΗΠΑ) αντιστοιχεί σε... όχι περισσότερο από το 12% του παγκόσμιου πληθυσμού. Αυτό δεν δικαιολογεί στον 21ο αιώνα το σημερινό 12% να θέλει να κυβερνά τις ζωές του υπόλοιπου 88%. Άλλωστε η «ανωτερότητα» της Δύσης σε πολλούς τομείς, συμπεριλαμβανομένων των θεσμών, των κοινωνικοπολιτικών και βιομηχανικών συστημάτων, της εκπαίδευσης και των τεχνολογικών καινοτομιών, αμφισβητείται τώρα από την αναδυόμενη Ανατολή.

Η Δύση θα αισθανθεί δραματικά το επερχόμενο Σοκ της Αλήθειας, καθώς το δικό της «Σοκ και Δέος» έχει πάψει να λειτουργεί πειστικά για τον υπόλοιπο κόσμο.

Οι τρεις κύριες προκλήσεις για τη Δύση είναι οι εξής: Η Κίνα, το Ισλάμ και η Ινδία. Η άνοδος της Ασίας είναι ανεπιφύλακτα μια καλή είδηση για τον πλανήτη, αλλά και πιθανή αιτία για μια τραγωδία στις αρχές του 21ου αιώνα, καθώς η αμετανόητη Δύση θεωρεί ότι αυτό αποτελεί απειλή που πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Ο «Ρωσικός Κόσμος» - Τι σημαίνει για τη Ευρώπη και τον κόσμο το νέο δόγμα του Πούτιν

Ο «Ρωσικός Κόσμος»

 Τι σημαίνει για τη Ευρώπη και τον κόσμο το νέο δόγμα του Πούτιν

«Ό,τι έχεις από τους προγόνους σου κληρονομήσει,

κατάκτησέ το, για να σου ανήκει…»

Γκαίτε, Φάουστ

 

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

 

Ο Μέγας Ναπολέων, προτού πεθάνει, τον Μάϊο του 1821, εξόριστος στα υπερπόντια εδάφη της Αγίας Ελένης, είχε σε ανύποπτο χρόνο εκτιμήσει ότι δύο θα είναι οι μεγάλες παγκόσμιες δυνάμεις που θα κυριαρχήσουν τους επόμενους αιώνες: οι Ηνωμένες Πολιτείες και η Ρωσία. Η ιστορία σίγουρα δικαίωσε την διορατικότητά του, ιδίως τα μεγάλα γεγονότα του 20^ου αιώνα με τις δύο παγκόσμιες συγκρούσεις και τον Ψυχρό Πόλεμο.

Στο τέλος του Ψυχρού Πολέμου, τόσο οι Αμερικανοί όσο και οι Ρώσοι ηγέτες ενστερνίστηκαν την υπόσχεση στενότερων σχέσεων. Οι πρόεδροι των ΗΠΑ θα έμεναν προσηλωμένοι, σύμφωνα με τα λόγια του Μπιλ Κλίντον, «σε μια στρατηγική συμμαχία με την μετακομμουνιστική Ρωσία» και στην ενσωμάτωση της Ρωσίας στο διεθνές σύστημα. Όμως σήμερα, οι σχέσεις μεταξύ της Ρωσίας και των Ηνωμένων Πολιτειών έχουν επιδεινωθεί και βρίσκονται στο πιο επικίνδυνο σημείο τους εδώ και δεκαετίες, χειρότερα κι από την ψυχροπολεμική περίοδο.

Τι πήγε, λοιπόν, στραβά; Κατά την ρωσική άποψη, μεγάλο μέρος της ευθύνης πέφτει στην εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ. Σύμφωνα με αυτό το επιχείρημα, οι Ηνωμένες Πολιτείες εκμεταλλεύτηκαν τη Ρωσία όταν αυτή ήταν αδύναμη, επεκτείνοντας το ΝΑΤΟ και βομβαρδίζοντας τη Σερβία το 1999, εισβάλλοντας στο Ιράκ το 2003, και, όπως φαίνεται, βοήθησαν στην ανατροπή φιλορωσικών κυβερνήσεων στην Γεωργία το 2003 και στην Ουκρανία αρχικά το 2004 και ύστερα το 2014.

Η δύση της Δύσης: απληστία, ταχύτητα, φόβος της απλότητας και ο Ανθρώπινος Παράγοντας

Η δύση της Δύσης: απληστία, ταχύτητα, φόβος της απλότητας και ο Ανθρώπινος Παράγοντας

Τι είναι οι δυτικές αξίες;

Γράφει ο καθηγητής William Mallinson

Ξεκίνησα να σκέφτομαι τι θα γράψω πριν από λίγους μήνες, αλλά είμαι πλέον έτοιμος να σφίξω τα δόντια και να λύσω το γόρδιο δεσμό της αμφιταλάντευσης γύρω από τα αναφερόμενα γεγονότα και συμβάντα, την προπαγάνδα, τα μοχθηρά μίση, τον αταβισμό, την απληστία και τις φιλοδοξίες.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι για την ολοκλήρωση του παρόντος άρθρου και την παύση της αναβλητικότητάς μου ήταν η - για μένα σουρεαλιστική – δολοφονία μιας νεαρής Ρωσίδας δημοσιογράφου, κόρης ενός ακαδημαϊκού γνώριμού μου, του Αλεξάντερ Ντούγκιν, ο οποίος προήδρευσε δύο σεμιναρίων στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Λομονόσοφ της Μόσχας, στα οποία και μίλησα. Σε κάθε περίπτωση, η δολοφονία της κόρης του δεν ήταν ο λόγος για το παρόν άρθρο. Ήταν απλά αποφασιστικός παράγοντας για την ολοκλήρωσή του. Η λογική πίσω από τη συγγραφή του αναπτύσσεται στην επόμενη παράγραφο, και περιλαμβάνει την αναζήτηση της απλότητας ως αρωγού στην κατανόηση όσων συμβαίνουν και των λόγων για τους οποίους η σήψη μοιάζει συχνά να συνοδεύει το τέλος των αυτοκρατοριών.

Θα παραδεχτούμε, άραγε, ποτέ ότι η αλήθεια κι η απλότητα αποτελούν συμμάχους, αλλά ότι η αδυναμία φοβάται και τις δύο; Ας πιάσουμε τον ταύρο από τα κέρατα κι ας αναδιφήσουμε βαθιά στο νου μας, ανακαλώντας τα λόγια του Τζιαμπατίστα Βίκο ότι ο κόσμος περνάει αενάως από την τάξη στην αταξία και ότι επί του παρόντος μοιάζει να κινείται προς την αταξία. Σκοπεύω να επιχειρηματολογήσω και να εξηγήσω, στον εαυτό μου όσο και στον αναγνώστη, ότι ο αποκαλούμενος Δυτικός κόσμος βρίσκεται σε πολιτική, κοινωνική και ηθική παρακμή, πράγμα που επί του παρόντος καθίσταται ολοφάνερο από τις ταραχές στην Ουκρανία και τις επιπτώσεις των συνεχιζόμενων αντιδικιών γύρω από τον κορονοϊό και άλλους ιούς. Ας ξεκινήσουμε παραθέτοντας τις παρατηρήσεις κάποιων σοβαρών στοχαστών, οι οποίες θα μπορούσαν να μας στρέψουν προς την κατεύθυνση της ελεύθερης σκέψης και του στοχασμού. Έχοντας προλειάνει το έδαφος, θα πραγματευτώ τον όρο ‘Δύση’ και τις φερόμενες αξίες της. Θα επιχειρήσω κατόπιν να ορίσω την παρακμή, τα συμπτώματά της, την εμμονή με τη Ρωσία, την έλλειψη ηγεσίας. Τέλος, θα επιχειρήσω να προτείνω μια επιστροφή στην κοινή λογική, την ενσυναίσθηση και την υπευθυνότητα.

Κύπρος - Διακόσια Χρόνια η Ελλάδα είναι Μακριά

Κύπρος - Διακόσια Χρόνια η Ελλάδα είναι Μακριά

Η συμμετοχή της Κύπρου στην Ελληνική Επανάσταση-Έργο μαθητών στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα του Βυζαντινού Μουσείου Κύπρου "Ύμνος στην Ελευθερία".

Από την Εθνική Επανάσταση στον Αττίλα και τις «λύσεις» Ανάν

 

«Αυτό το λόγο θα σας πω, δεν έχω άλλο κανένα 
Μεθύστε με τ’ αθάνατο κρασί του Εικοσιένα!»

Κωστής Παλαμάς

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

 

Αν κάτι ίσως μπορέσουν να αφήσουν οι εορτασμοί για τα 200 χρόνια από το ’21, πρέπει να είναι το πόσο σύνθετο γεγονός, καταλυτικό για την εποχή του, ήταν η Ελληνική Επανάσταση και η πορεία προς αυτήν: η Οθωμανική αυτοκρατορία, η Αυστριακή και η Ρωσική, οι κλέφτες και τα Ορλωφικά, ο Αλή Πασάς και οι αποτυχημένες απόπειρες για ανεξαρτησία στα Βαλκάνια, το πνεύμα του Φιλελληνισμού, το εμπόριο, τα γράμματα, η θάλασσα και η παιδεία και δεκάδες άλλοι δυναμικοί παράγοντες που συνθέτουν το παζλ αυτής της υψηλόφρονος εποχής.

Όπως διαβάζουμε στην Διήγηση των Συμβάντων της Ελληνικής Φυλής, καθ’ υπαγόρευση του Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, «Από 32 έθνη ήλθαν νέοι φιλοπόλεμοι εις τα χώματα της Ρούμελης και του Μορέως, άλλοι έπεσαν σφάγια της μάχης, άλλους έφαγε κακοπάθεια και λοιμική, άλλοι ζουν δακτυλοδεικτούμενοι με σέβας από τους ευεργετημένους… Εις τα 1821 θάλασσα και στεριά Ελληνική έγειναν Θερμοπύλαις, όθεν εξηγείται, πώς λαοί, και οι πλέον ευαίσθητοι άνδρες του αιώνος έδειξαν τόσην συμπάθειαν δια τον αγώνα».

Το ρηχό πνεύμα της Ιεράς Συμμαχίας και του Μέτερνιχ δεν είχαν πέραση εις εκείνην  την «τρικυμίαν της αγάπης», όταν ένας μέγας Σατωβριάνδος έλεγε ότι με το αίμα του ήθελε να γραφτεί η Συνθήκη της Ελευθερίας της Ελλάδας… Όταν ηχολογούσαν οι άμβωνες ναών και πανεπιστημίων στην Ευρώπη και την Αμερική από εγκώμια και ευχές για τους αγωνιζόμενους Έλληνες· όταν πλούσιοι, φτωχοί και αλλόθρησκοι πρόσφεραν στις φιλελληνικές εταιρείες ό,τι μπορούσαν και τα παρθενικά κορίτσια της Γαλλίας κεντούσαν με τα εύμορφα χέρια τους τις σημαίες των φιλελλήνων πολεμιστών.

Δύσκολες ώρες για τον Κόσμο των Ελλήνων

Δύσκολες ώρες για τον Κόσμο των Ελλήνων

Το τέλος του μακρού 20^ου αιώνα για την Ελλάδα

 «Υπερασπισθείτε την Ελλάδα, διότι σε αυτήν οφείλουμε τις επιστήμες, τις τέχνες και όλες τις αρετές μας»

(Από επιστολή του Βολταίρου προς την Μεγάλη Αικατερίνη)

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

 

Βρισκόμαστε σε μια εξαιρετικά κομβική ιστορική στιγμή όπου διακυβεύεται, μετά από συνεχείς εκχωρήσεις εθνικής κυριαρχίας, όχι μόνο η Εθνική μας Ανεξαρτησία αλλά και η ίδια η επιβίωσή μας ως Λαού.

«Δύσκολες ώρες, δύσκολες στον τόπο μας», όπως λέει ο μεγάλος μας ποιητής Γιάννης Ρίτσος στον «Ύστατο Οβολό» του.

Ένας τόπος που κάποτε ήταν περήφανος μα ανυπεράσπιστος και αφέθηκε να εγγράψουν υποθήκες πάνω του, να μιλάνε για λογαριασμό του, να έχουν πάρει δικαιώματα οι δανειστές του και να αξιώνουν να τον βγάλουν στο σφυρί.

Ξένοι, άτυπες περσόνες της ευρωένωσης, μιλάνε για λογαριασμό του Έλληνα: «του ρυθμίζουν την ανάσα, το βήμα, τον ελεούν, τον ντύνουν μ’ άλλα ρούχα ξέχειλα, χαλαρωμένα… Εκείνος μέσα στα ξένα ρούχα, ούτε μιλάει κι ούτε πια χαμογελάει» (Γ. Ρίτσος).

Ουκρανία, η Επιστροφή της Ιστορίας: Τα ρωσικά μυστήρια και η Rand Corporation

Ουκρανία, η Επιστροφή της Ιστορίας: Τα ρωσικά μυστήρια και η Rand Corporation

«Η εποχή που σχετιζόταν με την οικοδόμηση μιας κεντρικής νέας παγκόσμιας τάξης έχει οριστικά τελειώσει».

Βλαδίμηρος Πούτιν

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Υπάρχουν στιγμές που η ιστορία επιταχύνεται απότομα, όπως σήμερα, με τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία. Και για το καλύτερο και για το χειρότερο. Οι Ρώσοι, για μια ακόμα φορά, μετά το 1917 και το ’91, θα αλλάξουν για πάντα το πρόσωπο της Ευρώπης. Οι κινήσεις των Ρώσων και η ιδιαίτερη στρατηγική τους πάντοτε δημιουργούσε ερωτηματικά και εκνευρισμό στις δυτικές δυνάμεις. Ο Ουΐνστον Τσώρτσιλ είχε ορίσει την Ρωσία ως «έναν γρίφο τυλιγμένο σ’ ένα μυστήριο το οποίο είναι τοποθετημένο μέσα σε ένα αίνιγμα». Ο Βρετανός πρωθυπουργός τα είπε αυτά την 1η Οκτωβρίου 1939, μετά την υπογραφή στην Μόσχα (Αύγουστος 1939) του Γερμανο-Σοβιετικού Συμφώνου Μη Επίθεσης Ρίμπεντροπ-Μολότωφ και την έναρξη του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, μιλώντας στο ραδιόφωνο του BBC και αναφερόμενος στα ζωτικά συμφέροντα της Ρωσίας (τότε ΕΣΣΔ) στην Μαύρη Θάλασσα. Στη συνέχεια, ο δυτικός κόσμος εξακολούθησε να μην κατανοεί το κίνητρο πίσω από πολλές από τις σοβιετικές ενέργειες κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου.

Ο Τσώρτσιλ δεν ήταν ο πρώτος που προβληματίστηκε με την φύση της Ρωσίας —μιας χώρας διχασμένης ιστορικά μεταξύ Ανατολής και Δύσης— ούτε ήταν ο τελευταίος. Μετά την κατάρρευση της Σοβιετικής Ένωσης το 1991, η Ρωσία υπέστη οικονομική καταστροφή και δύο άγριους εσωτερικούς πολέμους. Η αβεβαιότητα της καθημερινότητας συνδυάστηκε με κρίση εθνικής ταυτότητας. Οι Ρώσοι βρέθηκαν σε μια νέα χώρα και αντιμετώπισαν πιεστικά ερωτήματα: Τι σημαίνει να είσαι Ρώσος σε έναν μετασοβιετικό κόσμο; Πώς εγκαταλείπεται η ασφάλεια και οι πεποιθήσεις του παρελθόντος;

Στη δεκαετία του 2000, η οικονομική και πολιτική κατάσταση στη Ρωσία σταθεροποιήθηκε σε μεγάλο βαθμό μετά την άνοδο του Πούτιν, αλλά αυτή η σταθερότητα ενθάρρυνε ένα νέο παράδοξο - μια νοσταλγία για την ισχύ του παρελθόντος μαζί με μια επιθυμία για ένα νέο μέλλον. Η Ρωσία αντιμετωπίζει τώρα νέα ερωτήματα. Πού οδεύει η Ρωσία; Επιστροφή στο παρελθόν του Ψυχρού Πολέμου ή προς μια νέα αυτοκρατορία;

Η Σύγκρουση στην Μαύρη Θάλασσα

Η Σύγκρουση στην Μαύρη Θάλασσα

Η είσοδος στον παραθαλάσσιο χώρο ψυχαγωγίας του ιστορικού ελληνικού χωριού Βίτιαζεβο, όπου η ελληνική παρουσία χρονολογείται από το 1850.

Ο Εύξεινος Πόντος, η Κριμαία και ο Ελληνισμός

 «Είναι ευθύνη και υποχρέωσή μας να κάνουμε ό,τι δυνατόν ώστε να διατηρήσουμε την ελληνική ταυτότητα, τον πολιτισμό, την γλώσσα μας και την ορθόδοξη πίστη του Ελληνισμού της Ρωσίας».

Γαβριήλ Ποπώφ, 29 Μαρτίου 1991 – 1^ο Συνέδριο των Ελλήνων της ΕΣΣΔ

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Η Μαύρη Θάλασσα είναι σήμερα ένα πεδίο συγκρούσεων, όχι ήσσονος έντασης από ό,τι είναι η Μέση Ανατολή και η Νότια και Ανατολική Θάλασσα της Κίνας. Εδώ είναι το σημείο όπου η Ευρώπη συναντά την Εγγύς Ανατολή και το πρώτο γεωγραφικό σύνορο όπου παίρνει σάρκα και οστά ο ορισμός της Ευρασίας. Εδώ συναντιόνταν παραδοσιακά όλα τα συστήματα σύγκρουσης της Ρωσικής, της Οθωμανικής και της Αυστροουγγρικής αυτοκρατορίας.

Μετά την διάλυση της Σοβιετικής Ένωσης και ειδικότερα μετά το 2014, η Μαύρη Θάλασσα έχει γίνει το αγγλοσαξονικό πεδίο μάχης – στα πλαίσια του νέου Ψυχρού Πολέμου – στην επιχείρηση να προσβληθεί ο ρωσικός πολιτισμικός άξονας.

Από τον Φεβρουάριο είδαμε την σύγκρουση να κορυφώνεται μεταξύ της Ρωσίας και της Ουκρανίας με όλα τα ενδεχόμενα ανοικτά για μια αναμέτρηση που πολύ εύκολα θα μπορούσε να γίνει πυρηνική.

Αλλά η Μαύρη Θάλασσα έχει και άλλη μια ιδιότητα. Φιλοξενεί για χιλιετίες τον Ελληνισμό, η παρουσία του οποίου, ειδικά στον Βόρειο Εύξεινο Πόντο και στην Ταυρική Χερσόνησο (Κριμαία), ανάγεται στα μυθικά χρόνια και συνδέεται με τα ονόματα του Φρίξου, του Ηρακλή, των Αργοναυτών και άλλων μυθικών ηρώων.

Η Ελληνική Οικουμενικότητα και η εμφάνιση του Χριστού!

Η Ελληνική Οικουμενικότητα και η εμφάνιση του Χριστού! 

Οι τοιχογραφίες βρίσκονται στον προαύλιο χώρο της Μονής Μεγάλου Μετεώρου

«Κι ωσάν ο νέος Απόλλωνας, σημάδι που γυρεύει του Πύθωνα, π’ αδιάκοπα, γοργολυγάει, να βρει, κι  ολόγυρά του ρυθμικά τοξεύει και χορεύει, κι είναι σα λύρας άκουσμα, κάθε φορά,  η νευρή»

Άγγελου Σικελιανού «Δωδεκαετής»

(από την ποιητική συλλογή Αντίδωρο)

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Είναι αναμφισβήτητη για την σύγχρονη ιστορική έρευνα η τεράστια συμβολή του Ελληνισμού στην εδραίωση του Χριστιανισμού και η παρουσία της ελληνικής σκέψης στις ιστορικές διεργασίες που οδηγούν στην πρώτη Χριστολογία. Η Ελληνιστική περίοδος, δηλαδή τα 300 χρόνια ανάμεσα στην βασιλεία του Μεγάλου Αλεξάνδρου (336-323 π.Χ.) και του Αυγούστου, του πρώτου Ρωμαίου αυτοκράτορα (31 π.Χ. – 14 μ.Χ.), θεωρείται ως μια περίοδος με εσωτερική συνοχή και ιδιαίτερο ιστορικό ενδιαφέρον καθώς ο εξελληνισμός της τότε Οικουμένης εξαπλωνόταν κατά χιλιάδες χιλιόμετρα σε ολόκληρη την Μέση Ανατολή, προκαλώντας ριζικές πολιτιστικές αλλαγές.

Η αδιάκοπη δημιουργία νέων ελληνικών πόλεων έκανε τον ελληνικό πολιτισμό, κυρίαρχο από την Αίγυπτο έως την Ινδία, να δίνει νόημα στην ανθρώπινη ζωή μέχρι την συνάντηση με τον Χριστό, όπως μας λέει συμβολικά ο ποιητής Άγγελος Σικελιανός στο παραπάνω ποίημά του, αναφερόμενος στην επίσκεψη του δωδεκαετή Ιησού στο Ναό.

Η μακεδονική σάρισσα έφερε το ελληνικό πνεύμα στην τότε οικουμένη, προετοιμάζοντας τον δρόμο για να συναντηθούν ο μοναδικός θεός των φιλοσόφων που φανερώθηκε στην ανθρώπινη λογική με τον Θεό που μίλησε δια των προφητών στην ιστορία.

Από το «1984» στην «Πανδημία» Η (Αντ)επανάσταση της Επιστήμης στην υπηρεσία των Ελίτ

Από το «1984» στην «Πανδημία»

Η (Αντ)επανάσταση της Επιστήμης στην υπηρεσία των Ελίτ

«Αν θέλεις μια εικόνα του μέλλοντος, φαντάσου μια μπότα να πατάει το πρόσωπο ενός ανθρώπου - για πάντα»

Τζωρτζ Όργουελ, 1984

 

Του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Θυμάστε την παραπάνω φράση που ο Τζωρτζ Όργουελ έγραψε στο αριστούργημά του, το 1984, πριν από 72 χρόνια; Πιστεύω ότι εκατομμύρια άνθρωποι σήμερα στον «πολιτισμένο» κόσμο αισθάνονται κάτι ανάλογο όταν βλέπουν όλα αυτά τα τρομοκρατικά δελτία ειδήσεων, τα κατευθυνόμενα από τις ελίτ για να απειλούν τον κόσμο. Πολύ πριν τον Όργουελ, ήταν ο Ντοστογιέφσκι που στα μυθιστορήματά του περιέγραφε προφητικά τον επερχόμενο ζόφο και τα φαινόμενα που ήδη ζούμε: την βία, την προδοσία της δημοκρατίας, τον έλεγχο της σκέψης και το τελικό πνευματικό κενό… Σ’ ένα μέλλον που δεν θα υπάρχει τίποτε ιερό, οι νέοι, χωρίς ψυχή, θα εξοστράκιζαν τους «αρνητές», θα «τιμωρούσαν» τους μεγάλους και η υλιστική επιστήμη -οι υπολογιστές και η «πρόοδος»- θα παραγκώνιζαν οτιδήποτε ανθρωπιστικό, ιερό και φιλοσοφημένο στο όνομα της απλής επιβίωσης.

Ποιος θα το φανταζόταν ότι ένα τέτοιο σενάριο, πιο εφιαλτικό κι από το «1984», ήταν θέμα χρόνου για να δημιουργηθεί… κι αν χρειασθεί, και να επιβληθεί σε μια τέλεια και σταθερή υγειονομική νέα τάξη πραγμάτων.

Αυτό που φαίνεται πλέον ότι μένει να γίνει είναι περισσότερη αδράνεια και υποταγή των μαζών, περισσότερη θέληση των ελίτ… και περισσότερο αιματοκύλισμα. Ας ευχηθούμε, κι ας αγωνισθούμε, να μην γίνει ποτέ.

Πράγματι, τα σχέδια των ελίτ δεν φαίνεται να ευοδώνονται στον βαθμό που υπολόγιζαν μέχρι σήμερα.

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΩΝ

ΠΕΡΙ ΤΗΣ ΑΓΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΑΝΕΜΟΓΕΝΝΗΤΡΙΩΝ

«Δεν ήξερες, δεν διάβαζες, αντί να συμμετέχεις σε άχρηστες press conferences;»

του Άκη Τσελέντη*

Παραθέτω μερικά συμπεράσματα από μια βιβλιογραφική έρευνα που έκανα σχετικά με τις ανεμογεννήτριες. Διερωτώμαι αυτοί που τόσο προκλητικά αγνόησαν την εγκατάσταση τους στη πανέμορφη Κεφαλλονιά φρόντισαν να κάνουν αντίστοιχη έρευνα η στάση τους αιτιολογείται λόγο άγνοιας η διαπλοκής. Θέλω να πιστεύω γνωρίζοντας το ήθος των ανέκαθεν «θεσμικών» μας πως ισχύει το πρώτο. Γιατί δεν ερωτήθηκε το επιστημονικό συμβούλιο της περιφέρειας (ένας από τους λόγους την χθεσινής παραίτησης μου ήταν και αυτός όπως και πολλοί άλλοι). 

Σε ολόκληρη την ελληνική επαρχία επικρατεί κυριολεκτικά φρενίτιδα. Γιγάντιες ανεμογεννήτριες τοποθετούνται αλόγιστα σε βουνοκορφές και νησιά. Μόνο που, όπως φαίνεται τελικά οι ανεμογεννήτριες μόνο πράσινη ανάπτυξη δεν είναι.

Οι επιπτώσεις της στο περιβάλλον είναι σημαντικές και αρκετοί είναι αυτοί που είτε σκόπιμα είτε από λανθασμένη αντίληψη τις αγνοούν. 

ΛΟΑΤΚΙ: Πίσω από το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» του Χρήματος

ΛΟΑΤΚΙ: Πίσω από το «Σιδηρούν Παραπέτασμα» του Χρήματος

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Μετά την δημιουργία της ΕΕ και την διακήρυξη της «παγκοσμιοποίησης», μια από τις πιο αγαπημένες επετείους της Ευρώπης είναι η ημέρα της πτώσης του Τείχους του Βερολίνου. Το βασικό σύμβολο του Ψυχρού Πολέμου έπεσε, οι Ανατολικογερμανοί δεν μπαίνουν πλέον σε 13χρονη λίστα αναμονής για να αγοράσουν ένα «Trabant» -το μικρό αυτοκίνητο που αποτέλεσε ένα από τα πιο χαρακτηριστικά σύμβολα της ΛΔΓ-, ούτε χρειάζεται πλέον να στήνονται στην ουρά για να αγοράσουν ψωμί… αλλά ο πλούτος από μόνος του δεν καθορίζει την ευτυχία.

Μπορεί το Τείχος του Βερολίνου που χώριζε δύο ιδεολογικά διαφορετικούς κόσμους να έπεσε, αλλά ένα άλλο «Τείχος του Αίσχους» στο όνομα της «διαφορετικότητας» υψώνεται και διαλύει από τα μέσα τον κοινωνικό ιστό στις χώρες της Ευρώπης και στις ΗΠΑ.

Οι μεγάλες λαϊκές μάζες βρίσκονται από την μια μεριά του «Τείχους» και, απέναντί τους, καλά προστατευμένες, είναι οι ελίτ του χρήματος και τα μεγάλα «λόμπυς» που διαμορφώνουν την πολιτική ατζέντα με τα πανίσχυρα μέσα που διαθέτουν και τον έλεγχο των μίντια. 

Εμβόλια & η «Ηθική» του Ναζισμού

Εμβόλια & η «Ηθική» του Ναζισμού

«Η ιστορία είναι κακός δάσκαλος: πρώτα επιβάλλει την τιμωρία και έπειτα αφήνει τον μαθητή να ανακαλύψει το γιατί» (Άρθουρ Καίσλερ)

ΤΕΡΜΑ ΤΑ ΨΕΜΜΑΤΑ!!!

Ο κορονοϊός (Wuhan virus) ΔΕΝ είναι καινούργιος και ούτε άγνωστος.
Αντιθέτως:

α) διαθέτει αγγλική πατέντα με αριθμό EP3172319B1
β) αναπτύχθηκε από την Erica Bickerton στο Pirbright Institute στο Surrey (Αγγλία). Το Pirbright Institute ανήκει στον αστερισμό του Ιδρύματος Bill & Melinda Gates και ειδικεύεται στη μελέτη λοιμωδών νόσων που εμφανίζονται σε ζώα εκτροφής.

[Πηγή: https://www.zougla.gr/kosmos/article/o-koronaios-ksefige-apo-vretanika-ergastiria]

Γκρέτα Τούνμπεργκ: το σουηδικό σάϊμποργκ

Γκρέτα Τούνμπεργκ: το σουηδικό σάϊμποργκ

Του Μισέλ Ονφρέ 

Μτφρ: Αλέξανδρος Μπριασούλης

Αυτό το καλοκαίρι, ο υπουργός οικολογίας Φρανσουά ντε Ρουζί καθαιρέθηκε από τη θέση του, γιατί κατανάλωσε μεγάλες ποσότητες αστακών με έξοδα των φορολογούμενων. Θα ήθελα να αντικατασταθεί από την Γκρέτα Τούνμπεργκ, η οποία, όντας βέγκαν, δεν θα μπορούσε ποτέ να προκαλέσει το θάνατο των συμπαθών αυτών αστακιδών. Η Γκρέτα είναι βέγκαν και πίνει μόνο νερό από το κόκκινο οικολογικό θερμός της που δεν εγκαταλείπει ποτέ, όπως κάποτε ο Κουστώ, που δεν εμφανιζόταν ποτέ χωρίς το σκούφο του. Η κοπέλα αυτή, που δεν χαμογελά ποτέ, σαν τον Μπάστερ Κίτον, δεν θα μπορούσε να αδειάσει ούτε τις κάβες των φορολογούμενων και άρα θα γινόταν η καλύτερη εγγυήτρια της ηθικής της πολιτικής μας ζωής. Μετά από έντεκα παραιτήσεις υπουργών σε μόλις δύο χρόνια θητείας, μάλλον θα πρέπει να το σκεφτείτε σοβαρά, αγαπητέ κ. Μακρόν…

Αυτή η κοπέλα έχει ένα πρόσωπο που αγνοεί κάθε συναίσθημα: ούτε γέλιο, ούτε χαμόγελο, ούτε έκπληξη, ούτε χαρά ή πόνο. Μοιάζει με αυτές τις κούκλες από σιλικόνη που προαναγγέλλουν το τέλος του ανθρώπου και την έλευση του μετα-ανθρώπου. Έχει το πρόσωπο, την ηλικία, το φύλο και το σώμα ενός σάιμποργκ της τρίτης χιλιετίας: όλα ουδέτερα. Είναι η ενσάρκωση της κατεύθυνσης που έχει πάρει η ανθρωπότητα. Οι δημοσιογράφοι μας πληροφορούν, με τη μεγίστη των προφυλάξεων, ότι η Γκρέτα πάσχει από αυτισμό – πρέπει να το πούμε, χωρίς όμως να το λέμε, ακόμα κι όταν το λέμε. Βλέπω εδώ ότι η πολιτική ορθότητα μου απαγορεύει, όχι μόνο την μεταφορική, αλλά και την κυριολεκτική χρήση της λέξης. Άρα τ’ αφήνουμε στην άκρη…

Το τέλος της Αριστεράς όπως την ξέραμε

Το τέλος της Αριστεράς όπως την ξέραμε

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

«Σαν θα’ρθει η ώρα της πορείας
Πολλοί δεν ξέρουν
Πως επικεφαλής βαδίζει ο εχθρός τους…»

[Από το Γερμανικό Εγχειρίδιο Πολέμου του Μπέρτολτ Μπρεχτ]

Όπως όλα δείχνουν, η υπαρκτή πλέον Δύση είναι ένα μόρφωμα εχθρικό προς την παραδοσιακή ευρωπαϊκή κουλτούρα, τις ελληνο-ρωμαϊκές αξίες και τα μεγάλα απελευθερωτικά και δημοκρατικά κινήματα που γέννησαν αυτό που συνηθίσαμε να λέμε «δυτικό πολιτισμό» (αν και υπάρχουν πολλές ενστάσεις εδώ).

Σήμερα, δεν βρίσκονται πλέον σε αντίθεση, όπως τους προηγούμενους αιώνες, από την μια, οι υποστηρικτές της (δεξιάς) τάξης της θεσμοποιημένης ανισότητας και, από την άλλη, οι (αριστεροί) κληρονόμοι του Διαφωτισμού. Η τωρινή πραγματικότητα βρίσκει, από την μια πλευρά, εκείνους που, σύμφωνα με την «φιλελεύθερη» παράδοση των Άνταμ Σμιθ, Μίλτον Φρήντμαν και Φρήντριχ Χάγιεκ, ταυτίζουν την ελευθερία με την συνεχή επέκταση της αγοράς και, απ’ την άλλη, είναι αυτοί που πιστεύουν ότι το ζητούμενο είναι η αόριστη επέκταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Αυτό έχει διατυπωθεί με μεγάλη σαφήνεια από τον Γάλλο φιλόσοφο Ζαν-Κλωντ Μισεά (Jean-Claude Michéa), ο οποίος μέσα από το έργο του εξηγεί και τεκμηριώνει το Τέλος της εικόνας της Αριστεράς που γνωρίσαμε μέχρι τις τελευταίες δεκαετίες του 20ου αιώνα. Αγνοημένος από το κατεστημένο των μίντια και την ενσωματωμένη «προοδευτική» διανόηση για χρόνια, ο Γάλλος φιλόσοφος φαίνεται να δικαιώνεται από τις τελευταίες εξελίξεις στην χώρα του αλλά και στην υπόλοιπη Ευρωπαϊκή Ένωση της οικονομικής κρίσης, των Κίτρινων Γιλέκων και του Brexit.