Από την μνημονιακή μετάλλαξη στον εθνικό ακρωτηριασμό

Από την μνημονιακή μετάλλαξη στον εθνικό ακρωτηριασμό

“...αν η πατρίδα σωθεί...

θα είμαστε αθάνατοι χάρη σ' αυτή

τη σωτηρία, αδιάφορο αν τα ονόματά

μας γίνουν ή όχι γνωστά”

(Από το δοκίμιο “Η Αθανασία” του Χόρχε Λούις Μπόρχες)

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Μέχρι τα τέλη του 20ου αιώνα -όταν ενταχθήκαμε το 1981 στην τότε ΕΟΚ και όταν μετά το '90 μπήκαμε στο άρμα της “παγκοσμιοποίησης”- οι Έλληνες απανταχού της Γης αισθάνονταν περήφανοι για την ιστορία τους, από τα πανάρχαια χρόνια μέχρι σήμερα, την πνευματική τους παράδοση, που γαλούχησε ολόκληρη την πολιτισμένη ανθρωπότητα και την γλώσσα τους που οι λέξεις της ενυπάρχουν σε όλες τις ευρωπαϊκές γλώσσες και την παγκόσμια επιστημονική ορολογία. Εδώ και μερικές δεκαετίες, όμως, ο ελληνισμός έχει γίνει στόχος ενός τεράστιου όγκου αποδομητικής προπαγάνδας, είτε με την μορφή των παγκοσμιοποιητικών ιδεολογημάτων που ισοπεδώνουν την ιστορία και τα εθνικά αφηγήματα, είτε από μια εγχώρια ενδοτική πολιτική αντίληψη που έχει κάνει σημαία της τον εθνομηδενισμό.

Μέση Ανατολή: 100 χρόνια Χάους

Μέση Ανατολή: 100 χρόνια Χάους

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Συμπληρώθηκαν εβδομήντα χρόνια από την ίδρυση του κράτους του Ισραήλ, στις 14 Μαΐου 1948, και μια εκατονταετία πλέον από την περίφημη Διακήρυξη Μπάλφουρ, η οποία υπήρξε η αφετηρία για την νομιμοποίηση του Σιωνιστικού κινήματος στα πλαίσια των μεγάλων ανατροπών του 20^ου αιώνα. Οι Εβραίοι, μετά την Διασπορά τους, εξέφραζαν συνέχεια την ευχή να επιστρέψουν κάποτε στην Γη της Επαγγελίας, που ταυτιζόταν πλέον με την Παλαιστίνη, όποιες κι αν ήταν οι δυσκολίες που θα συναντούσαν για την πραγματοποίηση του ονείρου τους. Η ευχή χιλιετιών «τον επόμενο χρόνο στην Ιερουσαλήμ» ήταν το καθοριστικό πλαίσιο του Πρώτου Σιωνιστικού Συνεδρίου στην πόλη Βασιλεία της Ελβετίας, το 1897. Εκεί διατυπώθηκε σαφώς ο στόχος του πολιτικού Σιωνισμού: «Ο Σιωνισμός επιδιώκει να εγκαθιδρύσει μια εστία για τους Εβραίους στην Παλαιστίνη, εξασφαλισμένη από το διεθνές δίκαιο».

2018-2028: Η Παγκοσμιοποίηση του Πολέμου

2018-2028: Η Παγκοσμιοποίηση του Πολέμου

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Όπως έχει αποκαλυφθεί από διάφορες πηγές, τα ηγεμονικά σχέδια των Επικυρίαρχων με αφορμή το σημαδιακό γεγονός της 11/9 στις ΗΠΑ ήταν μια τριακονταετής, πάνω-κάτω, παγκόσμια πολεμική αναταραχή, μέσα από τοπικές ή περιφερειακές συγκρούσεις που θα αναπτύσσονταν σε όλες τις στρατηγικά σημαντικές περιοχές του πλανήτη.

Μέσα σ' αυτά τα πλαίσια, η πυρηνική απειλή είτε με την μορφή “προληπτικής” επίθεσης είτε με τον μανδύα τρομοκρατικού χτυπήματος θα χρησιμοποιηθεί για να εκβιάσει την υποταγή στην “παγκοσμιοποίηση”, όπως την εννοούν οι δυτικές ελίτ.

Αυτός ο παρατεταμένος πόλεμος είναι το αποκορύφωμα της πιο φοβερής οικονομικής κρίσης στην σύγχρονη ιστορία. Συνδέεται άμεσα με την διαδικασία μετασχηματισμού της οικονομίας παγκοσμίως, που έχει οδηγήσει στην κατάρρευση των εθνικών οικονομιών και την φτωχοποίηση μεγάλων τμημάτων του παγκόσμιου πληθυσμού.

Η Ανάσταση των Ελλήνων, το Παντοδύναμο Βίωμα απέναντι στα Ψεύδη των Γκλομπαλιστών

Η Ανάσταση των Ελλήνων, το Παντοδύναμο Βίωμα απέναντι στα Ψεύδη των Γκλομπαλιστών

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Από το τελευταίο τέταρτο του 11ου αιώνα έως το 1204, που τα λεφούσια των Δυτικών μισθοφόρων ρήμαξαν την Κωνσταντινούπολη, η αρχαία ελληνική κληρονομιά και η χριστιανική πίστη είχαν αρχίσει να συμβιβάζονται στην λαϊκή συνείδηση, διαμορφώνοντας την “εθνική ελληνική ιδεολογία”, όπως λέει ο Σβορώνος.

Η Επανάσταση του '21 ταυτίστηκε από την πρώτη στιγμή στην λαϊκή συνείδηση με την Ανάσταση του έθνους κατ' αντιστοιχία με αυτήν του Χριστού, γύρω από την οποίαν είχε δομηθεί η ορθόδοξη παράδοση στο διάβα των αιώνων. Γι' αυτό ο αρχαίος κόσμος και ο βυζαντινός αποτελούν για τους μεγάλους μας ποιητές ισότιμα μεγέθη και θεμέλια της πνευματικής μας παράδοσης.

Ο λυρικός μας ποιητής Άγγελος Σικελιανός, γράφοντας για τον νεομάρτυρα του 17ου αιώνα Όσιο Σεραφείμ στον ιερό Ελικώνα, βλέπει την Λευτεριά να παραστέκει στα κόκκαλα του Όσιου και γύρω του την Κλεφτουριά να τον συντροφεύει.

Το Δόγμα «ΤΙΝΑ» και η Ελλάδα

Το Δόγμα «ΤΙΝΑ» και η Ελλάδα 

Αιτίες και μύθοι της ελληνικής χρεωκοπίας

“Πάντ’ ανοιχτά, πάντα άγρυπνα τα μάτια της ψυχής μου”

(Διονύσιος Σολωμός, Οι Ελεύθεροι Πολιορκημένοι)

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Αμέσως μετά τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο, στην δυτική πολιτική κονίστρα εμφανίστηκαν διάφορα δόγματα με σκοπό την κατοχύρωση των προνομίων των νικητών και την καταστολή των λαϊκών κινημάτων. Από το Δόγμα Τρούμαν, για την αντιμετώπιση της εξάπλωσης του κομμουνισμού σε χώρες όπως η Ελλάδα, μέχρι το Δόγμα Αϊζενχάουερ, για την επέκταση της αμερικανικής βοήθειας στην Μέση Ανατολή, ήταν η πρώτη προσπάθεια για την αμερικανική επικυριαρχία να εξασφαλίσει ζωτικούς χώρους. Η Ελλάδα ήταν από τους πρώτους στόχους αυτής της επιχείρησης εξ αιτίας τόσο της γεωγραφικής της θέσης, όσο και της πολιτικο-οικονομικής της κατάστασης.

Έπεσαν πολλά «πακέτα» δολλαρίων για να διορίζονται κυβερνήσεις-τοποτηρητές, να πληρώνονται ρουφιάνοι από τα ρετάλια του χιτλερισμού, να εξαγοράζονται πολιτικοί, στρατιωτικοί και πνευματικοί παράγοντες ώστε να «τσιμεντώσουν» όλοι μαζί το δόγμα του «ανήκομεν στην Δύση» και να κάμψουν το αντιστασιακό φρόνημα και την διάθεση για ανεξαρτησία του λαού τις πρώτες μεταπολεμικές δεκαετίες.

Το Φινάλε του Παγκόσμιου “Τρούμαν Σώου”

Το Φινάλε του Παγκόσμιου “Τρούμαν Σώου”

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη*

Υπάρχουν πολλές αβεβαιότητες για την σημερινή παγκόσμια κατάσταση, ένα πράγμα όμως φαίνεται σχεδόν σίγουρο: ο κόσμος βρίσκεται μπροστά σε μια μεγάλη πνευματική “αλλαγή συχνότητας” πρωτοφανούς εύρους και ιστορικής σημασίας. Όλο και περισσότεροι αφυπνισμένοι στον πλανήτη το γνωρίζουν αυτό, εδώ και καιρό, και προσπαθούν να το κοινωνήσουν στους άλλους. Το ξέρουν όμως και όλοι οι μυστικοί οργανισμοί των κέντρων εξουσίας και επιχειρούν να το αποτρέψουν ή να κατευθύνουν τις συνέπειές του. Δουλεύουν μέρα και νύχτα γι' αυτό με κάθε μέσον, από την σούπερ ηλεκτρομαγνητική τεχνολογία που κατέχουν έως τα “όπλα” κοινωνικής μηχανικής που έχουν στην διάθεσή τους για να επηρεάσουν τις λαϊκές αντιδράσεις.

Ένα συντονισμένο πλήθος εγκάθετων, κατασκευασμένης πληροφορίας και γεγονότων σε όλα τα επίπεδα και στρώματα της κοινωνίας κρατά τον κόσμο στο σκοτάδι ως προς τα πραγματικά επερχόμενα γεγονότα. Όλο αυτό το δίκτυο συσκότισης και παραπληροφόρησης βρίσκεται παντού ανάμεσά μας.

Οι άνθρωποι που μετέχουν ενσυνείδητα σ' αυτή την παντομίμα είναι οι περισσότερες διασημότητες, οι πολιτικοί, οι τηλεοπτικοί αστέρες, οι “ήρωες” του λάϊφ-στάϊλ, οι “ειδικοί” επιστήμονες και κατασκευασμένοι από τα μίντια καθοδηγητές σε κάθε επίπεδο της καθημερινότητας.

Η ματαιοδοξία, τα χρήματα και πρόσδεση στην εξουσία είναι εξαιρετικά ισχυρά κίνητρα από πλευράς τους.

Το Πνεύμα του ‘21 Ζωντανό και Σήμερα

Το Πνεύμα του ‘21 Ζωντανό και Σήμερα

Η Εθνική Ανεξαρτησία καταχτιέται με αγώνες, δεν χαρίζεται από προστάτες!

“Ποτέ δε χτυπήσαν οι καμπάνες χαρμόσυνα μιαν ολόκληρη μέρα.

Διακόπτουν στη μέση τις γιορτές σας οι βάρβαροι,

Έλληνες. Μέσα ή έξω από τις πύλες, πάντοτε οι βάρβαροι.

(Νικηφόρος Βρεττάκος, Έλληνες και Βάρβαροι)

του Λεωνίδα Χ. Αποσκίτη

Η επέτειος της Ελληνικής Επανάστασης, της “Άνοιξης των Λαών”, του 1821 γιορτάζεται εφέτος μέσα σε μια ζοφερή πραγματικότητα· με τον ελληνικό λαό σε βαθιά αγωνία για τους όρους της καθημερινής προκοπής και τις προοπτικές της εθνικής μας επιβίωσης.

Οι κοινωνικές και ψυχολογικές επιπτώσεις της μνημονιακής χρεοκρατίας είναι παντού ορατές, γιατί δεν υπάρχει τίποτα χειρότερο από το να έχεις μέσα στην πατρίδα σου το αίσθημα του ραγιά.

Πλησιάζει η επέτειος των Διακοσίων χρόνων, δύο ολόκληροι αιώνες, από την Παλιγγενεσία του 1821 και η μάχη για την ιστορική συνέχεια του Ελληνισμού κορυφώνεται στην σημερινή γενιά των Ελλήνων. Ενώ η ιστορία βρίσκεται και πάλι στην κυοφορία μιας συνολικής μεταμορφωτικής διαδικασίας, η χώρα μας, εγκλωβισμένη σε ανεδαφικά στρατηγικά δόγματα, δεν δείχνει ικανή να αντιμετωπίσει τους βάρβαρους μέσα κι έξω από τα σύνορα, όπως περιγράφει στο παραπάνω ποίημά του ο Βρεττάκος. Στα δημοτικά τραγούδια επιζεί κατ' εξοχήν αυτό το πνεύμα του διμέτωπου αγώνα απέναντι σε Τούρκους και Φράγκους και της ταυτισμένης με τον θάνατο εσωτερικής παρακμής. “Μέσα με δέρνει ο Θάνατος, ν' όξω με δερν' ο Τούρκος – κι απ' τη δεξιά μου τη μεριά Φράγκος με πολεμάει”, λέει ο στίχος ενός θρήνου μετά την Άλωση της Πόλης, πολύ επίκαιρος στην τωρινή συγκυρία.